...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

'' ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ''

''..........................ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΕΛΟΣ..........................''

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΑΝ ΖΟΥΣΕ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ…

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχιεπισκοπος ιακωβος αμερικης
Δεν υπάρχει άραγε το φιλότιμο να επενδυθούν λίγα χρήματα από τα Ιδρύματα που Εκείνος δημιούργησε για να γίνει επιτέλους ένα «Μουσείο Αρχιεπισκόπου Ιακώβου» αντάξιο της αίγλης του ως ηγέτης; Πότε θα μάθουμε να αναγνωρίζουμε την αξία των ενωτικών «συμβόλων» μας;
Του Νίκου Σταματάκη....

Σε πολλές συζητήσεις των τελευταίων εβδομάδων με φίλους και γνωστούς, κάποιοι από τους οποίους μετρούν αρκετές δεκαετίες εμπειρίας στα ομογενειακά πράγματα, η συζήτηση έρχεται αβίαστα στο όνομα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ιακώβου.  Να είναι η τωρινή οικονομική και ηθική κατάπτωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής; Να είναι η έλλειψη ηγετών γενικώς, όταν κανείς μα κανείς από τους τωρινούς δεν μπορεί ούτε για αστείο να συγκριθεί, έστω και μερικώς, με το ανάστημα του Ιακώβου; Να είναι ο «μακιαβελισμός» των γνωστών δήθεν ιερέων - και στην ουσία μεταπρατών της εξουσίας - που εξαγοράζουν τις γνωριμίες που απέκτησαν του στο όνομα της Εκκλησίας (και μάλιστα χάρη στον Ιάκωβο - εάν δεν τους προωθούσε ο Ιάκωβος δεν θα τους γνώριζε ούτε ο μπακάλης της γειτονιάς τους) με προσωπικό πλούτο και δόξα που δεν τους αξίζει; 
Ότι και να συμβαίνει, η συζήτηση καταλήγει αρχικά στις μοιραίες συγκρίσεις και πολύ γρήγορα λαβαίνει τη μορφή εξομολόγησης.  Αγαπητοί αναγνώστες, νομίζω και εσείς ίσως να έχετε μια παρόμοια εμπειρία με την δική μου, όταν συχνά ακούω την ίδια «εξομολόγηση αμαρτιών»: «…Εκανα λάθος που επέκρινα δριμύτατα τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο…  Και όλοι μας κάναμε λάθος…»  Και πολύ σύντομα η εξομολόγηση αρχίζει να μπαίνει σε βάθος:  Ναι, ήταν ιδιαίτερα φιλόδοξος και δεν το έκρυψε ποτέ… Ναι, δεν είχε σωστή τακτική στο θέμα της γλώσσας και αρχικά δίχασε τον κόσμο, αλλά είχε το σωστό όραμα…  Αλλά ένας ηγέτης τέτοιου παγκοσμίου διαμετρήματος ασφαλώς και έχει κάθε δικαίωμα να είναι φιλόδοξος… Ειδικά μάλιστα όταν έχει αποδείξει στην πράξη ότι η φιλοδοξία του καθοδηγείται από τις αξίες του Χριστιανισμού και του ανθρωπισμού… Και βοήθησε να σπάσουν φυλετικές και εθνικές διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων αλλά και μεταξύ των Χριστιανών και ειδικά των Ορθοδόξων.  Εάν ένας τέτοιος ηγέτης και οραματιστής δεν δικαιούται να έχει φιλοδοξίες τότε ποιοι δικαιούνται να έχουν;  Oι «ολίγιστοι» των ημερών μας που νοιάζονται μόνο για να εξυπηρετήσουν τον εγωισμό τους και τους «δικούς» τους και οι οποίοι έχουν ξεχάσει τη διδασκαλία του Χριστού προς όφελος των οικονομικών και πολιτικών επιδιώξεών τους;  
Από το σημείο αυτό και έπειτα η συζήτηση εύκολα εισέρχεται στον υποθετικό χώρο και αναζητεί πώς ένας τέτοιος μεγάλος ηγέτης θα αντιμετώπιζε τα φλέγοντα ζητήματα των ημερών μας. Τι άραγε θα έπραττε ο Ιάκωβος εάν ήταν ανάμεσά μας στις κρίσιμες ώρες που διέρχεται η Εκκλησία και η Ομογένεια;  Ασφαλώς δεν θα ήταν καθόλου ευχαριστημένος με αυτά που συμβαίνουν σήμερα…Βεβαίως και θα ένοιωθε μεγάλη απογοήτευση με την οικονομική κατάντια της Αρχιεπισκοπής που με τόσο κόπο και πάθος μεγάλωσε και θεμελίωσε σε βάσεις που στην εποχή του θεωρούνταν ατράνταχτες.  Με πάνω από 500 κοινότητες, με φιλανθρωπικά ιδρύματα και σχολές με οικονομικά θεμέλια που θα μπορούσαν, εάν οι γύπες δεν τα καταλήστευαν, να συντηρήσουν την Εκκλησία για δεκαετίες.  Οι «διάδοχοι» (και όχι μόνο οι επίσημοι διάδοχοι), κάποιοι εκ των οποίων έβαλαν το δάκτυλό τους για να τον ωθήσουν στην πρόωρη παραίτηση, διέλυσαν πολλά ή τα έκαναν προσωπικό τους κτήμα… Προσωπικό τους κτήμα η περιουσία της Εκκλησίας του Χριστού;  Ναι, αυτό δυστυχώς είναι το χαμερπές ηθικό τους ανάστημα…
Εφτασαν στο σημείο να πουλήσουν βιαστικά και το σπίτι του Ιακώβου, εκεί που έζησε τα 35 από τα 45 χρόνια της αρχιερατείας του και το οποίο τόσο αγαπούσε… Το πούλησαν μάλιστα σε σημείο ιστορικά χαμηλό της αγοράς ακινήτων και τα $3 εκατομμύρια που απεκόμισαν κανείς ως τώρα δεν ξέρει που πήγαν… Αλλωστε οι «ηγέτες» αυτοί (και περιλαμβάνω σε αυτούς και τους «νάνους» του Φαναρίου) έχουν μάθει να μη δίνουν λογαριασμό, θεωρούν την περιουσία της Εκκλησίας του Χριστού «δική» τους…  Δεν θα μπορούσαν άραγε να μετατρέψουν το σπίτι του Ιακώβου σε μουσείο; Η να επενδύσουν τα χρήματα που πήραν και να ιδρύσουν ένα «Μουσείο Αρχιεπισκόπου Ιακώβου» σε κάποιο σημείο στη Ν.Υόρκη, μεγαλύτερης εμβέλειας από αυτό στη Σχολή της Βοστώνης και το μικρό και απρόσιτο της Ιμβρου (όπου μάλιστα έστειλαν τα άμφιά του); Μα στην Ιμβρο ιερούργησε ο Ιάκωβος; Ούτε κάν τάφηκε εκεί…
Όχι μόνο δεν έκαναν Μουσείο Ιακώβου, όχι μόνο δεν τίμησαν τη μνήμη του αλλά μέσω των υποχείριων τους στην Ομογένεια επιχείρησαν να τον υποβιβάσουν, να μειώσουν ένα από τους μεγαλύτερους ηγέτες του σύγχρονου Ελληνισμού.  Πριν λίγα χρόνια οι ανίκανοι που αυτοπαρουσιάζονται ως ηγέτες της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Ν.Υόρκης ονόμασαν «Οδό Αρχιεπισκόπου Ιακώβου» ένα στενό δρομάκι της Αστόριας… Με τη νοοτροπία «γκέτο» που τους διακρίνει και υποκινούμενοι ίσως από εκείνους που δεν αντέχουν τη σύγκριση με τον ανεπανάληπτο Ιάκωβο υποβίβασαν τη μνήμη του, αντί να ζητήσουν και να πετύχουν τη – πολύ συνηθισμένη άλλωστε – μετονομασία κάποιου επιβλητικού δρόμου στο Μανχάταν… Σε ένα δρομάκι της Αστόριας κατέληξε εκείνος που είχε το Οραμα να σταθεί δίπλα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ – και χάρη στον οποίο τον Αύγουστο του 2015 ο Πρόεδρος Ομπάμα και ο Αρχ.Δημήτριος επανέλαβαν προς ανάμνηση την ιστορική πορεία στη Σέλμα της Αλαμπάμα… 
Μια απλή ερώτηση έχουμε προς τον φάδερ Αλεξ:  Από τα δεκάδες εκατομμύρια που διαχειρίζεστε με το Leadership 100, το οποίο άλλωστε ο Ιάκωβος δημιούργησε, δεν περισσεύουν λίγα χρήματα για να γίνει επιτέλους ΕΔΩ στην Ν.Υόρκη ένα Μουσείο Ιακώβου, ένα μουσείο αντάξιο της αίγλης του ως ηγέτη;  Δεν αισθάνεσθε, προσωπικά τουλάχιστον, καμία ευγνωμοσύνη στη μνήμη του προσώπου που προσωπικά σας ευεργέτησε;  Επιτρέψτε μου να μην μπώ σε πολλές «γαργαλιστικές»  λεπτομέρειες επειδή στόχος του σημειώματος αυτού δεν είναι να διχάσει αλλά να προσγειώσει τους αιθεροβάμονες και να ενώσει την Ομογένεια… Τα σύμβολα μια κοινότητας είναι αυτά που έχουν τη μεγάλη ενωτική δύναμη.  Τα σύμβολα είναι αυτά που δείχνουν και το δρόμο προς το μέλλον… Πολλές κοινότητες της Αμερικής θα ήθελαν να έχουν ένα σύμβολο σαν τον Ιάκωβο – ενώ εμείς τον έχουμε πετάξει στα άχρηστα…  Και να σκεφτεί κανείς ότι ένα τέτοιο Μουσείο Ιακώβου θα μπορούσε να ήταν σχεδόν αυτοσυντηρούμενο με τις επισκέψεις των κοινοτήτων και των σχολείων αλλά και άλλων από όλη την Αμερική…
Ειδικά στις μέρες μας ο Ιάκωβος, που τόσο κατακρίθηκε για τα ανοίγματα του προς την αγγλική γλώσσα, φαντάζει ακόμα μεγαλύτερος οραματιστής.  Εκείνος που αγαπούσε και χειριζόταν τα Ελληνικά με δεξιότητα κατηγορήθηκε ότι τα εγκαταλείπει. Ενώ η τελευταία του διαθήκη τον Δεκέμβριο του 2004 ένα μόνο ζητά από τους πιστούς «να κρατήσουν την Ελληνική τους γλώσσα»… Αλλά παρά την αγάπη του στα Ελληνικά έβλεπε μακριά, έβλεπε την ανάγκη να αγκαλιάσει η Ορθοδοξία τις νεότερες γενιές και να ενώσει στο όνομα της Ορθόδοξης πίστης και λατρείας όλες τις εθνότητες της Αμερικής… Να σταματήσει πια τα εθνικά γκέτο και να κάνει πράξη τη διδασκαλία του Χριστού και του Αποστόλου Παύλου που δεν ξεχώριζε εθνότητες αλλά ένωνε τους πάντες υπό την σκέπη της Εκκλησίας… Και να την καταστήσει την Ορθοδοξία της Αμερικής μεγάλη και ισχυρή, ηθικά ισχυρή  πρώτα, στη βάση της Ορθόδοξης Πίστης, και έπειτα πολιτικά και οικονομικά…
Αυτά τα ενωτικά μηνύματα πολεμήθηκαν και υπονομεύθηκαν… Αλλά όπως συμβαίνει συνήθως στην Ιστορία οι ανίκανοι ηγέτες που ακολουθούν έναν Μεγάλο – ακριβώς λόγω της ανικανότητάς και της μικρότητάς τους – έκαναν την προσωπικότητα του Ιακώβου να φαντάζει στις μέρες μας ακόμα πιο μεγάλη, ακόμα πιο επιβλητική… Και την ανάγκη να κάνουμε πράξη τα μηνύματα που Εκείνος άφησε ως παρακαταθήκη ακόμα πιο επιτακτική… Εκείνος μας καλεί στην ουσία να προχωρήσουμε επιτέλους μπροστά, να βγάλουμε τους εκμεταλλευτές και τους εμπόρους από το Ναό και να βαδίσουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ στο μέλλον…

   
Νέα Υόρκη, 21 Σεπτεμβρίου 2018             n.stamatakis@aol.com