...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ;

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΑΠΕΛΟ ΙΕΡΕΩΣ
Αναγκαία η αναβολή της επιλογής νέου Αρχιεπισκόπου για μετά την ανοικοδόμηση του Αγ.Νικολάου, την τακτοποίηση των οικονομικών και την αποχώρηση τόσο του κ.Δημητρίου όσο και του πατρός Καρλούτσου......
Να εγκαταλειφθεί οριστικά η ιδέα επιλογής «μπιστικού» του Πατριάρχη: Η Εκκλησία δεν είναι «μπακάλικο»... Η Αγάπη του Ευαγγελίου να τεθεί πάνω από όλα, κατά τη σοφή και έγκαιρη επισήμανση του Μεσογαίας Νικολάου.
Του Νίκου Σταματάκη*
Καθώς φτάνουμε στο τέλος μιας ταραγμένης χρονιάς για τα εκκλησιαστικά πράγματα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, του Πατραρχείου αλλά και της Ορθοδοξίας είναι πια ολοφάνερο ότι μπροστά μας βρίσκεται το προκλητικά σπουδαίο ζήτημα της επιλογής ενός νέου Αρχιεπισκόπου.  Είκοσι χρόνια μετά από την περιπέτεια της διαδοχής του ιστορικού ηγέτη μας Αρχ.Ιακώβου από τον Αρχ.Σπυρίδωνα και τελικά από τον Αρχ.Δημήτριο, οι περιστάσεις τη φορά αυτή είναι δυσκολότερες από κάθε άποψη.  Επειδή η διαδοχή του κ.Δημητρίου γίνεται σε μια εποχή πλήρους απώλειας της αξιοπιστίας και του κύρους της ηγεσίας της Εκκλησίας τόσο στο πρόσωπο του κ.Δημητρίου όσο και στο πρόσωπο του Πατριάρχη. 
Η απώλεια εμπιστοσύνης στον κ.Δημήτριο οφείλεται κυρίως στην αδυναμία του να ηγηθεί της Εκκλησίας σε φλέγοντα θέματα και κυρίως στα οικονομικά, όπου κυριολεκτικά τα θαλάσσωσε, ανεχόμενος σπατάλες και διαφθορά και μη ασκώντας τα καθήκοντα ελέγχου των υφισταμένων του.  Και ενώ αποδείχτηκε πνευματικός και ενωτικός ηγέτης, απέτυχε στο να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του λαού στην εκκλησία και να την οδηγήσει στο αύριο. Η εκκλησία μας φθίνει μέρα με την ημέρα, οι γάμοι και οι βαπτίσεις μειώνονται δραματικά, οι κοινότητες υποφέρουν οικονομικά – την ίδια στιγμή που η ελληνοαμερικανική κοινότητα ακμάζει.
Ο Πατριάρχης κ.Βαρθολομαίος απώλεσε το μεγαλύτερο τμήμα της εμπιστοσύνης που έτρεφε ο λαός στο πρόσωπό του με δύο τρόπους. Α) Με την απαράδεκτη δράση του «κρυφού αρχιεπισκόπου» πατρός Καρλούτσου, μιας μακιαβελικής προσωπικότητας που ενδιαφέρεται κυρίως για τη νομή της εγκόσμιας εξουσίας, δηλ. για τη δόξα και το χρήμα, παρά για το έργο της εκκλησίας.  Ο φάδερ Αλεξ αποτέλεσε τον κρίκο που συνδέει το Πατριαρχείο με την κοσμική εξουσία της Αμερικής και ειδικά με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Β) Κάπως έτσι οδηγήθηκε ο κ.Βαρθολομαίος στο τεράστιο εκκλησιολογικό και ηθικό ολίσθημα να αναγνωρίσει την αυτοκεφαλία στην σχισματική εκκλησία του Κιέβου υπό τον κ.Φιλάρετο και την παγκόσμια Ορθοδοξία στο σχίσμα. Στο δρόμο για την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας ο κ.Βαρθολομαίος ξέχασε την Αγάπη του Ευαγγελίου και υποβιβάστηκε σε ένα κοινό πολιτικάντη.  Δικαιολογημένα δέχτηκε ισχυρότατο ράπισμα από ένα φωτισμένο ιεράρχη της Ορθοδοξίας, τον Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο, και άρχισε ξαφνικά να μιλά υποκριτικά για «Αγάπη», χωρίς να πείθει κανένα....
Σε τέτοιες λοιπόν συνθήκες συνολικής απαξίωσης της θρησκευτικής ηγεσίας μας, μήπως θα ήταν καλύτερα να αναβληθεί η επιλογή Αρχιεπισκόπου για αργότερα;  Μήπως θα έπρεπε να ολοκληρωθεί η κατασκευή του Αγ.Νικολάου, να δρομολογηθεί οριστική τάξη στα οικονομικά και κατόπιν να έρθει στο προσκήνιο το θέμα της επιλογής νέου Αρχιεπισκόπου;  Τη στιγμή αυτή, όταν η Εκκλησία μας στο σύνολό της είναι αναστατωμένη δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύσουμε μια συνολική έκρηξη.
Γιατί μιλώ για κίνδυνο συνολικής έκρηξης;  Δεν υπάρχει μόνο ο κίνδυνος επιλογής λαθεμένου ηγέτη, όπως συνέβη και το 1996 με την επιλογή του κ.Σπυρίδωνα. Υπάρχει επίσης και ο κίνδυνος συνολικής κατάρρευσης της ενότητας της εκκλησίας μας καθώς σημαντικό τμήμα των κοινοτήτων και των λαϊκών (και αρκετοί του κλήρου) έχουν ταχθεί υπέρ κάποιας μορφής αυτονομίας ή και αυτοκεφαλίας.  Επομένως δεν διακυβεύεται μόνο η επιλογή του προσώπου του νέου Αρχιεπισκόπου αλλά και ο τρόπος επιλογής του, από εδώ αντί από το Φανάρι.
Ετσι λοιπόν είναι καλύτερη οδός η αναβολή. Είναι όμως αρκετή η ολοκλήρωση της ανέγερσης του Αγ.Νικολάου και η τακτοποίηση των οικονoμικών; Είναι αναγκαία συνθήκη αλλά όχι αρκετή. Οταν αυτά συμβούν τότε θα πρέπει να ληφθεί η απόφαση της αποχώρησης τόσο του κ.Δημητρίου όσο και του πατρός Καρλούτσου.  Θα πρέπει όλοι, και ειδικά ο κ.Βαρθολομαίος, να αντιληφθούν πρέπει να μπεί οριστικά τέλος στο παρελθόν και να οδηγηθεί η Eκκλησία προς το αύριο. Tο αύριο ασφαλώς δεν θα περιέχει δύο Αρχιεπισκόπους – έναν φανερό και ένα κρυφό – αλλά ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ που θα συμβολίζει την ενότητα της Εκκλησίας και την Αγάπη του Ευαγγελίου και όχι την προσήλωση στην κοσμική δόξα και τον πλούτο.
Εάν αυτά τα απλά δεδομένα δεν κατανοεί ο κ.Βαρθολομαίος ας ετοιμαστεί για τα χειρότερα στον ολισθηρό δρόμο όπου κατέληξε με τις συνεχείς κρημνοβασίες του....
Πρέπει επίσης εξαρχής να ξεκαθαρισθεί ότι η απόλυτη εξάρτηση από το Φανάρι και τον Πατριάρχη δεν μπορεί ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να είναι το βασικότερο κριτήριο επιλογής του νέου Αρχιεπισκόπου.  Το αναφέρω επειδή εδώ και μήνες ψιθυρίζονται δύο βασικά ονόματα ως υποψήφιοι, ο Γαλλίας Εμμανουήλ και ο Προύσσης Ελπιδοφόρος. Το πρώτο πράγμα που αναφέρουν οι υποστηρικτές τους είναι ότι «είναι έμπιστοι του Πατριάρχη».
Αγαπητοί ομογενείς, η Εκκλησία της Αμερικής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράρτημα του «μπακάλικου» του Φαναρίου για να αφήσει το  «αφεντικό» τον «μπιστικό του στο πόδι του»…  Το να μεταχειρίζεται ο Πατριάρχης την Εκκλησία μας ως μπακάλικο αποδεικνύει για ακόμα μια φορά την προβληματική του προσωπικότητα, που πιθανότατα είναι ριζωμένη στο νησιώτικο «στενό» περιβάλλον της Ιμβρου, όπου όλοι υποψιάζονται και ανταγωνίζονται τους πάντες γύρω τους.  Εδώ, στην μεγάλη αυτή χώρα υπάρχει ελευθερία για την ανάπτυξη όλων απεριόριστα.  Τελικά είναι προς το συμφέρον του ίδιου του Πατριαρχείου να βασίσει το νέο ξεκίνημα ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ που κρύβει η ανάγκη ελέγχου του κάθε μητροπολίτη και του Αρχιεπισκόπου, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.
Η Εκκλησία της Αμερικής, αλλά και η Ομογένεια, έχει ωριμάσει.  Ανήκουμε στις πιο επιτυχημένες εθνικές ομάδες της χώρας, Πρώτοι στην μόρφωση και με μεγάλη οικονομική άνοδο και ιδιαίτερα αγαπητοί και κοινωνικοί, οδηγούμαστε από επιτυχία σε επιτυχία στο χώρο της πολιτικής. Η ηγεσία της Εκκλησίας μας πρέπει να εκφράζει αυτή την πρόοδο και όχι να ζει στον Μεσαίωνα.  Μια εκκλησία ακμάζουσα και ενωμένη υπό στιβαρή ηγεσία ασφαλώς και θα έχει πλήρη συνείδηση του δεσμού που τη συνδέει με την Μήτρα της Ορθοδοξίας, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.  Και θα κάνει τα πάντα για να το στηρίξει οικονομικά και πολιτικά.
Αντίθετα μια εκκλησία δεμένη χειροπόδαρα, όπως είναι τώρα δεμένος χειροπόδαρα ο νέος Μητροπολίτης Σικάγου Ναθαναήλ, στον οποίο επεβλήθη και θυρωρός έμπιστος του Πατριαρχείου για να ελέγχει την παραμικρή του κίνηση, θα είναι μια εκκλησία σε παρακμή και αποψίλωση, μια εκκλησία σε αδυναμία εκπλήρωσης του ρόλου της.  Αυτό νομίζει ότι είναι το αύριο της Εκκλησίας της Αμερικής ο κ.Βαρθολομαίος;  Πιστεύει στα αλήθεια ότι κάτι τέτοιο συμβιβάζεται με τον ατιθάσευτο ελληνικό χαρακτήρα; Και μάλιστα στη μεγάλη αυτή χώρα που προστατεύει όσο καμία άλλη τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα;
Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος έστειλε πραγματικό ράπισμα στον κ.Βαρθολομαίο όταν του υπενθύμισε ότι ξέχασε την Αγάπη του Ευαγγελίου.  Ελαβε άραγε το μάθημα ο κ. Βαρθολομαίος ή θα εφαρμόσει και εδώ τις ασκήσεις υποκριτικής που επέδειξε ότι κατέχει άριστα στο θέμα της Ουκρανίας; Ιδωμεν... Σύντομα θα επανέλθουμε εξετάζοντας ποια συγκεκριμένα πρέπει να είναι τα προσόντα του νέου Αρχιεπισκόπου…  

Του Νίκου Σταματάκη*