...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Ελληνική Πομπηία, νεκρών διαπομπευμένων

Γράφει η Ξένια Πολίτη
Αφιερωμένο στην ιερή μνήμη των νεκρών αυτού του εγκλήματος.....


Στη Χρύσα, τη δασκάλα μου

Στους οικείους τους

Στους διασωθέντες

Στους συντρέχοντες

Στην άφατη φρίκη μες στα μάτια των ζώων που βγήκαν ζωντανά κι ορφανεμένα.

Είναι ο πλασματικός τους κόσμος και δυστυχώς είναι ο πραγματικός δικός μας. Ο δικός μας, θυμίζει όλο και περισσότερο ένα «πεδίο βολής φθηνό» που θα ‘λεγε κι ο Ποιητής. Ο πλασματικός τους κόσμος  συντηρείται με κάθε επικοινωνιακό μέσο, με το ψεύδος, την Αστυνομία της Σκέψης, με ένα tabula rasa της ενοχής, με την αλεξιθυμία μιας συγγνώμης.
Όταν κανείς, νουνεχής (ακόμα) άνθρωπος, δεν μπορεί να πιστέψει τα πρόχειρα, αμετροεπή τους ψέμματα και μένει κόκκαλο, εμπρός στην προκλητική τους απάθεια, τότε εκείνοι, προχωρούν ακόμα πιο βαθιά :


Φταίνε οι νεκροί μας που κάηκαν, φταίμε εμείς (εγώ κι εσύ) που τους κάψαμε, φταίτε εσείς που καιγόσαστε δηλαδή μόνο εμείς, εμείς που καιγόμαστε και που πνιγόμαστε και θα είμαστε τυχεροί αν είμαστε καλά παιδιά, να τη βγάλουμε κανα χρόνο ακόμα, βλέποντας και κάνοντας, ζώντας και ψευτοζώντας μέχρι να μας σφυρίξουν, το επόμενο χαστούκι.


»Δε μας επιτρέπεται από το ΝΑΤΟ να επιχειρούμε ταυτόχρονα με την πολιτική προστασία»… ενώ η μετάφραση (περιέργως), γράφει το αντίθετο: «Δε λειτουργούμε ανεξάρτητα από τις δυνάμεις πολιτικής προστασίας»… Ουσιαστικά ομολογεί πως δεν άφησε το ΝΑΤΟ να συνδράμουν οι ένοπλες δυνάμεις παρά μόνο πολύ αργά. Πληροφορίες λένε πάντως, ότι η Αμερικανική Πρεσβεία, είχε ειδοποιήσει τους Αμερικανούς πολίτες για τον κίνδυνο, από το μεσημέρι.

Ίσως τους χαρακτήριζε κάποιος,  άχρηστους, θρασίμια, αλαζόνες κ.τ.λ., αλλά η κατάσταση είναι κρίσιμη: Δεν είναι παράφρονες, δεν είναι άχρηστοι, δεν είναι ανάλγητοι, είναι ικανότατα όργανα διατεταγμένης υπηρεσίας που ‘χουν κηρύξει πόλεμο στο ίδιο τους (και δε λέμε τώρα πού ανήκουν ακριβώς), το Έθνος.

Μας ταΐζουν καθημερινά με των μίσθαρνων απόβρασμάτων τους τα ελεεινότερα, σκουπίδια,  μας κοιτούν με μίσος και περιφρόνηση,  υπηρετούν κι εξυπηρετούν τους πάντες  εκτός… ημών, διασύρουν  τους νεκρούς μας διεθνώς, ενώ, αντιπροσωπεύουν όλους τους άλλους λες κι είναι Δήμαρχοι, Υπ. Εξωτερικών, Άμυνας, Πρωθυπουργοί, αλλότριων κρατών και συμφερόντων. Μα βέβαια και είναι.

Μας φτύνουν στα μούτρα το πόσο μας σιχαίνονται. Βγάζουν σε τηλεοπτικά σόου, άσφαιρα  διαγγέλματα που απευθύνονται σε ηλιθίους, «η έξις», βλέπετε, «δευτέρα φύσις» γι’ αυτούς που τους πιστεύουν, έστω κι από μακριά…

Πάντα μακρόθεν, ναι είναι, πώς να το πούμε, κι ολίγον αγοραφοβικοί, διότι παθαίνουν αλλεργία και οξύνεται η φαγούρα στα μεγάλα τους συναπαντήματα με τους πολίτες. Να έναπολυπληθές:


Στο σχέδιο εθνικής εξόντωσης με όλα τα μέσα που συντελείται, υπάρχει μια παραφροσύνη της οποίας ο μηχανισμός του φόνου πλέον έχει αυτονομηθεί κι αποτελεί μία πολύ κανονική συνθήκη  ή μια συνθήκη αντιπερισπασμού (όπως π.χ. στην περίπτωση της “Marfin”) για τους σκαιούς εντολοδόχους  ηγετίσκους μας… προς τούτο, ο κυνισμός, η αποποίηση ευθυνών, η προκλητικότητα της απάθειας και της Ύβρεως, στις εκδηλώσεις τους.

Αλλά τα βάλανε με κάτι κέρατα βερνικωμένα.

Γιατί δεν ξεχνάμε και δεν ξεχάσαμε. Θα συνασπιστούμε, θα ενωθούμε από το άδικο αίμα και τη στάχτη των νεκρών. Είναι δικοί μας αυτοί οι νεκροί.  Είναι ακόμα πιο δικοί μας, όσο μεγαλύτερο είναι το άδικο. Χάσαμε τον πατέρα γι’ άλλη μια φορά και τη μάνα μας. Τον αγαπημένο μας, τα παιδιά και τον διπλανό μας.

Όλα αυτά που ζούμε και θα ζήσουμε ακόμα, αποτελούν τη συλλογική εμπειρία της δικής μας γενιάς και την αδιάψευστη γνώση για το ποιός πραγματικά είναι ο εχθρός. Όχι πάντως κι ότι τον αγνοούμε… Περιμένουμε κι αυτούς που δεν ξέρουν, που ολιγωρούν, που σκορπίζονται, να εστιάσουν, να συγκεντρωθούν, και  να μπουσουλήσουν αρκετά· μέχρι να μεθέξουν. Είναι -ξέρω-  επίπονη η «κουλτούρα» της ένωσης, ας το ρισκάρουμε όμως κι ας ποντάρουμε σε αυτήν την Ένωση, ( ακόμα και στην πιθανή της, πλαναισθησία)· είναι κρίμα να τη βρούμε λίγο πριν τον θάνατο…

Αξίζει να τη γευτούμε στη ζωή.

Όχι δε θα ξεχάσουμε. Ανοίξατε τον Ασκό, θα θερίσετε Θύελλες.