...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

'' ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ''

''..........................ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΕΛΟΣ..........................''

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΑ ΜΜΕ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΧΑΝΟΥΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπ προεδρος
Ποιος θα μας προστατέψει από την μετατροπή του τύπου από όργανο ελέγχου της εξουσίας σε όργανο ανατροπής της εξουσίας;  Τι είναι πιο επικίνδυνο: H προβληματική προσωπικότητα του Προέδρου που εξελέγη νόμιμα από το λαό ή η πραξικοπηματική ανατροπή του πολιτεύματος;
Του Νίκου Σταματάκη*.....

Είναι πολλές οι πτυχές παράβασης της δημοσιογραφικής δεοντολογίας στην υπόθεση του περιώνυμου ανώνυμου άρθρου γνώμης που δημοσίευσε πριν λίγες μέρες η υποτιθέμενη ναυαρχίδα του αμερικανικού τύπου «NY Times».  Το ενδιαφέρον δεν έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του Τραμπ, για τον οποίο λέμε και ξαναλέμε ότι οι ψηφοφόροι γνώριζαν καλά πριν τον ψηφίσουν και πιθανότατα τον ψήφισαν ακριβώς γιατί μόνο ένας τέτοιος χαρακτήρας θα είχε πιθανότητες να καθαρίσει τη βρώμα της αμερικανικής πρωτεύουσας.  Το ενδιαφέρον έχει να κάνει με την κατάπτωση των ΜΜΕ σε τέτοιο έσχατο σημείο, έτσι ώστε να απειλείται και η ίδια η λειτουργία του πολιτεύματος.
1) Οι NY Times αποφάσισαν να δημοσιεύσουν ένα άρθρο γνώμης ανώνυμα.  Αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου συνηθισμένο όπως παραδέχονται οι ίδιοι.  Όταν γίνεται πρέπει να υπάρχει «αποχρών λόγος» για την ανωνυμία: τα ανώνυμα εκδοτικά σημειώματα, όταν δεν εκφράζουν την αυτούσια γνώμη της εφημερίδας, συνήθως προστατεύουν τον συγγραφέα από κάποιας μορφής δίωξη.  Στην περίπτωσή μας η προστασία του συγγραφέα αποτελεί μιας ακραίας μορφής παραβίαση των αρχών του πολιτεύματος.  Αποτελεί στην ουσία ένα πραξικόπημα γιατί προστατεύει κάποιον που επιδιώκει να ανατρέψει εκ των έσω το αποτέλεσμα νομίμων εκλογών. Και αποτελεί προστασία ενός ποινικού εγκληματία που παρέβη την υποχρέωση υπακοής που οι κυβερνητικοί υπάλληλοι οφείλουν να έχουν  στον Πρόεδρο της χώρας.  Πρόκειται για απαράδεκτο δημοσιογραφικό ατόπημα που επιπλέον γεννά το ερώτημα: Θα το έκαναν εάν πρόεδρος ήταν ο Ομπάμα, ο Κλίντον ή ο Κάρτερ;
2) Εξίσου μεγάλη παράβαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας είναι η προστασία και η υποστήριξη κάποιου που υπηρετεί την εξουσία.  Ο ρόλος του τύπου είναι ο έλεγχος της εξουσίας και όχι η εξυπηρέτηση της οποιασδήποτε ίντριγκας στο εσωτερικό της, επειδή ο οποιοσδήποτε αξιωματούχος έχει τη γνώμη ότι «ο λαός έκανε λάθος»… Εάν η εφημερίδα ήθελε να τηρήσει τη δεοντολογία θα έλεγε στον συγγραφέα να δημοσιευτεί επώνυμα και θα του υπεδείκνυε ότι η νόμιμη και έντιμη οδός για αυτόν θα ήταν να παραιτηθεί δημοσιεύοντας τις διαφωνίες του όπως έκαναν και άλλοι – σε όλες τις κυβερνήσεις και όχι μόνο στην τωρινή.  Με το να υποθάλπει έναν «πραξικοπηματία», η εφημερίδα μετατρέπεται από «όργανο ελέγχου της εξουσίας» όπως την θέλει το Σύνταγμα, σε «όργανο ανατροπής εξουσίας».  Αυτός ο ρόλος ανήκει μόνο στο λαό. Περιττό να πούμε ότι η συνταγματική αυτή μετάλλαξη είναι επικίνδυνη: Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει τόσο από τον υποτιθέμενο «αυταρχισμό» του Τραμπ ο οποίος σε 2 ή σε 6 χρόνια δεν θα είναι Πρόεδρος.  Τα ΜΜΕ όμως θα επιβιώσουν του Τραμπ, αλλά θα είναι πλέον μεταλλαγμένα σε αντιδημοκρατικά, αυταρχικά ενεργούμενα… 
3) Το γεγονός ότι η εφημερίδα άφησε αυτούσιο τον τίτλο του ανώνυμου σημειώματος «Είμαι Μέρος της Αντίστασης εντός της Κυβέρνησης Τραμπ», ενώ έχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει δικό της τίτλο, αποδεικνύει μια ακόμα πτυχή των πολιτικών επιδιώξεων της εφημερίδας. Μέρος των επιδιώξεων της εφημερίδας είναι να επικαλύψει την περίλαμπρη νίκη του Τραμπ με την επικύρωση του Brett Kavanough, δεύτερου δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου που επέλεξε ο Πρόεδρος μέσα σε μόλις ενάμισυ χρόνο.  Η νίκη αυτή είναι που πονά τους NY Times περισσότερο γιατί στεριώνει τη συντηρητική πλειοψηφία στο υπέρτατο δικαστήριο της χώρας για πολλές δεκαετίες…  Ποιος τα λέει αυτά; Όχι κάποιος συντηρητικός αλλά ο περίφημος δημoσιογράφος Dan Rather, ομοϊδεάτης με τους NY Times…

Τελικά θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Εάν ο τύπος επιδιώκει να προστατεύσει την χώρα από τις υποτιθέμενες παραβάσεις ενός δήθεν αχαλίνωτου προέδρου, και για να το πετύχει μετατρέπεται σε όργανο ανατροπής της εξουσίας, τότε ποιος στο μέλλον θα μας προστατέψει από την αχαλίνωτη εξουσία του τύπου;  Και εάν η οποιαδήποτε αντιπολίτευση αποφασίσει, όπως η τωρινή, να μην αποδεχτεί τα απολύτως νόμιμα αποτελέσματα των εκλογών, αλλά χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να υποσκάψει την λαϊκή ετυμηγορία τότε τι είναι πιο επικίνδυνο; Η υποτιθέμενη προβληματική προσωπικότητα του Προέδρου που εξελέγη απολύτως νόμιμα από το λαό ή η παράνομη και πραξικοπηματική ανατροπή του πολιτεύματος; Οσοι έχουμε μεγαλώσει στην Ελλάδα καταλαβαίνουμε τις συνέπειες ενός πολιτικά εξαρτημένου τύπου – αυτός κυρίως επέτεινε την ανηθικότητα των πολιτικών και οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή…  

Επί της ουσίας του δημοσιεύματος: 1) Κάποιοι εντός της κυβέρνησης Τραμπ εργάζονται ενάντια στον Πρόεδρο. Αυτοί θα πρέπει απομακρυνθούν αμέσως και κάποιοι (υπουργός Δικαιοσύνης) μετά τις εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου. Αποτελούν τον «Δούρειο Ιππο» ενός συστήματος το οποίο ο πρόεδρος Τραμπ απειλεί θανάσιμα με ανατροπή. Εάν δεν τον ανατρέψουν πώς θα μπορούν να χρεώνουν τριπλά τα δημόσια έργα; Μια απλή έρευνα στο ίντερνετ θα αποδώσει χιλιάδες περιπτώσεις διαφθοράς επί δεκαετίες… Λαμπρό παράδειγμα: πριν πολλά χρόνια μάθαμε ότι τις τουαλέτες μπάνιου των $100 το Ναυτικό των ΗΠΑ χρεωνόταν για $900… Με νύχια και με δόντια μάχονται να κρατήσουν τα προνόμια της διαφθοράς…
2) Η επίκληση της 25ης Τροπολογίας του Αμερικανικού Συντάγματος για αντικατάσταση του Προέδρου από τον Αντιπρόεδρο, απλά επιβεβαιώνει τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα των κινήσεων αυτών…  Παρότι η 25η Τροπολογία εισήχθη το 1965 στοιχηματίζω ότι οι απαράδεκτοι αυτοί «κύριοι», ποτέ δεν θα ζητούσαν την απομάκρυνση του Προέδρου Κένεντι που πέρα από την (γνωστή στα τότε ΜΜΕ) ανηθικότητα της εκλογής του (με τη βοήθεια της μαφίας και των βρώμικων χρημάτων του πατέρα του) ήταν καθημερινά κάτω από την επήρεια βαριών ναρκωτικών φαρμάκων λόγω της ασθένειας του.  Και δεν θα ζητούσαν από τον Franklin Delano Roosevelt να απομακρυνθεί διότι η σοβαρότατη αναπηρία του (επίσης πασίγνωστη) εμπόδιζε τη λήψη αποφάσεων εν μέσω ενός Παγκοσμίου Πολέμου; Τέλος, η μόνη φορά που έγινε χρήση της 25ης Τροπολογίας ήταν το 2002 για λόγους απουσίας του Προέδρου Μπους από την πρωτεύουσα.  Αιδώς Αργείοι…. 
3) Ναι, ο πρόεδρος Τραμπ ήταν άπειρος και είχε ανάγκη ικανών συμβούλων -  τους οποίος και προσέλαβε. Αλλά ο ανώνυμος αρθρογράφος παραλείπει να τον πιστώσει με την οποιαδήποτε ικανότητα, κάτι που απλά δείχνει το πάθος και την τύφλωσή του… Επειδή, στα οικονομικά θέματα τουλάχιστον, αλλά και σε πολλά άλλα, ο πρόεδρος Τραμπ επέδειξε εξαιρετικές ικανότητες.  Ανύπαρκτη έστω και μισή αναφορά στις όποιες ικανότητές του…
4) Το να κατηγορεί ο ανώνυμος αρθρογράφος τον Τραμπ για ανηθικότητα αποτελεί απόλυτη υποκρισία.  Η αμερικανική πρωτεύουσα έχει να επιδείξει πολλά ζωντανά μνημεία ανηθικότητας και, ανάμεσά τους, ο πρόεδρος Τραμπ έρχεται μάλλον προς το τέλος… Αλλοι ηγούνται και τους γνωρίζουμε καλά – ή τουλάχιστον τους υποψιαζόμαστε βάσιμα.
5) Σωστή η αναφορά στον μακαρίτη γερουσιαστή McCain, που υπήρξε γνήσιος ήρωας πολέμου και πατριώτης.  Ηταν όμως απαράδεκτη η μετά θάνατον «θεοποίησή» του και μάλιστα από εκείνους που τον καθύβρισαν πολλές φορές όσο ήταν ζωντανός – περιλαμβανομένης και της NY Times. Ακόμα πιο απαράδεκτος ήταν ο σχεδιασμός της «θεοποίησης» αυτής από τον ίδιο τον γερουσιαστή McCain πριν πεθάνει… Ανυπέρβλητο δείγμα αλαζονείας… Τέλος το ότι ο McCain δεν ήταν καθόλου «άγιος» φάνηκε από τη στήριξη που έδωσε στους «αποκεφαλιστές» ισλαμιστές της Συρίας, που σκότωσαν και κατέστρεψαν την αρχαιότερη Χριστιανική Εκκλησία του κόσμου, την Αντιοχειανή… Μόνο και μόνο για να περάσει το αντι-ρωσικό του μένος…

Θα σταματήσω εδώ με την ελπίδα ότι η χώρα θα αποφύγει τελικά τον εμφύλιο… Τον φόβο αυτό άρχισα να εκφράζω σε άρθρα λίγες μέρες μετά τις εκλογές…
Νέα Υόρκη, 6 Σεπτεμβρίου 2018.  
           n.stamatakis@aol.com

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη