...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

ΜΠΟΡΕΙ Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ;

H απαλλαγή από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Πατριαρχείου είναι κλειδί.  Απαιτείται αναδιοργάνωση της Ομογένειας σε κοσμική βάση με εγγραφή μελών ανά μητροπολιτικό κέντρο.....
  Και απαιτείται γενναία οικονομική ενίσχυση μιας νέας μορφής οργάνωσης.
Του Νίκου Σταματάκη*
Πολύ θα θέλαμε η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου να ήταν ένα μεγαλοπρεπές και αταλάντευτο «ΝΑΙ», αλλά οι πραγματικές συνθήκες μας αναγκάζουν να εκφράσουμε τις πολλές και μεγάλες αμφιβολίες μας για τον ρόλο της Ομογένειας στις τωρινές περιστάσεις.  
Καταρχήν το θέμα είναι κυρίως θεσμικό και οργανωτικό, επειδή η Ομογένεια είναι οργανωμένη γύρω από εκκλησιαστικές κοινότητες που υπάγονται στις κατά τόπους μητροπόλεις και στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία με τη σειρά της ελέγχεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η ανάδειξη στον Οικουμενικό Θρόνο του κ.Βαρθολομαίου το 1991 και η συμμαχία του με τον μακιαβελικό φάδερ Αλεξ, οδήγησε στην εκθρόνιση του μόνου αληθινού ηγέτη που είχε ποτέ η Ομογένεια, του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου, και ακολουθήθηκε από μια 20ετία οικονομικής απομύζησης και σταδιακής παρακμής. 
Βασικό στοιχείο της κυριαρχίας του διδύμου Βαρθολομαίου-Καρλούτσου ήταν όχι απλά η αποφυγή αλλά κάποτε και η υπονόμευση οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας οργανωμένης παρέμβασης της Ομογένειας στα κέντρα εξουσίας του αμερικανικού συστήματος.  Αυτό γινόταν επειδή οι τουρκικές αρχές είχαν πολλούς τρόπους να εκβιάζουν τον κ. Βαρθολομαίο (πολύ περισσότερο από άλλους πατριάρχες για λόγους που εκείνος οφείλει να εξηγήσει – τι κρύβει άραγε;) για να εξυπηρετούν τους στόχους τους.  Γινόταν επίσης επειδή οι αμερικανικές αρχές είχαν ακόμα μεγαλύτερο συμφέρον να ελέγχουν την Ομογένεια.  Για ποιο λόγο; Επειδή η θαλασσοκράτειρα υπερδύναμη είχε και έχει απόλυτη ανάγκη να είναι η Ελλάδα δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα της, εξαιτίας της απαράμιλλης γεωπολιτικής σημασίας της.  Μόνο που ήθελε να το κάνει, δίνοντας – έως πρόσφατα – πρωτοκαθεδρία στην Τουρκία…
Κάπως έτσι φτάσαμε πριν τρία χρόνια στο απίστευτο φαινόμενο να προσκαλέσει ο φάδερ Αλεξ τούρκους επιχειρηματίες στην γιορτή της 25ης Μαρτίου στο Λευκό Οίκο.  Και κάπως έτσι έφτασε, αηδιασμένος από την αδράνεια της ορθόδοξης εκκλησίας, ο μακαρίτης Νίκος Μούγιαρης στην απόφαση να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να ιδρύσει την οργάνωση HALC, αποσκοπώντας να απομακρύνει τα ελληνικά εθνικά θέματα από τον ύπουλο εναγκαλισμό των ανθρώπων του Πατριάρχη.
Από την άλλη πλευρά οι κοσμικές οργανώσεις της Ομογένειας βαδίζουν προς μια φθίνουσα πορεία για πολλούς λόγους, και κυρίως λόγω της αρρωστημένης νοοτροπίας της ηγεσίας τους.  Αλλά και εκεί όπου ακόμα δραστηριοποιούνται τα προβλήματα είναι τεράστια.  Απλό παράδειγμα η εμβληματική παρέλαση της ελληνικής ανεξαρτησίας στη Ν.Υόρκη, όπου και πάλι η Εκκλησία έχει καθοριστικό ρόλο και όπου έχουν κατά καιρούς δημιουργηθεί πολλά προβλήματα για την προβολή θεμάτων καίριων για την Ομογένεια και τον Ελληνισμό.  Παλαιότερα είχαμε την άρνηση της προβολής του θέματος της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) όπου ο γράφων ήταν αυτόπτης μάρτυρας των απαράδεκτων κινήσεων. Φέτος είναι η επέτειος των 100 χρόνων της Ποντιακής Γενοκτονίας που στην ουσία θα έπρεπε να συνεορτάζεται μαζί με όλες τις Γενοκτονίες του Ελληνισμού που διέπραξαν οι τούρκοι και να ονομάζεται «Επέτειος Ελληνικών Γενοκτονιών».  Κανονικά η επέτειος αυτή θα έπρεπε να ήταν ασυζητητί το πρώτο θέμα της παρέλασης – ενώ ήδη μάθαμε με χαρά ότι θα είναι πράγματι πρώτο θέμα στην παρέλαση της Φιλαδέλφειας.  Μακάρι να κάνουμε λάθος αλλά πολύ φοβόμαστε ότι η παρέμβαση του Πατριαρχείου πιθανόν να αποτρέψει κάτι τέτοιο.  Και πάλι εύχομαι από βάθους καρδίας να κάνω λάθος στην εκτίμηση αυτή… Αν προταχθεί το ζήτημα της Γενοκτονίας δεν σημαίνει ότι τα άλλα σπουδαία θέματα θα μείνουν χωρίς προβολή.  Απλά πρόκειται για μια μοναδική επέτειο και μια μοναδική ευκαιρία να αναδείξουμε ένα εξαιρετικό ελληνικό ζήτημα βάρβαρης καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα μπορούσε να είναι εσαεί η σημαία των διεκδικήσεων μας, όπως είναι για τους Αρμενίους και τους Εβραίους.. 
Τα σπουδαιότερα όμως προβλήματα των κοσμικών οργανώσεων της Ομογένειας έχουν να κάνουν κυρίως με την ανικανότητά τους να ανανεωθούν εμπλουτιζόμενες με νέο αίμα από τις νεότερες γενιές και να αναδιοργανωθούν σε νέες βάσεις.  Εχουμε πολλές φορές μιλήσει για την ανάγκη συνένωσης των πολλών και κυρίων ανενεργών εθνικοτοπικών οργανώσεων σε μεγάλες ομοσπονδίες.  Δεν υπάρχει ανάγκη για δεκάδες μικρούς συλλόγους από κάθε περιοχή της Ελλάδας.  Αλλά υπάρχει ανάγκη για ομοσπονδιακές ενώσεις που θα είναι ισχυρές σε μέλη και οικονομικά βιώσιμες.  Βασικός ανασταλτικός παράγοντας είναι η τάση των γηραιότερων προέδρων να εγκαταλείψουν τα «προεδριλίκια» και να προετοιμάσουν τους νεώτερους για θέσεις ευθύνης.  Χωρίς αμφιβολία απαιτείται και νέα μορφή οργάνωσης στην βάση της εγγραφής μελών, με ετήσια συνδρομή, σε όλες τις μητροπολιτικές περιοχές της χώρας όπου ανθεί ο ελληνισμός.
Σε τελική ανάλυση πάντως η αδυναμία παρέμβασης της Ομογένειας στα κέντρα αποφάσεων είναι θέμα νοοτροπίας.  Μια σύγκριση με τους εβραιοαμερικανούς είναι ενδεικτική της κατάστασης.  «Οι εβραιοαμερικανοί είναι πρώτα Εβραίοι και μετά Αμερικανοί, ενώ οι ελληνοαμερικανοί είναι πρώτα Αμερικανοί και μετά Ελληνες», τονίζει με έμφαση ο φίλος και γνωστός καθηγητής και «πατέρας της ΑΟΖ» Θόδωρος Καρυώτης. Και έχει εν πολλοίς δίκιο.  Θα προσθέταμε επίσης ότι οι εβραιοαμερικανοί βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και συνεισφέρουν στην οργανωτική τους συσπείρωση.  Το κτίριο των εβραϊκών οργανώσεων στην 3η Λεωφόρο του Μανχάταν απασχολεί πάνω από 500 εργαζομένους!...
Πολλοί θα αντιτάξουν ότι δεν μπορούμε να είμαστε συμμέτοχοι στο παιχνίδι διαφθοράς των πολιτικών.  Σωστά, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να μην είμαστε τυφλοί στο γεγονός ότι η υποστήριξη οποιουδήποτε πολιτικού ζητήματος στοιχίζει χρήματα τα οποία από κάπου πρέπει να έρθουν. Πώς περιμένουμε να αντιμετωπίσουμε τα $150 εκατομμύρια ετησίως που ξοδεύει για λόμπι η Τουρκία;  Και εν τέλει τι προτιμάμε;  Να είμαστε πάντοτε στην πλευρά των χαμένων περιμένοντας να μετατραπεί ο κόσμος σε Παράδεισο; Η να προωθήσουμε οργανωμένα τα θέματα που μας αφορούν χρησιμοποιώντας και το χρήμα και τα πολλά άλλα όπλα που έχουμε (καθώς ως κοινότητα είμαστε ιδιαίτερα επιτυχημένοι, κοινωνικοί και αγαπητοί στις ΗΠΑ) για την επίτευξη των στόχων μας;
    
Νέα Υόρκη, 2 Φεβρουαρίου 2019

*O Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και επιχειρηματίας που ζει  και εργάζεται στη Ν.Υόρκη. n.stamatakis@aol.com