...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....
...ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ....

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

H ΑΜΕΡIKH ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ – ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΝΑΤΟ;

Αποτέλεσμα εικόνας για κυπροσ-νατο ηπα-ελλαδα
Του Νίκου Σταματάκη*
Το μόνο που καταφέρνει η Ρωσία με τις «απειλές» της στο θέμα της σύσφιξης των κυπρο-αμερικανικών σχέσεων αλλά και της ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ είναι η διαιώνιση της τουρκικής κατοχής.....
  Αυτό άραγε θέλουν οι Ρώσοι ομόθρησκοί μας; Να αποτρέψουν το ενδεχόμενο ανατροπής του Αττίλα;

Από τις στήλες αυτές έχουμε σημειώσει όλα τα γεγονότα των τελευταίων ετών που σταδιακά άλλαξαν την δυναμική των σχέσεων των ΗΠΑ με Ελλάδα και Κύπρο: 1) Την επανειλημμένη άρνηση χρήσης του τουρκικού εδάφους σε σειρά αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή. 2) Την ισλαμιστική στροφή του Ερντογάν που συνδυάστηκε από ακραία αντι-ισραηλινή πολιτική, στην μεγαλομανή προσπάθειά του να αναδειχθεί ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Η στροφή αυτή τελικά απομόνωσε την Τουρκία και από την Αίγυπτο με την υποστήριξη εκεί των «αδελφών μουσουλμάνων». 3) Την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ που οδήγησε τις χώρες αυτές σε τριγωνικές αμυντικές συμμαχίες και σε στενή συνεργασία με μεγάλες δυτικές εταιρίες.
Κάπως έτσι φτάσαμε στον σημερινό «στρατηγικό διάλογο» Ελλάδας-ΗΠΑ που έγινε τις προηγούμενες μέρες με κάθε επισημότητα και επιτυχία στην Ουάσιγκτον, με συμμετοχή του αμερικανού Υπ.Εξ Μάικ Πομπέο παρότι από ελληνικής πλευράς παρών ήταν ένας αναπληρωτής Υπ.Εξωτερικών, ο κ.Κατρούγκαλος.  Εδώ και αρκετά χρόνια επισημαίνω με έμφαση ότι η Ελλάδα έχει εκ των πραγμάτων καταστεί το ανατολικό σύνορο της Δύσης. Εφθασε όμως τώρα η στιγμή να γίνει αυτό μια στρατηγική πραγματικότητα.
Ανήκω σε εκείνους που είχαν (και εν μέρει διατηρούν) έντονες αμφιβολίες εάν το αμερικανικό κατεστημένο και ειδικά το λεγόμενο «βαθύ κράτος» θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την βασική δέσμευση τους ότι «η Τουρκία πάση θυσία πρέπει να μείνει στο δυτικό άρμα».  Τώρα όμως είναι φανερό ότι σεισμικές ανακατατάξεις του διεθνούς συστήματος έχουν δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η απάντηση είναι ότι η μεταστροφή της Τουρκίας προς τα ανατολικά δεν συνδέεται απόλυτα με την προσωπικότητα του Ερντογάν αλλά κυρίως με την μετατόπιση του γεωπολιτικού κέντρου βάρους της Κεντρασίας προς την Ανατολή. Η Τουρκία, ως καθαρά «ηπειρωτική δύναμη» (όπως η Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα – αλλά και το Ιράν) είδε την τεράστια ανάπτυξη της Ασίας ως ευκαιρία να αναβαθμίσει το ρόλο της.  Και έλαβε μια στρατηγική απόφαση σε υψηλότατο επίπεδο να στραφεί προς Ανατολάς, από όπου εξαρτάται ενεργειακά αλλά και από όπου κατάγεται «εθνικά».  Η απόφαση αυτή είναι σαφώς υπερκομματική, όπως άλλωστε είθισται στην Τουρκία, και ξεπερνά προσωπικότητες όπως ο Ερντογάν.
Καθυστέρησε πολύ το αμερικανικό κατεστημένο (συνηθισμένο από τη δύναμη της αδράνειας αλλά και καλοθρεμμένο από τα εκατομμύρια που ξοδεύει ετησίως το τουρκικό λόμπι - όπως έδειξε η υπόθεση του Μάικλ Φλιν) να συνειδητοποιήσει την μνημειώδη αυτή αλλαγή και να αναπροσαρμοστεί.  Τρεις παράγοντες που έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους επιτάχυναν τις εξελίξεις: α) Οι ανάγκες ασφαλείας του Ισραήλ, που οριστικά έβγαλε την Αγκυρα από την σχετική «εξίσωση».  β) Ο κουρδικός παράγοντας.  Να θυμίσουμε ότι πράκτορες της ισραηλινής Μοσάντ βρίσκονται στο ιρακινό Κουρδιστάν από το 2003, στην ουσία θεμελιώνοντας το κράτος αυτό σε ισραηλινά πρότυπα. Ενώ από την ίδια εποχή ισραηλινά συμφέροντα έχουν αγοράσει τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις στο τουρκικό Κουρδιστάν!  Ετσι η δημιουργία συριακού Κουρδιστάν στα ανατολικά του Ευφράτη με αμερικανική υποστήριξη ήταν πλέον θέμα χρόνου – όσο και να αντιδρά η τουρκική ηγεσία. Οι απειλές της ότι θα επέμβει μάλλον θα πέσουν στο κενό – και υποψιάζομαι ότι αυτό θα γίνει με - σιωπηρή έστω - συναίνεση και της Μόσχας: οι κοινές συνεδριάσεις Πούτιν-Νετανιάχου είναι πλέον μηνιαίες και το κουρδικό είναι πάντοτε το επιδόρπιο, άσχετα αν δεν ανακοινώνεται τίποτα για να μην θυμώσει ο Σουλτάνος… Και το Ισραήλ και η Ρωσία έχουν ανάγκη τους Κούρδους για να ελέγχουν Ιράν και Τουρκία…  γ) Τρίτος και σπουδαιότερος παράγοντας είναι ασφαλώς ο ενεργειακός,  επειδή η απρόσκοπτη ανάπτυξη των κοιτασμάτων της Α.Μεσογείου – αλλά και η ασφάλεια του Ισραήλ - επιβάλλει ασφαλή διέξοδο στα δυτικά μέσω του Ελληνισμού.
Απομένει βέβαια να δούμε εάν η Αμερική θα ακολουθήσει εμπράκτως το δρόμο της «στρατηγικής αναβάθμισης» του Ελληνισμού με ότι αυτό συνεπάγεται. Απαιτείται κυρίως εγγύηση των ελληνικών χερσαίων και θαλασσίων συνόρων προς κάθε κατεύθυνση, στρατιωτική συνεργασία και εξοπλισμός πρώτης σειράς (έχουν σημειωθεί αρκετά βήματα στον τομέα αυτό αλλά χρειάζονται περισσότερα) και οικονομική στήριξη μέσω επενδύσεων, κυρίως στον ενεργειακό τομέα. Σημαίνει επίσης ότι θα υπάρξει αλληλοκατανόηση σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: ότι βασικός στόχος της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής συμμαχίας δεν θα είναι ο στραγγαλισμός της Ρωσίας.  Αυτή η αλλοπρόσαλλη και αδιέξοδη πολιτική του «βαθέος κράτους» πρέπει σύντομα να αλλάξει και στον τομέα αυτό η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί ως ο πιο κατάλληλος μεσολαβητής μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.  Το ότι είναι αλλοπρόσαλλη η πολιτική αυτή, αποδεικνύεται από τον δισταγμό (ή ανικανότητα;) των ΗΠΑ να επέμβουν στρατιωτικά στην Ουκρανία.  Να θυμίσουμε άραγε ότι τα «ιερά τέρατα» της αμερικανικής διπλωματίας, Κίσιγκερ και Μπρεζίνσκι, (ο τελευταίος πριν πεθάνει) είχαν δηλώσει την πλήρη αντίθεσή τους στο «Ουκρανικό»; Τα γεγονότα τους δικαίωσαν και συνεχίζουν να τους δικαιώνουν.  Στους δύο αυτούς προστίθεται και ο κορυφαίος ειδικός στα θέματα Ρωσίας καθηγητής Stephen Cohen με σειρά άρθρων και βιβλίων του.  ΗΠΑ και Ρωσία έχουν μεγάλα κοινά οικονομικά συμφέροντα – περισσότερα από όσα τους χωρίζουν - και μοιράζονται τον φόβο του «κινεζικού δράκου». Είναι εν δυνάμει συνέταιροι και ο Ελληνισμός έχει πολλά να ωφεληθεί από τυχόν συνεννόησή τους έστω και σε εμβρυακό επίπεδο, με την άρση των κυρώσεων κατά της Μόσχας και την εκτόνωση της κρίσης.
Στο άλλο επίκαιρο θέμα των ημερών, έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην ανάγκη να εξεταστεί η προοπτική ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, ένα θέμα που κυριολεκτικά ταλανίζει τον Ελληνισμό από την δεκαετία του 1960.  Παραδοσιακά αντίθετες σε κάθε ενδεχόμενο ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ήταν η Βρετανία και η Τουρκία για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά. Και έβρισκαν πάντοτε πιστούς συμμάχους στο εσωτερικό της Κύπρου για να αποτρέπουν το ενδεχόμενο αυτό, πότε την άμετρη φιλοδοξία του Μακαρίου, του αποκαλουμένου και «Κάστρο της Μεσογείου», πότε τις «αγκυλώσεις» των αριστερών κομμάτων.  Πλησιάζουμε όμως σε ένα κρίσιμο ιστορικό σταυροδρόμι.  Σε ένα σταυροδρόμι όπου οι γεωπολιτικές συνθήκες που οδήγησαν στην τουρκική εισβολή έχουν σχεδόν αντιστραφεί και πλέον η Τουρκία έχει καταστεί αντίπαλος της Δύσης.  Είναι πλέον νοητή, αν όχι ορατή, η ανατροπή των δεδομένων της εισβολής και κατοχής.
Φυσικά όσο η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ η εισδοχή της Κύπρου είναι απολύτως αδύνατη – άλλωστε η Τουρκία απέρριψε την εισδοχή της Κύπρου ακόμα και στον νατοϊκό «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη».  Μέρα με τη μέρα όμως έρχεται εγγύτερα η ώρα που η Τουρκία θα «θέσει εαυτόν εκτός συμμαχίας» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.  Ηδη με κάθε επισημότητα έχει τεθεί τέλος στην προοπτική ένταξής της στην Ε.Ε. Υπό την προοπτική αυτή οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου έχουν υποχρέωση να κρατούν το θέμα ανοιχτό και να εκμεταλλεύονται κάθε δυνατή ευκαιρία προώθησής του.  Πρέπει βέβαια και οι ΗΠΑ να κάνουν βήματα προς την ίδια κατεύθυνση, το πρώτο από τα οποία είναι η άρση του αμερικανικού εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο. 
Υπάρχει τέλος το τεράστιο θέμα των συμφερόντων της Ρωσίας που έχει μάλιστα 50,000 ομοεθνείς που ζούν στην Κύπρο ενώ έχει επενδύσει στο τραπεζικό σύστημα του νησιού τεράστια κεφάλαια.  Επιπροσθέτως έχει συνδράμει την ελληνική πλευρά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πολλές φορές για αποτροπή δυσάρεστων σχεδίων λύσης.  Αλλά κάποτε θα πρέπει η ρωσική πλευρά να δεί την πραγματικότητα: η Κύπρος με τις δύο βρετανικές βάσεις (από όπου μάλιστα πρόσφατα εξαπολύθηκαν επιθέσεις προς τη Συρία) και τις πολλές αμερικανικές (τελευταία και γαλλικές αλλά και ισραηλινές!)  «διευκολύνσεις» ραντάρ, κλπ. είναι ήδη ντε φάκτο «νατοϊκό έδαφος»… Το μόνο που καταφέρνει η Ρωσία με τις «απειλές» της στο θέμα είναι η διαιώνιση της τουρκικής κατοχής.  Αυτό άραγε θέλουν οι Ρώσοι ομόθρησκοί μας; Να αποτρέψουν το ενδεχόμενο ανατροπής του Αττίλα μέσα από την πορεία της Κύπρου προς το ΝΑΤΟ; Εάν αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντά τους (κάτι για το οποίο έχουμε αμφιβολίες) ας μας επιτρέψουν να επανεκτιμήσουμε και εμείς, ως Ελληνες, τα δικά μας συμφέροντα…

Του Νίκου Σταματάκη*