...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Τρώμε Βαρέα Μέταλλα. ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ και Πως να Απαλλαγείτε!!!

Βαρέα μέταλλα στο πιάτο μας.
Ένας υπαρκτός διατροφικός κίνδυνος!....

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται σε σημαντικό βαθμό η συσσώρευση βαρέων μετάλλων στα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και μάλιστα χωρίς κάποια ιδιαίτερη μείωση, σε αντίθεση με άλλες τοξικές οργανικές ενώσεις. Αφού αυτά τα προϊόντα αποτελούν το βασικότερο κρίκο στην τροφική αλυσίδα, η είσοδος των βαρέων μετάλλων στα αγροτικά οικοσυστήματα

θεωρείται, από τους επιστήμονες, θεμελιώδους σημασίας, καθώς η επιβάρυνση της υγείας του καταναλωτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, αθροιστικά.
Βαρέα μέταλλα είναι τα μέταλλα εκείνα που έχουν ειδικό βάρος μεγαλύτερο από αυτό του σιδήρου και είναι τοξικά σε χαμηλές συγκεντρώσεις.

Βαρέα ονομάζονται τα μέταλλα με ατομικό βάρος μεγαλύτερο αυτού του σιδήρου (Fe). Ο όρος “βαρέα μέταλλα”, παρότι περιλαμβάνει πολλά άλλα, αναφέρεται κυρίως στον μόλυβδο (Pb), τον υδράργυρο (Hg), τον χαλκό (Cu), το κάδμιο (Cd), και το χρώμιο (Cr). Τα βαρέα μέταλλα είναι φυσικά συστατικά του φλοιού της γης. Δεν μπορούν να διασπαστούν σε απλούστερες μορφές ή να καταστραφούν. Πολλά από αυτά τα μέταλλα σε μικρές ποσότητες είναι απαραίτητα για τη δράση των βιταμινών και τις ζωτικές λειτουργίες. Σε μεγάλες ποσότητες προκαλούν σειρά δυσμενών επιδράσεων.

Τα βαρέα μέταλλα τα ανευρίσκουμε στη φύση είτε διαλυμένα ως ιόντα στο νερό, είτε ως μεταλλεύματα στους βράχους, είτε ακόμα προσκολλημένα σε μόρια του αέρα. Τα βαρέα μέταλλα, σε γενικές γραμμές δεν αποβάλλονται από τον οργανισμό, όση αποτοξίνωση και να κάνει κάποιος, και θεωρούνται μια από τις αιτίες για πολλές χρόνιες ασθένειες όπως πονοκέφαλοι, κατάθλιψη, ανία, σκλήρυνση κατά πλάκας, αλζχάιμερ, καρκίνοι αυτοάνοσα κλπ.

Η επιβάρυνση της τροφικής αλυσίδας με βαρέα μέταλλα οφείλεται στη ρύπανση του περιβάλλοντος από τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες, όπως η διάθεση ανεπεξέργαστων λυμάτων στους υδάτινους αποδέκτες, καύση στερεών απορριμμάτων, η ανεξέλεγκτη διάθεση στερεών απορριμμάτων (περιέχοντα βαρέα μέταλλα) στο έδαφος, η καύση συμβατικών καυσίμων κ.α.

Οι χημικοί ρύποι (οργανοχλωριωμένες ενώσεις, βαρέα μέταλλα) βιοσυσσωρεύονται στους ιστούς των οργανισμών και μεταφέρονται μέσω της τροφικής αλυσίδας, για να συγκεντρωθούν τελικά σε αυτούς που βρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα της αλυσίδας. Όταν οι χημικοί ρύποι φτάνουν στη θάλασσα, περνούν αρχικά στους μικροοργανισμούς (π.χ. στο πλαγκτόν) μέσω της τροφικής αλυσίδας στα ψάρια και στα θαλασσινά και τελικά στον άνθρωπο. Σύμφωνα με την κυρία Μαρουδιώ Κεντούρη, καθηγήτρια στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, «οι θαλάσσιοι οργανισμοί δύνανται να υποστούν τις επιπτώσεις κάποιων ισχυρών ρυπαντών και να γίνουν τοξικοί για τον άνθρωπο. Αυτό όμως συμβαίνει σε εξαιρετικά υποβαθμισμένες περιοχές, στις οποίες ούτως ή άλλως απαγορεύεται η αλιεία και η εκτροφή θαλάσσιων οργανισμών. Και είναι πιθανότερο η ρύπανση να επηρεάσει ψάρια ελευθέρας βοσκής, λόγω των ανεξέλεγκτων μετακινήσεων που αυτά εκτελούν, παρά εκτρεφόμενα, τα οποία είναι περιορισμένα σε περιοχές “χαμηλού επιχειρηματικού κινδύνου”».

Οι επιπτώσεις που αναφέρονται για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι πολλές: βλάβες στο αναπαραγωγικό και ανοσοποιητικό σύστημα, στο συκώτι, στα νεφτά, αναστολή της ανάπτυξης κλπ. Κάποιες από τις οργανοχλωριωμένες ενώσεις έχουν την ιδιότητα να μεταφέρονται από γενιά σε γενιά μέσω του πλακούντα της μήτρας και του μητρικού γάλακτος. Στην Ελλάδα τα ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία φανερώνουν υψηλές συγκεντρώσεις οργανοχλωριωμένων ενώσεων στο μητρικό γάλα στις περιοχές της Καβάλας και της Ξάνθης (1990).

Πρόσφατες αναλύσεις στους ιστούς και στο μητρικό γάλα των Ινδιάνων που ζουν στις αρκτικές περιοχές του Καναδά έδειξαν παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων οργανοχλωριωμένων ενώσεων χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την παραγωγή και τη χρήση των ουσιών αυτών. Εχει υπολογιστεί ότι αν έπαυε σήμερα οποιαδήποτε έκθεση σε PCBs (κλοφέν), θα ήταν δυνατή η ανίχνευσή τους σε ανθρώπινους ιστούς επί έξι ακόμη γενιές.

Τρώμε Βαρέα Μέταλλα. ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ - Πως να Απαλλαγείτε

Τρώμε Βαρέα Μέταλλα. ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ - Πως να Απαλλαγείτε

Η συσσώρευση των βαρέων μετάλλων στα ψάρια πραγματοποιείται διά μέσου της τροφής ή των βραγχίων. Ερευνητικές εργασίες του ΕΚΘΕ στον ελληνικό χώρο αποκαλύπτουν ότι η συσσώρευση των πιο σημαντικών βαρέων μετάλλων στους ιστούς των ψαριών βρίσκονται σε κανονικά επίπεδα ανεξαρτήτως περιοχής και βιολογίας των ψαριών, συγκρίνοντας τις τιμές συσσώρεσης με άλλες περιοχές της Μεσογείου και κυρίως της Ανατολικής. Αντίθετα, ο διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace, κ. Στέλιος Ψωμάς, θεωρεί ότι η σύγκριση αυτή είναι χωρίς νόημα, δεδομένου ότι οι ουσίες αυτές βρίσκονται σε θαλάσσιους οργανισμούς και καταναλώνονται από όλους μας, «ανεξάρτητα αν έχουν αλιευθεί στο Αιγαίο ή στην Αδριατική.

Το σημαντικό τελικά είναι να μειώσουμε τις απορρίψεις τοξικών ουσιών στο θαλάσσιο περιβάλλον, πράγμα που καθιστά τη μοναδική διέξοδο. Το γεγονός ότι ενδεχομένως σε κάποιες άλλες χώρες τρώνε πιο ρυπασμένα ψάρια δεν λύνει ούτε αναιρεί το δικό μας πρόβλημα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να τρώμε ψάρια. Απλώς, προστατεύοντας τη θαλάσσια ζωή από τη ρύπανση, προστατεύουμε την υγεία μας».

Αντίστοιχη έρευνα που πραγματοποίησε το 1993 ιδιωτική εταιρεία για λογαριασμό του Ολλανδικού υπουργείου Περιβάλλοντος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα οι συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων στα φυτά της θάλασσας είναι στα ίδια επίπεδα με άλλες περιοχές στον κόσμο, με ιδιαίτερα υψηλές τιμές στις επιβαρημένες από ανθρώπινες δραστηριότητες περιοχές.

Ανάλογα ήταν και τα αποτελέσματα για τα ψάρια και τα θαλασσινά. Στις έρευνες χρησιμοποιήθηκαν κυρίως κουτσομούρες και μύδια. Υψηλές συγκεντρώσεις σε βαρέα μέταλλα παρατηρήθηκαν στον Στυμονικό, στον Θερμαϊκό και στον Σαρωνικό. Εν τούτοις, στο ΕΚΘΕ, ύστερα από 10 χρόνια μελέτης στον Σαρωνικό, σε μύδια και ψάρια, οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι όσον αφορά τα πιο πολλά μέταλλα (χαλκός, χρώμιο, νικέλιο, ψευδάργυρος) η ρύπανση μειώνεται και θεωρούν ότι η τάση μείωσης πιθανόν να συνδέεται με τη λειτουργία μονάδων καθαρισμού λυμάτων και αποβλήτων.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια δειγματοληψιών που ξεκίνησαν το 1994 και συνεχίζονται, αρκετές φορές τα αλιεύματα από σταθμούς του εσωτερικού μέρους του κόλπου βρέθηκαν καλυμμένα από πετρέλαιο. Πιθανότατα αυτό οφειλόταν σε πετρελαιοκηλίδες της επιφάνειας της θάλασσας, οι οποίες με τη χρήση χημικών μέσων «καθαρίστηκαν» από την επιφάνεια και συσσωρεύτηκαν στον βυθό. Συμπερασματικά, οι μελέτες του ΕΚΘΕ δείχνουν ότι ο Σαρωνικός έχει μεν πληγεί από τη ρύπανση αλλά τα προβλήματα είναι εντοπισμένα σε συγκεκριμένες περιοχές (ανατολική Ελευσίνα, Κερατσίνι, Ψυττάλεια).

Σε κάθε περίπτωση, τα οστρακοειδή είναι πιο επικίνδυνα από τα ψάρια, διότι συσσωρεύουν τις τοξικές ουσίες στο εδώδιμο μέρος τους (σε αντίθεση με τα ψάρια που τις συσσωρεύουν κατά κύριο λόγο στους ιστούς, οι οποίοι δεν καταναλώνονται από τον άνθρωπο) και τρέφονται μη επιλεκτικά από φυτοπλαγκτονικούς οργανισμούς, μεταξύ των οποίων είναι πιθανόν να υπάρξουν σε κάποιες περιπτώσεις τοξικά για τον άνθρωπο είδη. Για τον λόγο αυτό η κοινοτική νομοθεσία επιβάλλει την «αποτοξίνωσή» τους προτού διατεθούν στο εμπόριο. Στην Ελλάδα όμως οι σταθμοί «αποτοξίνωσης» επαρκούν για πολύ μικρό ποσοστό οστρακοειδών. Τα υπόλοιπα είτε εξάγονται ­ κυρίως σε Ιταλία και Ισπανία ­, αποτοξινώνονται και επιστρέφουν στην Ελλάδα σε διπλάσια τιμή, είτε διατίθενται ως έχουν στο εμπόριο.

Στις υδατοκαλλιέργειες ως σοβαρό πρόβλημα αντιμετωπίζονται οι «ερυθρές παλίρροιες». Η αλλαγή του χρώματος του νερού δημιουργεί προβλήματα στις υδατοκαλλιέργειες και στη δημόσια υγεία, εφόσον κάποια είδη μικροφυκών (αυτά προκαλούν το φαινόμενο) έχουν την ικανότητα να παράγουν δραστικές τοξίνες, οι οποίες μπορεί να καταλήξουν μέσω της τροφικής αλυσίδας και στον άνθρωπο. Αναφορές ανίχνευσής τους σε οστρακοειδή (υδατοκαλλιεργειών και φυσικών πληθυσμών) έχουν γίνει κατ’ επανάληψη σε χώρες της Μεσογείου (π.χ. το 1981 είχαν αναφερθεί 5.000 περιστατικά δηλητηρίασης στην Ισπανία).

Στην Ελλάδα οστρακοκαλλιέργειες έχουμε κυρίως στον Θερμαϊκό. Σύμφωνα με αναφορά του επίκουρου καθηγητή Υδροβοτανικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γ. Νικολαΐδη και του υδροβιολόγου κ. Α. Ευαγγελόπουλου, ως τώρα δεν έχει αναφερθεί παρουσία πάνω από τα επιτρεπτά όρια των δύο πιο επικίνδυνων τοξινών (PSP και DSP) στα οστρακόδερμα, από το Ινστιτούτο Υγιεινής Τροφίμων Θεσσαλονίκη ­ παρ’ ότι τα μικροφύκη που είναι υπεύθυνα γι’ αυτές τις τοξίνες είναι παρόντα στον κόλπο.

Δεδομένου ότι τα βαρέα μέταλλα δεν αποικοδομούνται, συσσωρεύονται στο έδαφος και τα νερά (γλυκά και αλμυρά), με αποτέλεσμα να περνούν στην τροφική αλυσίδα. Η τοξικότητά τους εξαρτάται από το είδος του βαρέως μετάλλου, τη συγκέντρωσή του, την συνύπαρξη του με άλλα βαρέα μέταλλα, και το είδος του μεγαοργανισμού.

Αρσενικό: Το ανόργανο αρσενικό συγκεντρώνεται στους μύες, τον εγκέφαλο, τον σπλήνα, τους νεφρούς, την καρδιά, τα μαλλιά και τα νύχια. Δηλητηρίαση από αρσενικό προκαλεί παράλυση του νευρικού συστήματος, κώμα και θάνατο, ενώ χρόνια έκθεση προκαλεί μυϊκή ατονία, απώλεια όρεξης, απώλεια βάρους, τριχόπτωση και καρκινογένεση.

Κάδμιο: Το κάδμιο σε τοξικές συγκεντρώσεις και χρόνια έκθεση, είναι δυνατόν να προκαλέσει νεφρικές και ηπατικές βλάβες, υπογονιμότητα στους άνδρες, και καρκινογένεση.

Μόλυβδος: Ο μόλυβδος προκαλεί βλάβες στο νευρικό σύστημα (και κυρίως στον παιδικό πληθυσμό σχετίζεται με προβλήματα πνευματικής καθυστέρησης), ηπατικές και νεφρικές βλάβες, ευνοεί την εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, και καρκινογένεση.

Υδράργυρος: Ο υδράργυρος ανιχνεύεται κατά κύριο λόγο στα αλιεύματα που προέρχονται από ρυπασμένες περιοχές, και συγκεντρώνεται στο ήπαρ και τους νεφρούς προκαλώντας αντιστοίχως βλάβες, προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί προβλήματα που σχετίζονται με την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, και καρκινογένεση.

Χρώμιο: Το εξασθενές χρώμιο προκαλεί καρκινογένεση, ηπατικές και νεφρικές διαταραχές, δερματίτιδες, και όταν εισέρχεται από την αναπνευστική οδό είναι δυνατόν να προκαλέσει εκτός από καρκίνο των πνευμόνων και χρόνια βρογχίτιδα.

Χαλκός: Ο χαλκός είναι ένα μέταλλο το οποίο είναι απαραίτητο στον ανθρώπινο οργανισμό αφού συμμετέχει στην ανάπτυξη του αγγειακού και σκελετικού συστήματος, βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου, βοηθά στη λειτουργία του νευρικού συστήματος, όμως αν υπερβούμε την ημερήσια διαιτητική πρόσληψη σε χαλκό είναι δυνατόν να εμφανιστούν νεφρικές και ηπατικές διαταραχές.

Τρώμε Βαρέα Μέταλλα. ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ - Πως να Απαλλαγείτε