...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

'' ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ''

''..........................ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΕΛΟΣ..........................''

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Ο ΑΡΧ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ
Η νέα παρότρυνση του Πατριάρχη αποδεικνύει την αδυναμία του να επιβάλλει αλλαγή. Ο κ.Δημήτριος είναι απαραίτητο να παραμείνει στη θέση του για να ολοκληρώσει την αποστολή του και κυρίως για να οδηγήσει την Εκκλησία στη νέα φάση.  
Του Νίκου Σταματάκη*....

Ένα νέο μεγάλο ΟΧΙ ήταν η απάντηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου στις 29 Αυγούστου στην νέα «παρότρυνση» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου να παραιτηθεί δήθεν «για να διασωθεί το κύρος της Εκκλησίας». Την φορά αυτή μάλιστα η «παρότρυνση» του Πατριάρχη έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο στην διάρκεια της Οικουμενικής Συνόδου στο Φανάρι παρουσία όλων των αρχιερέων.
Η νέα παρότρυνση του Πατριάρχη (η προηγούμενη ήταν στις 31 Μαϊου φέτος) αποδεικνύει κυρίως την αδυναμία του.  Γιατί δεν έχει καμία κανονική αρμοδιότητα να απομακρύνει τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος εκλέγεται στη θέση του εφ’ όρου ζωής.  Αλλά ακόμα και να είχε την οποιαδήποτε αρμοδιότητα δεν θα τολμούσε να κάνει κάτι που θα ξεσήκωνε την - ήδη αναστατωμένη -  Ομογένεια εναντίον του. Σημειώνουμε εδώ ότι πολύ μεγάλες κοινότητες της Ν.Υόρκης, της Βοστώνης και άλλων μητροπόλεων, οι οποίες λόγω του μεγέθους και της ιστορίας τους έχουν ειδικό βάρος, όπως και η καλά δικτυωμένη οργάνωση λαϊκών OCL (Orthodox Christian Laity), έχουν λάβει θετική θέση υπέρ των όσων εξέφρασε ο Στάθης Βαλιώτης στην τελετή αποφοίτησης του Ελληνικού Κολλεγίου και ειδικά στα περί αυτοκεφαλίας, οικονομικής διαφάνειας και απομάκρυνσης του φάδερ Αλεξ (με εξαίρεση στα περί μεταφοράς του Πατριαρχείου).  Μάλιστα η οργάνωση OCL υποστήριζε παρόμοιες θέσεις για πολλά χρόνια…
Εάν ο Πατριάρχης ενδιαφερόταν ειλικρινά για το «κύρος της Εκκλησίας», όπως δήλωσε, θα αναλάμβανε πρωτοβουλία για την απομάκρυνση του βασικότερου υπαίτιου του σκανδάλου του Αγ.Νικολάου αλλά και της έλλειψης ευθύνης στο σώμα της Εκκλησίας μας, του φάδερ Αλεξ.   Και κατόπιν θα παρότρυνε για την εγκαθίδρυση θεσμών διαφάνειας στα οικονομικά αλλά και στα θεσμικά θέματα (ήδη έχουν καρποφορήσει σε πολλά οι σχετικές προσπάθειες του Αρχ.Δημητρίου).  Ετσι στο τέλος θα μπορούσε να συζητήσει τα υπόλοιπα, δηλαδή την επιρροή του Πατριαρχείου στην Εκκλησία της Αμερικής αλλά και την οικονομική του στήριξη. Αλλά δυστυχώς δεν το θέλει ή δεν το μπορεί.  Γιατί; Επειδή είναι πλέον φανερό ότι ο «φάδερ Αλεξ» έχει αυτονομηθεί και δεν τον ελέγχει ούτε ο Αρχιεπίσκοπος αλλά ούτε και ο Πατριάρχης. 
Η συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου και του λαού αναγνωρίζει ότι δεν είναι δυνατόν ένας ζωντανός κοινωνικός οργανισμός να λειτουργήσει όταν δεν υπάρχει καθαρή δομή εξουσίας.  Ούτε καν μια πιτσαρία δεν θα μπορούσε να δουλέψει εάν τα δύο αφεντικά της δεν έχουν καθαρές αρμοδιότητες… Πώς λοιπόν να λειτουργήσει η Εκκλησία μας με την τόσο πολύπλοκη οργάνωση όταν ο επίσημος ηγέτης της, ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, συγκρούεται παρασκηνιακά με τον κρυφό Αρχιεπίσκοπο και «αντιπρόσωπο του Πατριαρχείου», τον φάδερ Αλεξ, για οικονομικά και διοικητικά θέματα;  Εάν ο Πατριάρχης δεν δώσει λύση στο ζήτημα αυτό με την δημόσια παραδοχή ότι στο μέλλον ο μόνος σύνδεσμος του Πατριαρχείου με την Εκκλησία μας θα είναι ο όποιος Αρχιεπίσκοπος και κανείς άλλος, τότε θα διχάσει και στο τέλος θα απωλέσει πλήρως την Εκκλησία της Αμερικής. 
Θα σημειώσουμε και πάλι ότι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι η ίδια η συγκρουσιακή προσωπικότητα του κ.Βαρθολομαίου, την οποία έχει δείξει και στις σχέσεις του με την Εκκλησία της Ελλάδας.  Αλλά και πριν εκλεγεί στη θέση του Πατριάρχη, ο κ.Βαρθολομαίος, συνοδεύοντας τον τότε Πατριάρχη Δημήτριο κατά την επίσκεψη του στις ΗΠΑ το 1990, δημιούργησε ανεπίτρεπτες σκηνές για την συμβολική «δευτερο-καθεδρία» απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο…  Αυτός, ένας άγνωστος τότε ιεράρχης είχε την απαίτηση να υποσκελίσει τελετουργικά ένα ηγέτη παγκοσμίου κλάσεως, τον Ιάκωβο.  Στην τωρινή κρίση, με διάθεση καταλλαγής ο Πατριάρχης θα μπορούσε πιθανόν να είχε διευθετήσει το πρόβλημα.  Τα ένστικτά του όμως τον οδηγούν και πάλι στη σύγκρουση προς μεγάλη ζημία της Εκκλησίας και της Ομογένειας.
Σε συντομία διαπιστώνουμε ότι υπάρχει ευρεία ομοφωνία στους κόλπους του κλήρου και του λαού για τα εξής:
1) Μοναδικός ηγέτης της Εκκλησίας και μοναδικός εκπρόσωπός της στις σχέσεις με το Πατριαρχείο είναι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος. 
2) Η εκλογή του Αρχιεπισκόπου και των Επισκόπων θα γίνεται με τρόπο διαφανή που θα ελέγχεται από τα εκκλησιαστικά – και ενδεχομένως και κοσμικά – όργανα της Εκκλησίας της Αμερικής. Η Ορθοδοξία έχει βαθιά, αρχαία, παράδοση δημοκρατίας, για τούτο άλλωστε και ονομάζεται «Εκκλησία» (από το «Εκκλησία του Δήμου»).  Οποιος αρνείται αυτή την παράδοση θα πρέπει να «αναβαπτισθεί», μελετώντας την ιστορία των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων.
3) Απαιτείται πλήρης διαφάνεια στα οικονομικά και στα θεσμικά θέματα.
4) Γενική επιθυμία είναι η διατήρηση στενών δεσμών με το Πατριαρχείο, υπό την αίρεση των παραπάνω.
Μετά το νέο μεγάλο ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου επιβάλλεται να επαναφέρω την πρότασή μου σε άρθρο στις 26 Μαίου για δημιουργία «Επιτροπής για την Αυτοκεφαλία» με ευρεία συμμετοχή όλων όσων επιδιώκουν τους παραπάνω στόχους. Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, παρά τα λάθη και τις ευθύνες του για την τωρινή κρίση στην Εκκλησίας, έχει ακόμα ένα πολύ σημαντικό έργο να επιτελέσει και χρειάζεται την στήριξη όλων μας.
Τέλος, είναι πεποίθηση του γράφοντος ότι η συνεχής εμπλοκή του Πατριαρχείου σε εξυπηρέτηση πολιτικών και γεωπολιτικών στόχων θα έχει ως πιθανό αποτέλεσμα την εξόντωσή του μέσα στην επερχόμενη σύγκρουση δυνάμεων τις οποίες δεν είναι σε θέση να ελέγξει.  Ηδη το αυταρχικό καθεστώς Ερντογάν έχει δείξει το άθλιο πρόσωπό του σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά στην υπόθεση του πάστορα Μπράνσον.  Εάν η υπερδύναμη Αμερική δεν είναι σε θέση να επιβάλλει την απελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον, τότε βεβαίως και πρέπει να ανησυχούμε για το μέλλον του Πατριαρχείου ενόψει μιας ευρύτερης σύγκρουσης στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς η Τουρκία έχει πλέον αναδειχθεί σε αντίπαλο της Δύσης. 

Νέα Υόρκη, 31 Αυγούστου 2018       n.stamatakis@aol.com

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη


ARCHBISHOP DEMETRIOS MUST REMAIN UNTIL THE JOB IS DONE

The new demand for Archbishop Demetrios’s resignation shows the Patriarch’s institutional impasse: he lacks the canonical legitimacy to force the resignation. Archbishop Demetrios must stay and lead the Church to a new phase.  

By Nick Stamatakis*

A new big “NO” was the response by Archbishop Demetrios to the renewed “urging” by Patriarch Bartholomew to resign “to save the Church’s prestige”.  This time the Patriarch’s call was performed in the most official way, inside the Holy Synod’s regular meeting at Constantinople on August 29.
The repeated call (the previous one was done on May 31st of this year) is rather proof of the Patriarch’s inability to force Demetrios’ resignation, as he is elected for life.  The Patriarch has no canonical legitimacy to force the removal of the Archbishop.  But even if he did, he would not easily dare, as the Greek American community is already up in arms, quite disturbed with the deep ecclesiastical crisis.  The overwhelming majority of our community, including the biggest and most historical churches of New York, Boston, Florida and elsewhere around the country, along with the well networked Orthodox Christian Laity (OCL), agree on the principles proclaimed by Mr.Valiotis last May: autocephaly (some - namely Bishop Methodios of Boston - prefer “autonomy”), transparency and accountability on institutional and financial issues and removal of the “hidden archbishop”, the Patriarch’s representative in America, father Alex Karloutsos. 
If the Patriarch was sincerely interested in the Church’s “prestige” as he declared, he would find a way to remove Father Alex, who is widely seen as bearing responsibility for the financial collapse of the St.Nicholas Shrine project at Ground Zero: A building which, according to experts, would cost no more than $20 million, ended up with a $75 million budget and a shortfall of about $35 million, which forced the construction to stop last year. If father Alex was removed, the Patriarch would have ample opportunity to encourage processes of transparency and accountability within the Church, already put in motion by Archbishop Demetrios. At the end of all this, the Patriarch would have created a “good will” atmosphere, necessary for the discussion of the thorniest issues, such as the nature of the relationship between the Patriarchate and our Church.  
Patriarch Bartholomew chose not to act.  Or, may be, he was not able to. Father Alex has amassed such financial and political power that render him completely “untouchable”: Neither the Patriarch, nor the Archbishop have any control over him. On the opposite, he demands and dictates, in a very shrewd and subtle way, the perfect definition of machiavellianism. Frankly, this a very sad state of affairs…
Father Alex is clearly related to the so-called “deep state”. He was the supreme organizer and true master of ceremonies during the Panorthodox Synod of Crete in 2016 and, according to reports, he made sure that the Russian, Bulgarian, Georgian and Antiochean Churches were excluded.  A true “byzantine diplomat” (and father Alex is known to have such skills in abundance) would have created ample opportunity for reconciliation between the Orthodox churches.  But Father Alex’s lackluster efforts produced no results. He was rewarded for this big “accomplishment”, the division of Orthodoxy, with the appointment of his son, Michael, as “Etiquette Director” at the State Department, a short-lived affair…  A few months later Michael Karloutsos was seen in Athens repeatedly entering the Greek prime minister’s (Tsipras) office through the back door… (Newspaper “To Vima”, May 19, 2018). One wonders what exactly Michael’s official role was, if any… No formal explanation was ever given by either side…
The majority of clergy and laity of our Church recognizes that it is impossible for any social institution to function properly in such a “dual” structure of power. Not even a …pizzeria could be managed properly if the one real owner was the “public face” and another, “hidden” one, was holding large financial assets and reporting to a “third-party” authority... How could then our Church, with such an already complex structure function when its official leader is in constant friction with the “hidden” Archbishop, Father Alex?  This issue must be resolved prior to any discussion about the Church’s future.  If the Patriarch does not accept the Archbishop as the only representative he needs to have in our Church, then he will soon be faced with the very real possibility to completely lose ties with the whole Church of America.
A serious obstacle has to do with Patriarch Bartholomew’s antagonistic personality; it has been repeatedly on display in his dealings with the Church of Greece.  It was also on display here in America for all to see in 1990, when he accompanied the then Patriarch Demetrios on an official visit.  The then Metropolitan of Chalcedon Bartholomew created quite a few scenes, as he demanded to be “second-in-order” to the Patriarch and be placed in front of Archbishop Iakovos!  Yes, it’s true, Metropolitan of Calchedon Bartolomew, whom nobody knew and had no serious Christian work completed up to that time, wanted to precede Iakovos, a world-class, renown leader and regular guest at the White House, in all ritual formations and seatings!!  
If Patriarch Bartholomew had shown a conciliatory attitude during the current crisis he would probably be able to resolve most issues.  But his instincts lead him to play a forceful hand before considering any options; to hide problems instead of shedding light onto them; to give priority to the Patriarchate’s financial concerns without first assuring the public for transparency and accountability… The whole picture is aptly described by the persistent rumors about “suitcases filled with cash” travelling to Fener from America… Regardless of how much truth these rumors carry, one thing is for sure: nobody from Fener ever tried to offer any accounting of any monies they received… The easy excuse has always to do with the oppressive Turks: but it could never explain why an internal accounting body was never established to create a sense of trust for the faithful and generous followers of the Church… 
In short, we see a wide agreement among the ranks of our Church in the following issues:
1) Our church should have one supreme leader, the Archbishop, who will serve as the only representative to the Patriarchate.  There is no need for other mediators between the two.
2) The leadership of our church, Archbishop and bishops, should be elected in a transparent way from our clergy and laity representatives. Orthodoxy has an ancient tradition of democracy (“ecclesia”) which can be maintained in today’s organization.
3) Complete transparency and accountability is absolutely necessary in administering all financial and institutional issues.
4) There is overall agreement in maintaining a close relationship with Constantinople, financially, politically and spiritually, once the above terms are maintained.
In view of the recent developments, it seems proper to reinstate my proposal of last May for a “Committee for Autocephaly”.  It is evident that Archbishop Demetrios has a very important role to play before retirement and he will need all the support he can get from the rest of us to perform this role. An inclusive body such as the proposed committee, would be the proper stepping stone to a better future for the church.
Finally, the Patriarchate is implicated in a very risky geopolitical game (especially regarding the conflict with the Russian Church about the Ukrainian Autocephaly) at a time when a major East-West conflict is looming all over the Eastern Mediterranean and the Middle East. In such an environment, where not even the American superpower is able to achieve the release of a pastor from Erdogan’s autocratic and dictatorial Islamic regime, who will guarantee the Patriarchate’s existence in its 1700-year old cradle?  A more careful and rather neutral positioning between big powers would be the optimal avenue to follow…

New York, August 31st 2018             n.stamatakis@aol.com