...ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ Η ΟΤΙ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ....

.ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. . . . . .


ΡΟΗ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

''Συγκλονιστική συνέντευξη - Αντετοκούνμπο: «Δεν μπορεί κανείς να μου πει ότι δεν είμαι Έλληνας! Δεν ξέρω κάτι άλλο...»


Αναρτήθηκε από Savvas Kalenteridis στις 6/25/2017 05:20:00 μ.μ.
Ινφογνώμων Πολιτικά
----------------------------------------------------------------- 
Συννημενο: Απο το βιβλιο του κ. Γ. Γεωργαλα, ''Ποιος ειναι Ελλην''  Ιστορικου και συγγραφεως ανω των πεντηκοντα βιβλιων......


Ετσι, για να μαθουμε και κατανοησουμε ακομα κι'εμεις οι ιδιοι, ποιοι ειμαστε και ποιοι δεν ειμαστε..... Ελληνες !!!!.

************************************************

Εαν ολοι οι ελληνες ειχαν διαβασει τα βιβλια του Γ. Γεωργαλα και καλλιτεροι Ελληνες θα ειμασταν και μια καλλιτερη Ελλαδα θα ειχαμε!!!


ΠΟΙΟΣ  ΕΙΝΑΙ  ΕΛΛΗΝ;                                                                         
                                                       Τού  κ. Γεωργίου  Γεωργαλά                                  
                                                                                                                                                                                                                        Επιμέλεια                                                                                                                                                                                                             
  ’Αρκεί ή  « παιδεία »;                                                                                         Γιάννη  Δημήτρουλα
Υπάρχει μία «σχολή» πού υποστηρίζει ότι «‘Ελληνες » μπορεί νά θεωρηθούν όλοι όσοι  «μετέχουν τής ‘Ελληνικής Παιδείας». Δηλαδή όσοι έχουν ‘Ελληνική μόρφωση, είναι «‘Ελληνες», ανεξαρτήτως φυλετικής, εθνικής ή άλλης υποστάσεως καί κατά συνέπειαν φορείς  μιάς ελληνικής  κοσμοθεωρίας καί μιάς βιοθεωρίας πού  θεμελιώνονται  στήν  ελευθερίa, δηλ. στό αδογμάτιστο, αδέσμευτο,  μη - εξουσιαστικό. ’Ετσι  λοιπόν  «‘Ελληνες» χαρακτηρίζονται  (ή αυτοχαρακτηρίζονται) περίπου όλα τά ελεύθερα  πνεύματα πάσης εθνικότητος. Κατ’αυτήν τήν άποψιν τό «‘Ελληνικόν» δέν έγινε ποτέ έθνος, ούτε θρησκεία, ούτε πολιτικό σύστημα. Εκείνο πού τό χαρακτήριζε καί τό διαφοροποιούσε απ’όλα τά «άλλα», ήταν ή Ελευθερία, νοουμένη πρωτίστως ώς αδογμάτιστη αναζήτησις τής αληθείας. Τό «ελληνικόν λοιπόν εκλαμβάνεται  μονομερώς μέ τήν πολιτιστικήν του υπόστασι, ώς καθαρώς πνευματικός, διόλου υλικός δεσμός  μεταξύ τών μελών του. Οί υποστηρίζοντες αυτήν τήν θέσιν θεωρούν κατά συνέπειαν ότι υπάρχουν καί  «αλλο-εθνείς‘Ελληνες». Αυτοί είναι οί έχοντες ‘Ελληνική «παίδευση καί συνείδηση τού γεγονότος ότι  ή ‘Ελλάδα είναι ή πηγή τού παγκόσμιου πολιτισμού».  Μέ αυτήν τήν έννοια, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι αλλοεθνείς «’Ελληνες» από όσους εντός τού έθνους τών ‘Ελλήνων. (‘Ενας τέτοιος «‘Ελλην» λ.χ. είναι ό πρώην πρεσβευτής τών ΗΠΑ στήν ‘Ελλάδα, Νίκολας Μπέρνς, ό οποίος σέ συνέντευξί του πρός τό περιοδικό «Δαυλός», ’Ιούλ. 1999, αυτοχαρακτηρίζεται «‘Ελληνονάτρης» καί αναγορεύει τίς ΗΠΑ σέ  «κληρονόμους» τού ‘Ελληνικού πολιτισμού.
Κατά τήν γνώμην μου, πρόκειται γιά μονομερή καί κατά συνέπειαν εσφαλμένη αντίληψιν αφού απομονώνει ένα μόνο στοιχείο, τό πολιτισμικό καί τό απολυτοποιεί. Οί ‘Ελληνες οικοδόμησαν τίς κοσμοβιο-αντιλήψεις τους, πού τούς έκαναν νά ξεχωρίζουν σαφώς από όλους τούς «άλλους», όχι εκτός χώρου, βιολογίας κλπ, αλλά επάνω στά θεμέλια τής φυλής, τού τόπου τής γλώσσας, τής θρησκείας, τής ιστορίας τους.
Οί ‘Ελληνες: α) Δέν ήσαν κίτρινοι, μαύροι, ερυθρόδερμοι. ’Ησαν λευκοί, μεσογειακοί, Αιγαίοι-’Αριοι. β) Δέν κατοίγοντο από ποικίλες κοιτίδες,(1)  ‘Η πατρίδα τους ήταν εδώ, στόν Αιγαιακό καί περι-Αιγαιακό χώρο. γ) Δέν είχαν διαφορετικές θρησκείες. δ) Δέν μιλούσαν πολλές γλώσσες. Μιλούσαν τήν ‘Ελληνική. Τό «ελληνικόν» ήταν  «όμαιμον (όμοιο αίμα), ομόγλωσσον (όμοια γλώσσα), ομόθρησκον (όμοια θρησκεία), ομότροπον (όμοιοι τρόποι)». Οί εκτός αυτών τών ιδιοτήτων ήσαν οί  «άλλοι» - οί βάρβαροι.’Αν ένας έκ καταγωγής (όμαιμον) ‘Ελλην απέβαλε τήν γλώσσα, τήν θρησκεία, τά ήθη-έθιμα, τούς «τρόπους» τών ομαίμων του, γινόταν βάρβαρος. ’Εξ’άλλου, ένας ξένος (βάρβαρος) πού μάθαινε ‘Ελληνικά, δεχόταν τήν ‘Ελληνική θρησκεία, εμιμείτο τούς «τρόπους» τών ‘Ελλήνων, ελάμβανε παιδείαν ‘Ελληνικήν, δέν εθεωρείτο ‘Ελλην, αφού δέν ήτο «όμαιμος». Φιλέλλην ναί, ‘Ελληνίζων ναί, εξελληνισμένος ναί, τυπικά ‘Ελλην ναί,  ‘Ελληνας όμως όχι.

 (1)...Διότι κατοικούμεν αυτήν τήν χώραν, χωρίς ούτε νά εκδιώξωμεν άλλους εξ αυτής , ούτε νά τήν καταλάβωμεν έρημον, ούτε νά εγκατασταθώμεν είς αυτήν ώς ανάμεικτος ομάς από διάφορα ανόμια φύλλα, απεναντίας είναι τόσον ευγενές  καί γνήσιον τό γένος μας...........κλπ.)                    (Από τόν  «Πανηγυρικόν» τού Ισοκράτους  436-338 π.χ.)
                                                                                       
   ’Ησαν οί ‘Ελληνες ’Εθνος;
Είναι λάθος ότι «τό‘‘Ελληνικόν’’δέν έγινε ποτέ έθνος, θρησκεία, πολιτικό σύστημα».’Ασφαλώς καί ήταν  έθνος, γιά  πολλές  μάλιστα χιλιετίες τό μόνον έθνος τής γής. ‘Οταν οί άλλοι ήσαν απλώς «λαοί» -μάζες οί ‘Ελληνες αποτελούσαν κατ’εξοχήν έθνος. Διότι  αναγνώριζαν  τήν  κοινήν τους καταγωγή καί τήν διεφύλασσαν, τίς κοινές τους ιδιότητες καί τίς  ανέπτυσαν καί θεωρούσαν ότι αυτά τά στοιχεία χάρασσαν διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών καί όλων τών λοιπών, οί οποίοι εκινούντο ώς άμορφοι, αδιαφοροποίητοι ανθρώπινοι όγκοι. Τήν εθνικήν των συνείδησιν αποδεικνύουν τά πανελλήνια ιερά, οί κοινοί θεοί, τά κοινά μαντεία, οί  κοινές εορτές, οί πανελλήνιοι αγώνες, από τούς οποίους απεκλείοντο, ασχέτως παιδείας κλπ.., οί μή ‘Ελληνες, όπως καί από τά θρησκευτικά  μυστήρια. Τήν ύπαρξην εθνικής συνειδήσεως πιστοποιούν οί πανελλήνιες εκστρατείες (’Αργοναυτική, Τρωικά, Διονύσου,’Αλεξάνδρου). ‘Ο ισχυρισμός  ότι τό «ελληνικόν» δέν απετέλεσε ποτέ έθνος, οφείλεται σέ σύγχυσιν μεταξύ έθνους καί εθνικού κράτους. Τό δεύτερο δέν είναι απαραίτητον γιά νά υπάρξη τό πρώτον. Τό έθνος τών ‘Ελλήνων υπήρχε από τήν προκατακλυσμιαίαν εποχή. Διότι ’Εθνος είναι ή ενσυνείδητη συλλογική  ταυτότης, πού στηρίζεται  στήν  κοινότητα  καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας, ηθών-εθίμων, ιστορίας πολιτισμού.
Βασιζόμενο σ’αυτά τά κοινά θεμέλια, τό έθνος αναδεικνύεται σέ φορέα τής ιστορικής συνειδήσεως μέσα στόν χρόνο. Καί αυτή ή Συνείδησις ουδέποτε απουσίασεν από τούς Ελληνες, ούτε όταν τούς έλειπε ή ενιαία κρατική οργάνωσις, ούτε επί Ρωμαιοκρατορίας, ούτε επί Τουρκοκρατίας, ούτε στήν πολυλαϊκή Αυτοκρατορία τους τών Μέσων Χρόνων, ούτε στήν Ελληνιστική Εποχή. Κάτω από τίς όποιες συνθήκες, ήξεραν ότι ήσαν Ελληνες, ότι διέφεραν  από τούς άλλους καί υπερηφανεύοντο γι’αυτό.

‘Η  ‘Ελληνική  θρησκεία
Δέν είναι ορθόν  ότι τό «Ελληνικόν» δέν έγινε ποτέ θρησκεία.  Και θρησκεία είχαν οί Ελληνες καί ευσεβείς ήσαν. Αυτή ήταν ακόμη ένα στοιχείο πού τούς ξεχώριζε απ’όλους τους λαούς. Διότι ήταν ή μόνη μή-δογματοποιημένη θρησκεία, πού δέν βρισκόταν στήν μονοπωλιακή εξουσία κλειστού καί αλανθάστου ιερατίου καί πού δέν είχε αποκρυσταλλωθή σέ ιερά βιβλία. Οί θεοί τών Ελλήνων δέν είχαν παράλογες απαιτήσεις, δέν δούλωναν, δέν επέβαλλαν ολοκληρωτικό έλεγχο. Οί Ελληνες ήσαν ό μόνος λαός πού προσευχόταν όρθιος.          Ομως προσεύχονταν.

‘Η  ‘Ελληνική  Πολιτεία
Δέν είναι ορθή ή θέσις ότι τό «Ελληνικόν» δέν έγινε ποτέ πολιτικόν σύστημα. Αντιθέτως, ό Ελλην υπήρξε τό κατ’εξοχήν πολιτικό όν. Αυτός δημιούργησε τίς έννοιες «πόλις», «πολίτης», «πολιτική» καθώς καί όλα  τά πολιτικά συστήματα. Η ποικιλία αυτών τών συστημάτων (λ.χ. Αθηνών, Μακεδονίας, Σπάρτης, Μ. Ελλάδος, Κρήτης) είναι μεγάλη. Θά ήταν όμως λάθος νά παραγνωρίσουμε τό κοινό γνώρισμά τους : τήν ύπαρξιν τού πολίτου. Από τήν εμφάνισιν τών ανθρωπίνων κοινωνιών έως τήν Αναγέννησι πολίτες υπήρξαν μόνον οί Ελληνες. Είτε μέ, βασιλείαν, αυτοκρατορίαν, δημοκρατίαν, ολιγαρχίαν, αριστοκρατίαν ή τυραννίαν, οί Ελληνες ήσαν πάντα πολίτες – ζούσαν σέ «πόλεις» ώς νοήμονα όντα, όχι σέ μυρμηγκοφωλιές ή σέ κυψέλες ώς μαζάνθρωποι, μόρια συλλογικού όντος. Οί Ελληνες δέν υπήρξαν κατευθυνόμενες  μάζες. (Στήν «Αντιγόνη» τού Σοφοκλέους, ό Αίμων δηλώνει στόν βασιλεύοντα πατέρα του Κρέοντα, αμφισβητώντας τό δικαίωμά του νά αποφασίζη μόνος: «καμιά πόλις δέν ανήκει σ’έναν άνθρωπο»). Αυτό τό ποικιλόμορφο «πολιτικό σύστημα» 
τών Ελλήνων επεχείρησαν νά μιμηθούν οί Δυτικοί χιλιετίες αργότερα κατά τήν Αναγέννησιν. Καί  τελικώς  απέτυχαν.Διότι τό προϊόν  αυτής τής απόπειρας,ό  σύγχρονος  κοινοβουλευτισμός  είναι   ένα  κακέκτυπο  τής  Ελληνικής δημοκρατίας, όπως άλλωστε καί ό κομμουνισμός καί ό εθνικο-σοσιαλισμός υπήρξαν κακέκτυπα άλλων Ελληνικών πολιτευμάτων. Ακριβώς διότι οί επίδοξοι μιμητές έμειναν στίς εξωτερικές μορφές αυτών τών πολιτευμάτων καί τούς διέφυγε ή κοινή ουσία τους: ή ύπαρξις πολίτου.

‘Η  Σημασία  τού  « όμαιμου »
Στούς νέους λαούς  τών  ΗΠΑ ή τής  Αυστραλίας, μπορεί νά απουσιάζη τό  «όμαιμον» στοιχείο καί νά υποκαθίσταται από κάποιο άλλο, όπως ό «Αμερικανικός τρόπος ζωής», μέ τό οποίο επιχειρείται ή πρόσδοσις ενότητος. Στά παλαιά έθνη όμως, πού επί χιλιετίες ζούν στόν χώρο τους μέ συνείδησιν ενότητος, τό στοιχείο τής κοινής καταγωγής είναι πρωτεύον.

’Ερωτήματα
Οσοι λένε ότι Ελλην είναι ό έχων Ελληνικήν παιδείαν, θά έπρεπε νά απαντήσουν σέ κάποια ερωτήματα :
α)   Δηλαδή  ό  Ελλην στήν καταγωγή, στήν γλώσσα, στήν θρησκεία, στά ήθη-έθημα δέν είναι Ελληνας άν δέν διαθέτει καί Ελληνική Παιδεία;  Οί κλέφτες, οί  Σουλιώτες, οί αγωνιστές τού ’21, εφ’όσον δέν είχαν μελετήσει Ηράκλειτο καί Πλάτωνα  δέν θεωρούνται Ελληνες ;
β) Οποιος απέκτησε Ελληνική Παιδεία, απέκτησε καί Ελληνική Συνείδησι; Λ.χ. ό Φαλμεράυρερ, ό Μπερνάλ, ό Φίλων, ό Ιώσηπος, ό Ακινάτης, ό Καλβίνος ;
γ)  Πρίν αποκτήσει  Παιδεία ό Ελληνισμός, δέν υπήρχε; Επί Τουρκοκρατίας, όταν εξέλιπεν ή Παιδεία, εξέλιπε κί ή Ελληνικότης ; 
δ)  Η ταύτησις τής ιδιότητος τού Ελληνος μέ τόν διαθέτοντα Ελληνικήν Παιδείαν δέν είναι κοσμοπολιτισμός; Καί ώς τοιούτος δέν υπηρετεί τόν οικουμενισμό τών κοσμοεξουσιαστών , οί οποίοι, άν καί εγγενώς ανθέλ-ληνες, δέν αποκλείεται νά διαθέτουν καί Ελληνική Παιδεία  ή καί νά τήν χρησιμοποιούν εντέχνως γιά τήν προώθησι τών σκοπών τους ;
( Κίσσινγκερ,  Μπερνς,  δηλώνουν  κάτοχοι  τής  ημετέρας  παιδείας.. λοιπόν  ώς  έκ  τούτου  είναι  καί ....Ελληνες ; )
Αυτό δέν κάνουν όταν επικαλούνται τόν Ισοκράτη διαστρεβλώνοντας τό αρχαίο κείμενο-νόημα, στήν γνωστή περικοπή του, ό οποίος ουδέποτε είπε αυτό πού τού αποδίδουν ; ότι: Ελλην είναι, πάς μετέχων «τής ημετέρας παιδείας» γιά νά πλήξουν τόν εθνισμό καί νά προβάλουν τήν ιδέα μιάς πολυφυλετικής κοινωνίας; Επί πλέον, ό Ισοκράτης δέν αναφέρεται σέ «παιδεία», αλλά σέ «παίδευσιν» (όπως θά ειδούμε αμέσως πιό κάτω) πού είναι ευρύτερος όρος, διότι περιλαμβάνει πέραν τών γνώσεων καί τρόπους ζωής- συμπεριφοράς. 
Ιδού τό κείμενό του:
«.....καί τών Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι τού γένους, αλλά τής διανοίας δοκείν είναι, καί μάλλον Ελληνας καλείσθαι τούς τής παιδεύσεως τής ημετέρας  ή  τούς τής κοινής φύσεως μετέχοντας». Δηλαδή, ό Ισοκράτης δέν υποστηρίζει ότι Ελληνες  πρέπει νά θεωρούνται «οί μετέχοντες τής ημετέρας παιδεύσεως» αλλά απλώς διαπιστώνει μία κατάστασι: ότι μέ τήν διάδοσιν αυτής τής «παιδεύσεως», έφθασε νά καλούνται = νά αποκαλούνται (όχι νά είναι) «Ελληνες» καί  μή  ανήκοντες στήν «κοινή φύσιν» τών Ελλήνων, όπως λ.χ. σήμερα χαρακτηρίζουν κάποιον «Αμερικανό» επειδή σπούδασε στίς ΗΠΑ καί «Αμερικανίζει» όπως παλαιότερα χαρακτήριζαν  «Αγγλους»,  «Ρώσους»,  «Γάλλους»  τούς  Ελληνες  οπαδούς  τού  φιλοαγγλικού, φιλορωσικού, ή φιλογαλλικού κόμματος. ε) Εάν θεωρήσωμεν Ελληνες μόνον τούς ελληνικώς πεπαιδευμένους, θά έχωμεν έναν Ελληνισμό διανοουμένων, λογίων, ακαδημαϊκών, αλλά  χωρίς  λαό αγωνιστών καί  πολεμιστών. Ποίοι  πολέμησαν  τό 21; ό Κοραής, ό  Κάλβος  καί   ό Σολωμός ; ή ό Κολοκοτρώνης, ό Κανάρης  καί ό Μιαούλης ; Ο Ελληνισμός δέν είναι σύλλογος φιλολογούντων  Είναι ένας λαός όμαιμος, ομόγλωσσος, ομόθρησκος, καί ομότροπος, μέ  συνείδησιν αυτών τών στοιχείων, πού τού προσδίδουν μιά μοναδική ενότητα, χάρις στήν οποία επεβίωσε μέσα στίς χιλιετίες .
                                                                                          
 Παραδείγματα «μετεχόντων τής Ελληνικής παιδείας» καί οί οποίοι δέν μπορούν νά             θεωρηθούν  Ελληνες. 

Φίλων ό Ιουδαίος
Ο Φίλων ό Ιουδαίος κατείχε άριστα τήν Ελληνική γλώσσα καί φιλοσοφία.
«Μετείχε τής Ελληνικής Παιδείας» καί  ώς γνωστόν συνέγραψε στήν Ελληνική. Ηταν οπαδός τού Πλάτωνος. Ομως παρέμεινε πάντοτε φανατικός Εβραίος καί τό, στήν Ελληνική γραμμένο έργο του εντάσσεται στήν Παν-ιουδαϊστική Φιλολογία τών Αλεξανδρινών χρόνων, πού σκοπό της είχε νά αποδείξη τήν ανωτερότητα τού Εβραϊσμού έναντι τού Ελληνισμού.
‘Ιερώνυμος
Ο Ιερώνυμος Λατίνος (Sophronius Eusebius Hieronymus 331-419) εΙχε Ελληνικά ονόματα (Ευσέβιος Ιερώνυμος), έζησε καί σπούδασε στην Κωνσταντινούπολι, στήν Αλεξάνδρεια καί στήν Αντιόχεια, θεωρούσε δάσκαλό του τόν Γρηγόριο Ναζιανζηνό, θαύμαζε καί εμιμείτο τόν Ωριγένη. Χαρακτήριζε τόν εαυτόν του «ημιβάρβαρον» καί τόν αποκαλούσαν «Ελληνα» μεταξύ Λατίνων, ενώ διεκήρυττε ότι σκοπός του ήταν ή μετά-δοσις τής Ελληνικής (καί τής Εβραϊκής) παιδείας στούς λαούς τής Δύσεως καί γι’αυτό μετέφραζε έργα από τά ελληνικά στά λατινικά.Ομως ουδέποτε έγινε «Ελλην».Δηλώνει μάλιστα: «Αθήνα μας είναι ή Ιερουσαλήμ. Ο Παύλος υπερέχει τού Αριστοτέλους καί ό Πέτρος τού Πλάτωνος» (Επισ. 46.9)  
Μωάμεθ  ό Πορθητής
Ο Μωάμεθ ό Πορθητής είχε Ελληνίδα μητέρα, μιλούσε τήν Ελληνική καί ενδιαφερόταν πολύ γιά τήν Ελληνική παιδεία. Αυτά δέν τόν εμπόδισαν νά κυριεύση τήν Κωνσταντινούπολι καί νά καταλύση τό Ελληνικό κράτος. Γιά τόν σκοπό αυτό χρησιμοποίησε στρατό πού τόν διοικούσε Ελλην εξωμότης καί είχε δύναμη κρούσεως τούς Γενίτσαρους, πλείστοι από τούς οποίους είχαν γεννηθή Ελληνες. Αρα μόνη της ή παιδεία  ή  η καταγωγή δέν κάνουν τόν Ελληνα. Πρέπει νά υπάρχη ή συνείδησις μετοχής στήν κοινότητα καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας, πολιτισμού τών Ελλήνων.
Ο  Λούθηρος  καί άλλοι
Ο  Μαρτίνος Λούθηρος (1483-1546), Ο Φίλιπος Μελάγχων (1497-1560), καί ό Ιωάννης Καλβίνος (1509-1546), υπήρξαν «θαυμαστές» τής Ελληνικής Παιδείας  στήν οποίαν μετείχαν σέ μικρότερο βαθμό ό πρώτος, σέ σημαντικό ό δεύτερος καί σέ μέγιστο ό τρίτος. Παρά  ταύτα, διαφωνήσαντες πρός τόν Παπισμό εστράφησαν, όχι πρός τόν Ελληνισμό, αλλά πρός τόν Ιουδαϊσμό. Ετσι, έγιναν οί θεμελιωτές ενός  Ιουδαϊσμού μέ  Χριστιανικό ένδυμα (Προτεσταντισμός), απορρίψαντες  τόν Ελληνισμό μέ Χριστιανικό ένδυμα (Ορθοδοξία).
Ο  V. Berard
Ο  V.  Berard, ήταν Ελληνομαθείς, ομηριστής, αρχαιολάτρης, μεταφραστής τής «Οδυσσείας», φιλέλλην όμως δέν υπήρξε ποτέ.
                                                          
 Ποιός  σκέπτεται καί αισθάνεται ελληνικά ;
Λένε ότι  «Ελληνες είναι μόνον εκείνοι πού σκέπτονται Ελληνικά. Τό νά σκέπτεσαι καί νά φέρεσαι ώς Ελλην σέ καθιστά Ελληνα».  Νομίζω ότι γιά νά ανήκης κάπου, δέν αρκεί  νά σκέπτεσαι, πρέπει καί νά αισθάνεσαι, νά νοιώθης, νά φέρεσαι. Μπορεί ένας μή Ελλην από πλευράς καταγωγής νά σκέπτεται, νά αισθάνεται καί νά φέρεται ώς Ελλην ; Ενας Ουγκαντινός (Ουγκάντα)  ή  ένας  Αβοριγίνος (aboriginal) λ.χ.;  Εάν  ένας  Ιάπων  ή Εσκιμώος  μελετήση  τήν  Ελληνικότητα,  τήν  αγαπήση  καί  αγωνισθή, μπορεί νά πλησιάση τόν Ελληνικόν τρόπον σκέψεως καί συμπεριφάς.Αλλά μόνον νά πλησιάση. Πιστεύω ότι δέν μπορεί νά τόν αποκτήση ώς φύσιν του. Διότι κανείς δέν είναι ξεκομμένος καί αυτόνομος, χωρίς φυλή, έθνος, κληρονομικότητα, γονίδια, ιστορία, καταβολές πάσης φύσεως.
Τήν ιστορία δέν αρκεί νά τήν μαθαίνης πρέπει νά τή νοιώθης, νά ζή μέσα σου. Τό ίδιο ισχύει καί γιά τόν τρόπον σκέψεως. Νομίζω ότι  ποτέ ένας έκ προσχωρήσεως Ελλην θά αισθανθή τήν ίδια συγκίνησι μπροστά στά οστά τών προγόνων μας ή στήν μνήμη τών συμφορών πού έπληξαν τό Γένος μας. Ο «Ελλην» Σουηδός θά νοιώση μέ τόν ίδιο τρόπο τόν «θρήνον τής Αλώσεως» μ’εμένα ; Θά ταραχθή άραγε τό ίδιο ό «Ελληνοποιημένος» Ελβετός ενθυμούμενος τήν Μικρασιατική καταστροφή, μ’εμένα  πού ό πατέρας μου πήγε 17 χρονών εθελοντής  από τήν Αίγυπτο καί πολέμησε εκεί ;

Οί  ‘Ελληνίζοντες
Αναρίθμητοι ξένοι προσπάθησαν νά γίνουν Ελληνες. Ασιάτες καί Αιγύπτιοι κατά τούς Ελληνιστικούς χρόνους, Λατίνοι κατά τούς Ρωμαϊκούς, Δυτικοευρωπαίοι κατά τήν Αναγέννησι. Πολλοί υπήρξαν ειλικρινείς καί προσπάθησαν σκληρά. Τό πέτυχαν όμως ; Επέζησε ό Ελληνικός πολιτισμός στήν Ανατολή ;  Δημιούργησαν πολιτισμό οί Λατίνοι εφάμιλλο τού Ελληνικού ή παρέμειναν απλοί καί στήν καλύτερη περίπτωσι μέτριοι μιμητές αντιγραφείς μιάς εξωτερικότητος; Καί ή Αναγέννησις δέν απεδείχθη τελικώς στρεβλωτική τής Ελληνικότητος, τής οποίας ή ουσία δέν έγινε αντιληπτή από τούς Δυτικούς; Πού,  πότε, καί ποιούς είχαμε Ελληνες, πού δέν ήσαν έκ καταγωγής Ελληνες; Τιμώ βαθύτατα τούς  «φιλέλληνες» όλων τών εποχών, εκτιμώ τούς ελληνιστές καί τούς ελληνίζοντες. Ομως εδώ μιλούμε γιά ανθρώπους μέ ολοκληρωμένη Ελληνικότητα. Καί δέν ξέρω κανέναν ξένον πού νά τήν απέκτησε, έστω καί άν πέθανε γιά τήν Ελλάδα. Ο Ντελακρουά, ό Νίτσε, οί Μέδικοι, ό Λουδοβίκος τής Βαυαρίας, ό Ουγκώ, ό Νέρων, ό Ανδριανός, ό Φαραώ Αμασις, ό Οθων καί άλλοι, στρατιές ολόκληρες, δικαιούνται νά κατέχουν εξέχουσα θέσι στήν μνήμη μας,ώς ξένοι πού αγάπησαν τήν Ελληνικότητα καί επεχείρησαν τό ανέφικτο, νά γίνουν Ελληνες. Και σέ πάμπολες περιπτώσεις δικαιούνται τήν αγάπη καί τόν σεβασμό μας, ακριβώς επειδή δέν ήσαν Ελληνες καί παρά ταύτα έγραψαν, εργάσθηκαν, πολέμησαν, πέθαναν γιά τήν Ελλάδα, πράγματα αυτονόητα καί εντελώς φυσικά  άν είχαν τήν τύχη νά γεννηθούν Ελληνες.                   


 (Σημείωσις δική μου)

«Τό Ελληνικόν έθνος έχει τήν ηγεμονίαν τού πολιτισμού τής ανθρωπότητος».                                                                      .
                                                                                                                                                                      ΒΙΛΛΑΜΟΒΙΤΣ
«Οί Ελληνες είναι ένας λαός περίπου μυθικός, πού κατέχει προνομιούχον θέσι είς τήν εξέλιξη τού Ευρωπαϊκού πολιτισμού».                                                     .                                                                                                                                                                                                                                               G.  BOWRA
«Η  Ελλάς είναι ή κοιτίς τού ευγενεστέρου πολιτισμού πού εγνώρισεν ή ανθρωπότης».                                                         .                 .                                                                                                                                                                 MAKENZY KINΓΚ
«Φαίνεται υπέροχο  τό νά  γνωρίση  κανείς τήν μυθική αυτή γλώσσα πού γέννησε όλες τίς άλλες».                                      .                                  .                                                                                                                                                                GAEL RECOURSE                                             
 Αυτό  είναι  τό έθνος, αυτός  είναι  ό λαός, αυτή είναι ή χώρα, αυτή είναι ή γλώσσα, χάρις τών οποίων οί επιστήμονες όλου τού κόσμου καί διά μέσου τών αιώνων, προσέρχονται ευλαβείς προσκυνηταί καί γονυπετούν πρό τής αιωνίας Ελλάδος. Τής Ελλάδος πού έδωσε τόν πολιτισμόν είς τούς λαούς καί τήν γλώσσαν είς τούς θεούς. 
Συμπέρασμα:   ‘O   E. Taylor   λέγει:
«Διά νά ανήκεις σέ μιά φυλή δέν αρκεί μόνο νά μελετήσης καί νά αγαπήσης τή φυλή» ( δηλαδή νά έχης Ελληνική παιδεία , ή  έστω νά  σκέπτεσαι  Ελληνικά, όπως νομίζουν πολλοί).... «γιά νά ανήκης πράγματι σ’αυτήν πρέπει νά έχης γεννηθή  ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ,  ΜΕΣΑ Σ’ΑΥΤΗΝ καί νά  ΝΟΙΩΘΗΣ  ότι  ΑΝΗΚΕΙΣ  Σ’ΑΥΤΗΝ». 

(Πηγή τού ανωτέρω κειμένου ειναι τό βιβλίο «ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ», 13ο στή σειρά οί ρίζες τού κ. Γεωργίου Γεωργαλά, Ιστορικού καί Συγγραφέως υπέρ τών τριάκοντα τοιούτων βιβλίων. “Εκδόσεις Πελασγός,  - ΑΘΗΝΑΙ, τηλ.  30-210- 6440 021.
Βιβλία τά οποία συνιστούμε εγκαρδίως στούς αναγνώστες μας νά διαβάσουν  όχι μόνον αυτοί αλλά νά τά δώσουν καί στά παιδιά τους  νά τά διαβάσουν. Ιδιαιτέρως ή νέα γεννιά. Βιβλία πού αφορούν καί διδάσκουν τήν καταγωγήν καί προέλευσιν τών Ελλήνων, τήν ιστορίαν  καί προϊστορίαν μας, τήν γλώσσαν μας, τήν θρησκείαν μας καί τήν φυλήν μας γενικώτερα. Ξεχάστε τά σχολικά βιβλία, αυτά κάθε άλλο παρά Ελληνικότητα  διδάσκουν στά παιδιά μας. Είναι εξυπνα καμφουλαρισμένα ανθελληνικά κείμενα πού κατευθύνονται από ανθέλληνες υπουργούς Παιδείας.                                                                   
Καί βλέπουμε σήμερα τή γλώσσα μας νά κατακρεουργείται κυριολεκτικά. (ανταποκριτές τηλεοράσεως νά μήν μπορούν νά εκφράσουν σωστά τά νοήματά τους). Η ιστορία μας νά διαστρεβλώνεται σέ βαθμό πού βλέπουμε ανθέλληνες καί προδότες σάν τόν Ελευθέριο Βενιζέλο νά τιμάται σήμερα  από, αγάλματα σέ πλατείες τών Ελληνικών πόλεων, έως καί μέ αεροδρόμιο  ακόμα  καί τό όνομά του νά βρίσκεται στό Πάνθεον τών ηρώων τού έθνους.
Αυτό καί μόνο μού προξενεί εντεραλγία. Καί όχι μόνον αγαπητοί μου, συνέλληνες! Η εκκλησία μας βάλλεται καί διώκεται από παντού, τόσον από τούς έξω, όσον καί από τούς μέσα ανθέλληνες. Τό ράσσο έχει γίνει τό κόκκινο πανί γιά τούς αλλόθρησκους ανθέλληνες. Ενδύονται μέ αυτό, ασχημονούν, χλευάζουν καί εξευτελίζουν τούτο οί δήθεν κωμικοί τής τηλεοράσεως. Αλλά καί ή εκκλησία μας πρέπει, είναι καιρός, νά αποβάλλει τά κατάλοιπα  στοιχεία τού Ιουδαϊσμού. Η Παλαιά Διαθήκη ανήκει στόν Ιουδαϊσμό καί ουδεμίαν θέση έχει μέ τήν Καινή Διαθήκη, μά ούτε καί σχέσιν μέ τήν Θείαν Διδασκαλίαν τού  Ι. Χριστού.(2)
Εξ’άλλου ό κ. Κ. Μπαρμπής (3) πολύ σωστά επισημαίνει στό βιβλίο του   «‘Η ‘Εβραϊκή’Αμερική καί ή Σιωνιστική απειλή» ότι: «‘Η μεγαλύτερη ηλιθιότητα τού Χριστιανισμού υπήρξε ή σύζευξις ( τό πάντρεμα) τής Παλαιάς μέ τήν καινή  Διαθήκη, καί αυτό απεδείχθη ή μεγαλύτερη επιτυχία τού Σιωνισμού».
Προπάτορές μας δέν είναι ό Αβραάμ καί ό Ισαάκ, ούτε επιθυμούμε νά ομοιάσωμεν τού Αβραάμ  καί  τής Σάρρας όταν νυμφευόμεθα. Οί προπάτορές μας είναι : ό Ορφεύς, ό Διόνυσος, ό Ηράκλειτος καί πρίν αυτών οί:  Δευκαλίων, Ραδάμανθης, Προμηθέας, Αμφικτύων, Ελυμος, Ερμής  καί   οί  οποίοι ανάγονται στά βάθη τής ιστορίας καί προϊστορίας τής Ελληνικής φυλής.                                                                                                    
(2)  βλέπε: «Παλαιά Διαθήκη- κριτική ιστορικότητος».  Κωνσταντίνου Πλεύρη, Εκδόσεις “ηλεκτρον”  Αθήναι  2004.                                                                                 (3)  βλέπε:  «Η  Εβραϊκή Αμερική  καί ή  Σιωνιστική απειλή».  Κώστα  Ν.  Μπαρμπή  εκδόσεις   ΕΡΩΔΙΟΣ  Θεσσαλονίκη  2004

8888888888888888888
                              
           ’Ανθελληνικός  «φιλελληνισμός»
                                                        τού   κ.  Γεωργίου  Γεωργαλά
                                                                                                                                                                Επιμέλεια Γιάννη Δημήτρουλα
Ο «φιλελληνισμός» τών Δυτικών κατεστημένων συνδιάζεται ανέκαθεν μέ εχθρότητα  πρός τούς πραγματικούς έλληνες. Ετσι:
α) Οί Ρωμαίοι απέδιδαν στούς Ελληνες πλήθος απεχθών ιδιοτήτων.
β) Οί Πάπες καλλιέργησαν τό μίσος κατά τών Ελλήνων πού εξεδηλώθη εμπράκτως μέ τίς σταυροφορίες καί τήν Φραγκοκρατία.
γ) Οί σύγχρονοι, κατά δήλωσιν τους «Ελληνες», Κισσινγκερ – Χόλμπρουκ – Κλίντον – Μπέρνς  μάς έκαναν ό,τι κακό.
δ) Οί Ευρωπαίοι «Ελληνες» τηρούν τή γνωστή στάσι τους  στό Κυπριακό καί σ’αυτό πού αποκαλούν «ελληνοτουρκικές διαφορές»
Μερικοί δικαιολογούν τόν ανθελληνισμό τών δήθεν μετεχόντων τής Ελληνικής παιδείας ξένων, μέ τήν υποτιθέμενη απογοήτευσί τους από τούς σημερινούς Ελληνες πού βεβαίως δέν είναι Πλάτωνες, ούτε Φειδίες καί δέν κτίζουν Παρθενώνες. Λάθος. Οί Δυτικότροποι  «Ελληνίζοντες» είναι ανθέλληνες, διότι είναι εχθροί τής πραγματικής Ελληνικότητος, επειδή: α) τούς είναι απρόσιτη. β) Αποτελεί τό κύριο εμπόδιο στήν πορεία πρός τήν μετάλλαξι τής ανθρωπότητος σέ αδιαφοροποίητο ανθρωποπολτό.Ο «φιλελληνικός ανθελληνισμός» είναι ιδιότης εγγενής τού κοσμοεξουσιασμού. Καί πλήστοι τών δήθεν μετεχόντων τής Ελληνικής Παιδείας είναι οργανά του. Η παιδεία τους, στό βαθμό πού υφίσταται,είναι απλώς ένα επίχρισμα, πού τους καθιστά πιό επικύνδυνους.
Διότι, άν πράγματι μετείχαν αυτής τής Παιδείας, θά είχαν γίνη άλλοι ανθρωποι.

Δυτικολαγνεία
Οί υποταγμένοι στήν Made in West  «ελληνικότητα» εγχώριοι σκύβουν δουλικώς μπροστά σέ κάθε θέσι της. Υποκλίνονται ευλαβώς σέ κάθε ξένον «φιλέλληνα» χωρίς νά τολμούν νά ελέγξουν τά κείμενά του. Τά ξένα συγγράματα περί Ελλάδος είναι γι’αυτούς «ιερές γραφές». Δέχονται λ.χ.ότι: α) Οί ανατολικοί λαοί προηγήθηκαν πολιτισμικώς τών Ελλήνων οί οποίοι έλαβον δήθεν τίς βάσεις τού πολιτισμού των από Μεσοποταμίους (μυθολογία), Αιγυπτίους (θρησκεία) καί από τούς Σημιτοφοίνικες τό αλφάβητο. β) Δέν υπήρξαν Ελληνοφοίνικες., προγενέστεροι τών Σημιτοφοινίκων. γ) Οί Φοίνικες προηγήθηκαν τών Ελλήνων ώς θαλασσοπόροι. δ) Οί Ελληνες δέν πήγαν στήν Αμερική. ε) Η (δήθεν) Ρωμαϊκή νομοθεσία υπήρξε δημιούργημα τών Λατίνων καί όχι τών Ελλήνων.Αυτά καί πάμπολλα παρόμοια, τά δέχονται ακρίτως, διότι αφού τό λέγει ό τάδε μέγας ξένος «φιλέλλην» έτσι είναι. Τά κείμενα αυτών τών «φιλελλήνων»εκδίδονται στή χώρα μας μέ χρήματα δημοσίων οργανισμών, βραβεύονται, προβάλλονται, διδάσκονται, διανέμονται. Μέ αυτόν τόν τρόπο, καλλιεργείται καί αναπαράγεται ή ψευδής «ελληνικότης». Πώς μπορεί νά αμφισβητήση κάποιος ταπεινότατος ιθαγενής τούς ισχυρισμούς τών γιγάντων τής δυτικής σκέψεως.  Οταν λ.χ. ό H. D. F. Kitto μάς βεβαιώνει («The Greeks» 1951) ότι οί Ελληνες άκουσαν καί υιοθέτησαν τήν λέξη θάλασσα γύρω στά 1900π.χ., όταν γιά πρώτη φορά αντίκρυσαν φθάνοντας στό Αιγαίο από τίς βορειοευρωπαϊκές στέπες, ποιός μπορεί νά τόν αμφισβητήση; Ο H. Kitto δέν είναι ιθαγενής, ούτε «φυλετιστής», ούτε «εθνικιστής». Είναι Αγγλος τζέντλεμαν, καθηγητής τού πανεπιστιμίου Μπρίστολ, «αναγνωρισμένος ελληνιστής». Καί υπέρ άνω όλων είναι καί «φιλέλλην» (πώς μπορεί νά μήν είναι ένας «ελληνιστής», αφού μετέχει τής «ημετέρας παιδείας;)  Αρα τοποθετείται υπεράνω πάσης υποψίας ώς ανιδιοτελέστατος, αλλά καί πάσης κριτικής αλάθητος.
Συμπέρασμα:  Προσοχή! Δέν αρκεί ή κατοχή Ελληνικής παιδείας, ούτε ή ενασχόλησις μέ τόν Πολιτισμό ή τήν Ιστορία τών Ελλήνων, γιά νά θεωρηθή κάποιος «Ελλην» ή «φιλέλλην». Τό χειρότερο δηλητήριο ανθελληνικότητος διοχετεύεται σέ συσκευασία «ελληνολατρείας»                  (  ΚΙ’ΑΥΤΟ  ΙΣΧΥΕΙ  ΚΑΙ  ΓΙΑ  ΜΕΡΙΚΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ ).

‘Η  Διαχρονική  Θέσις
Ο Ελληνισμός άρχισε τήν πορεία του από τά απύθμενα βάθη τού χρόνου, τήν εποχή τής ανθρωπογενέσεως στήν Αιγηίδα, έως σήμερα. Η ύπαρξίς του ουδέποτε διεκόπη, ούτε ανεστάλη.
Σ’όλη τή διάρκεια αυτής τής ιστορίας του, τής μακρύτερης  οιουδήποτε άλλου έθνους, ό Ελληνισμός διετήρησε τήν βασική του ιδιότητα: τήν Ελληνικότητα. Μέ τήν Ελληνικότητα, ό Ελληνισμός υπήρξε πάντοτε δημιουργός καί μεταδότης  πολιτισμών ανώτερης ποιότητος, μοναδικών στό είδος τους. Η Ελληνικότης ουδέποτε έπαυσε νά αναδεικνύη ανθρώπους ελεύθερους, φιλομαθείς, ερευνητικούς, αμφισβητίες, κριτικούς, υπερήφανους,  εραστές τού κάλλους καί τής ζωής. Στοιχεία θεμελιακά αυτών τών διαδοχικών πολιτισμών πού παρήγαγε ή Ελληνοκότης, είναι ή Ελευθερία, τό Πρόσωπο, ή Δημιουργικότης, ή Αδογμάτιστη σκέψις, ή Αληθείας Ζήτησις, Η αγάπη πρός τό Κάλλος, τό Μέτρον, ή Πολυμορφία – Πολυφωνία, Η Αρετή, ή Ευσέβεια.
Η ιστορία μας παρουσιάζει περιόδους ανοδικές καί καθοδικές, αλλά όχι Ασυνέχεια. Πρίν από τήν «κλασσική» υπήρξαν πολλές περίοδοι τής Ελληνικής ιστορίας, Πολιτισμού καί Προσφοράς. Τό ίδιο καί μετά από αυτήν. Ο  Προκατακλυσμιαίος  Πολιτισμός βρίσκει τήν συνέχειά του στόν Πελασγικό, στόν Κυκλαδικό, στόν Μυκηναϊκό. Αυτούς διαδέχονται ό Μινωικός, ό Κλασσικός, ό Ελληνιστικός πολιτισμός, πού βρίσκουν τήν συνέχειά τους  στούς πολιτισμούς τής Ρωμαϊκής Εποχής  καί τής Ελληνι-κής Αυτοκρατορίας τών Μέσων Χρόνων, πού απεκλήθη «Βυζαντινή». Συνέχεια όλων αυτών είναι ό σύγχρονος Ελληνισμός. Η Ιστορία δέν τεμα-χίζεται, ώστε νά επιλέγουμε τό τμήμα της πού μάς αρέσει καί νά απορρίπ-τουμε  τά άλλα.Ενα Εθνος δέν μπορεί παρά νά δέχεται ολόκληρη τήν Ιστορία του.Η θεώρησις τής Ιστορίας είναι ορθή, όταν είναι πλήρης, δη-λαδή διαχρονική.Κάθε τεμαχισμός καί αποσπασματοποίησις τής Ιστορίας  επιφέρουν διαστρεβλωτική παραμόρφωσί της, άρα συνεπάγονται τό Ιστορικό ψεύδος.  Η τεμαχισμένη Ιστορία είναι ψεύδοιστορία.

                              ‘Η ‘Ελληνική Μοναδικότης
’Αλλος  πολιτισμός
Η τεράστια σημασία τού Ελληνικού πολιτισμού δέν οφείλεται, όπως υποστηρίζουν κάποιοι υπερβάλλοντες, στό ότι αυτός ήταν ό μόνος πολιτισμός τής Aρχαιότητος. Πολιτισμοί υπήρξαν καί άλλοι (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακοί, κινεζικός, ινδικός, Αμερινδών). Ομως ό Ελληνικός Πολιτισμός διαφέρει ποιοτικώς από αυτούς. Η σημασία του οφείλεται, στό ότι ήταν «άλλος» πολιτισμός :
- Θρησκεία είχαν όλες οί ανθρώπινες κοινωνίες . Μόνον ή τών Ελλήνων όμως δημιούργησε Θεολογία = τήν έλλογη διερεύνησι τού Θείου.
- Πολιτική ασκούσαν όλα τά αρχαία κράτη. Μόνον στά Ελληνικά κράτη όμως υπήρξαν Πολίτες, στούς άλλους ή πολιτική ήταν υπόθεσις κλειστής κάστας ενώ οί πολλοί ήσαν απλώς υπήκοοι.
- Πολεοδομικά συγκροτήματα υπήρχαν σέ πολλές χώρες. Μόνον στούς Ελληνες όμως αυτά έγιναν «πόλεις» μέ τήν πλήρη έννοια τού όρου.
- Καί οί Βαβυλώνιοι ή  οί Αιγύπτιοι εσκέπτοντο. Αλλά μόνον οί Ελληνες αναβάθμισαν τήν Σκέψι σέ Φιλοσοφία.
- Ολοι είχαν λόγο (= μιλούσαν). Αλλά οί Ελληνες έφθασαν στόν διάλογο.  - Η περιέργεια , ή αναζήτησις απαντήσεων, ή επιθυμία  γιά γνώσι είναι ιδιότητες τού ανθρώπου. Ομως μόνον ό Ελλην άνθρωπος τίς χρησιμοποίησε γιά νά γεννήση τήν Επιστήμη.
- Ο άνθρωπος αγαπά τό ωραίο καί επιδίδεται μέ ποικίλους τρόπους στήν έκφρασί του. Αλλά ό Ελλην ανήγαγε τήν Τέχνη στό ύψιστο επίπεδό της καί δημιούργησε τήν Αισθητική.
- Πολλοί διέθεταν γραφή. Οί Ελληνες όμως είναι πού ανέδειξαν μεγάλους ποιητές καί τραγωδούς καί κληροδότησαν στήν ανθρωπότητα δημιουργήματα λογοτεχνίας.
- Σέ πολλούς τόπους καλλιεργούσαν τήν γή. Μόνον οί Ελληνες όμως έγιναν ελεύθεροι κτηματίες.
- Συγκροτημένες κοινωνίες υπήρχαν πολλές, αλλά μόνον  ή τών Ελλήνων ήταν κοινωνία ελευθέρων ανθρώπων καί ιδεών.
- Νόμους διέθεταν καί άλλοι, αλλά στούς Ελληνες αυτοί δέν ήσαν προϊόντα αυθαιρέτου βουλήσεως ανεξελέγκων κυβερνητών καί μόνον σ’αυτούς υπήρχε ισονομία μέ υποταγή τών πάντων ακόμη καί τών θεών στούς νόμους.
- Στό Θεό (ή θεούς) πίστευαν καί αλλοι. Μόνον οί Ελληνες όμως θεωρούσαν τό Θεό όχι Κύριον, αλλά Πατέρα.
- Σρατούς διέθεταν πολλά κράτη. Μόνον στούς Ελληνες όμως ό στρατός απετελείτο από ελεύθερους πολίτες.
- Εναρθρο λόγο είχαν όλοι. Ομως οί Ελληνες τόν ανέβασαν στό επίπεδο τής τέλειας  γλώσσας.
Οί  D. V. Hanson – J. Heath  στό έργο τους «Ποιός σκότωσε τόν Ομηρο;» γράφουν: «Μερικοί πιστεύουν ότι όλοι οί πολιτισμοί είναι ίσοι...Αν όμως οί Ελληνες είναι τό ίδιο μέ τούς Θράκες  ή  τούς  Καρχηδόνιους, γιατί μελετάμε Ελληνικά αντί γιά Φοινικικά, Χιττιτικά ή Αιγυπτιακά;». καί καταγγέλλοντας αυτούς πού θέλουν τήν εξίσωσι (ή καί τήναντικατάστασι) τών Ελλήνων μέ Εβραίους, Αιγυπτίους κ.λ.π., γράφουν: «Ξέρουν πολύ καλά ότι δέν υπάρχει ένας Φαίδων στήν Αίγυπτο, μία Ορέστια στήν Περσία ή μία Ιλιάς στήν Ασσυρία, πόσω μάλλον δημοκρατία στούς Γερμανούς τής αντίστοιχης εποχής ή πανεπιστίμια στή Γαλατία τού 4ου π.χ .αιώνος». Καί καταλήγουν : «οί πολιτισμοί ποτέ δέν ήσαν ούτε είναι ίδιοι. Ο Ελληνικός  πολιτισμός...δέν είναι απλώς διαφορετικός, αλλά  είναι  εντελώ ςαντιθετικός  πρός οιονδήποτε πολιτισμό τής εποχής του....Οί κεντρικές αξίες του  είναι μοναδικές, αμετάβλητες καί μή πολυπολιτισμικές».(*)  Είναι τυχαίο ότι, σέ καμία γλώσσα πολιτισμένου λαού τής Αρχαιότητος, δέν υπήρχαν οί λέξεις «ελευθερία», «πολίτης», «κριτική» πλήν τής Ελληνικής;
(*)  V. D. Hanson – J. Heath (“Who killed Homer?” Ελλην. Εκδ. Κάκτος 1999)

                               Οί Ελληνες υπήρξαν σέ όλα διαφορετικοί:

           Οί Ελληνες:                                           Οί  Αλλοι:
Γραφή από αριστερά (πρός δεξιά).         Γραφή από δεξιά (πρός αριστερά).
Γραφή φωνητική.                                    Γραφή συλλαβική.
Γραφή καί μέ φωνήεντα.                         Γραφή μόνον μέ σύμφωνα.
Προσεύχονται Ορθιοι.                             Προσεύχονται πεσμένοι στή γή.
Θεοί πανεμορφοι.                                    Θεοί τερατόμορφοι ή ζωόμορφοι.
Αγαπούν τό ωραίο.                                  Αγαπούν τό Τεράστιο.
Είναι πολίτες.                                          Είναι υπήκοοι.                     
Οί νόμοι υπεράνω όλων καί ισχύουν      Οί νόμοι είναι ή θέλησις τών 
γιά όλους.                                                 Εξουσιαστών.
Κτίζουν από μέσα πρός τά έξω χωρίς     Κτίζουν από ένα εξωτερικό όριο 
περιορισμό.                                              πρός τά μέσα.
Εχουν τίς έννοιες καί λέξεις «ελευθε-     Δέν έχουν τέτοιες έννοιες καί                                                              ρία»,«πολίτης»,«ισονομία»,«ισηγορία».  λέξεις.
Ο Θεός είναι Πατέρας.                             Ο Θεός είναι «Κύριος.
Ο Κυβερνήτης είναι πολίτης.                   Ο Κυβερνήτης είναι θεός.
Ουδείς ζωντανός θεοποιείται.                  Οί άρχοντες θεοποιούνται.
Δέν έχουν Ιερατείο.                                  Εχουν παντοδύναμο Ιερατείο.
Δέν έχουν ιερό βιβλίο.                              Εχουν ένα ιερό βιβλίο.
Δέν δέχονται τά δόγματα.                         Σκέπτονται μέ δόγματα.
Αμφισβητούν τά πάντα.                            Δέν αμφισβητούν τίποτα
Είναι Πρόσωπα.                                        Είναι Μάζα.
Υπέρτατο  αγαθό ή Αρετή.                       Υπέρτατο αγαθό ό πλούτος.
Είναι ανήσυχοι, φιλοπερίεργοι,                Είναι ήσυχοι, χωρίς περιέργεια,
ατίθασοι, ερευνητικοί.                              υπάκουοι, μή ερευνητικοί.
Ο άνθρωπος είναι πρόσωπο.                    Είναι μαζάνθρωπος.
Ελευθερία.                                                Ανελευθερία.


Οί  πολιτισμοί  δέν  είναι  ίδιοι
Η Αμερικανοεβραία καθηγήτρια  Μαρία Λέφκοβιτς στό βιβλιο της  «Not out of Africa», απορρίπτοντας τίς εικασίες περί Αφρικανοσημιτικής προελεύσεως τού Ελληνικού πολιτισμού, γράφει:
«Ο Σωκράτης δέν ήταν μαύρος ούτε ή Κλεοπάτρα. Οί Ελληνες  φιλόσοφοι δέν επηρεάσθηκαν από τούς Αιγυπτίους... ποίοι μύθοι καί ποιά τελετουργικά τών Ελλήνων καί τών Ρωμαίων έχουν τίς ρίζες τους στήν Αίγυπτο; Μέχρι στιγμής ούτε ένας  από τούς επικριτές μου δέν κατάφερε νά προσκομίση στοιχεία πού νά καταρρρίπτουν τή βασική θέσι τού βιβλίου μου, Οτι δηλαδή οί Ελληνες ούτε εκλεψαν ούτε δανείστηκαν φιλοσοφικά στοιχεία από τούς Αιγυπτίους, οτι ή επίδραση τών Αιγυπτίων στήν Ελληνική σκέψη ήταν περι-ορισμένη καί ότι ή άποψη περί αγνόησης τών Αιγυπτιακών καταβολών τών Ελλήνων βασίζεται σέ μασονικούς  μύθους καί όχι σέ ιστορικά δεδομένα».
Οτι ή ανθρωπότης, ώς σύνολο, διεμόρφωσε καί διαθέτει πολλούς πολιτισμούς, αυτό είναι βέβαιον. Μόνον φανατικοί μπορούν νά υποστηρίζουν ότι οί Ελληνες είχαν τήν αποκλειστικότητα  τής πολιτισμικής δημιουργίας. Η σημασία τού Ελληνικού πολιτισμού έγκειται στήν εντελώς διαφορετική ποιότητά του. Ο Ελλην. πολιτισμός  δέν ήταν ό μόνος. Ηταν όμως άλλος, μέ γνωρίσματα  πράγματι μοναδικά: Ελευθερία, αρετή, πολίτης, διάλογος, ελεύθερη έρευνα, αμφισβήτησις, κριτική, υπευθυνότης, αναζήτησις τής αληθείας, επιστήμη, ισονομία  ισηγορία, ήθος, δημηγορία, λαϊκή συνέλευσις, στρατιωτική συνέλευσις, δικαστήρια πού αποφασίζουν όχι αυθαιρέτως αλλά κατά τούς νόμους, αιρετά αξιώματα, εύθυνα (λογοδοσία αρχόντων). Στούς Ελληνες υπάρχει δημόσιος βίος, διότι οί κοινές υποθέσεις δέν αποτελούν ιδιωτικές υποθέσεις τών αρχόντων. Είναι δημιουργίες καί ιδιότητες μόνον αυτού τού πολιτισμού. Χάρις σ’αυτά τά μοναδικά γνωρίσματά του,ό Ελληνικός Πολιτισμός είναι ό μόνος πού άφησε κληρονόμους:  τόν σύγχρονο δυτικό καί τόν σύγχονο ανατολικό (ορθόδοξο) πολιτισμό. Οί άλλοι αρχαίοι πολι-τισμοί έμειναν στείροι – έσβυσαν χωρίς απογόνους  ή απολιθώθηκαν.  Οί πολιτισμοί αυτοί τελικώς στατικοποιήθηκαν, κατά τό πρότυπο τών άκαμ-πτων κοινωνιών πού έχουν οί μέλισσες ή τά μυρμήγκια. Ετσι κλείστηκαν στούς εαυτούς των. Αντιθέτως ό Ελλην. Πολιτισμός, δυναμικός σέ αέναη κινητικότητα, ανοίχθηκε πρός κάθε κατεύθυνσι καί συνεχίσθηκε  μέ τόν Ελληνιστικό, τόν Ρωμαϊκό, τόν Βυζαντινό κόσμο καί τέλος, διά τής Αναγεννήσεως  καί τού εκχριστιανισμύ τών Σλάυων, επιβιώνει στόν σύγχρονο Δυτικό καί στόν σύγχρονο Ορθόδοξο Ανατολικό κόσμο.

 Μόνον  οί  ‘Ελληνες
Μόνον ό Ελλην ήταν Πρόσωπο. Δέν προσκυνούσε ανθρώπους – ούτε κάν τούς Θεούς. Δέν είχε άρχοντες θεοποιημένους, θεοκρατία, ιερατείο, κάστες δόγματα. Διαφωνούσε, ήλεγχε, επέκρινε, εξωστράκιζε, υπηρετούσε τούς Θεσμούς, όχι εξουσιαστές. Γι’αυτό:
- Μόνον από τούς Ελληνες ανεδείχθησαν Προμηθεύς, Αχιλλεύς, Εκτωρ, Λεωνίδας, Σωκράτης, Φωκίων.
- Μόνον Ελληνίδα μπορούσε  νά είναι ή Αντιγόνη, ή Ιφιγένεια, ή Αρήτη, ή Ναυσικά, ή Ηλέκτρα.                                                     
- Μόνον  Ελλην  μπορούσε  νά  πή, όπως  ό  Αίμων  στόν  πατέρα του Κρέοντα, ότι  «καμία  πόλις  δέν  ανήκει  σέ  έναν  άνθρωπο».
- Μόνον Ελληνες μπορούσαν νά πεθαίνουν γιά νά εκπληρώσουν τό καθήκον τους, όπως ό Εκτωρ («Ιλ.» Ζ447-453), ό Λεωνίδας, οί Θεσπιείς.  - Οί  Ελληνικοί στρατοί ήσαν νικηφόροι, διότι τούς αποτελούσαν πολίτες 
  πού πολεμούσαν γιά τήν πατρίδα τους, όχι μισθοφόροι πού πολεμούσαν γιά τόν βασιλέα τους.

 Τό  δικαίωμα   στήν  υπερηφάνεια
Ο Ελληνικός πολιτισμός  ήταν  εντελώς διαφορετικός  από όλων  τών άλλων  λαών. Οί  Ελληνες  τό  ήξεραν.  Καί  ήσαν  υπερήφανοι  γιά  τήν
 Ελληνικότητά τους, δηλαδή γιά όσα τούς έκαναν νά διαφέρουν από τους άλλους – τούς βαρβάρους. Κάποιοι σύγχρονοι ψευδο-προοδευτικώς  ψευδοδιανοουμενίζοντες στιγματίζουν αυτήν τήν υπερηφάνεια ώς ρατσισμό, εθνικισμό καί μέ τούς λοιπούς χαρακτηρισμούς τού απελπιστικώς τυποποιημένου καί φτωχού λεξιολογίου τους. Ομως, γιατί νά μήν είναι  κάποιος υπερήφανος γιά τά επιτεύγματά του, πού τά πραγμάτωσε μέ μόχθους καί θυσίες ; Οί ανατολίτες  υπερηφανεύονταν γιά τά ανάκτορα καί τά χαρέμια τους, τά πολιτελή ενδύματα καί τά βαρύτιμα κοσμήματά τους, τά φτιασίδια καί τά αρώματά τους. Οί Ελληνες  γιά τήν αρετή τους, τό ήθος τους, τήν σκέψι τους. Γιατί όχι;
 Ο Πλάτων  κάνει σαφέστατο διαχωρισμό μεταξύ τών Ελλήνων καί «σύμπασι τοίς άλλοις γένεσιν», πού τά χαρακτηρίζει  βαρβαρικά. Ο Αριστοτέλης συμβουλεύει τόν Μ. Αλέξανδρο νά συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά στούς Ελληνες απ’ότι στούς βαρβάρους.
Ναί, οί Ελληνες  ήσαν υπερήφανοι γιά τόν Πολιτισμό τους, επειδή ήξεραν ότι αυτός ήταν ανώτερος                     από τούς άλλους. Καί ίσως νά προέβλεπαν  ότι μόνον αυτός δέν θά πέθαινε  άκληρος  όπως οί άλλοι  πολιτισμοί τής Αρχαιότητος.

Συμπεράσματα
Η διαχρονικότης τού Ελλην. Πολιτισμού καί καθοριστική συμβολή του στήν πορεία τής ανθρωπότητος οφείλονται:
-  Στήν μοναδικότητα πού τόν διαφοροποιεί τελείως από τούς άλλους αρχαίους πολιτισμούς.
-  Στήν   μεταδοτικότητά του πού οφείλεται καί στά ειδικά γνωρίσματά του, καί στόν θαλάσσιο χαρακτήρα του καί στίς ιδιότητες τών φορέων του, δηλαδή τών Ελλήνων πού κατά τόν Αιγύπτιο  ιερέα  Σώχθι ήσαν τό «κάλλιστον καί άριστον γένος επ’ανθρώποις»  (Πλάτων «Τίμαιος» 23c).

                                                            ------------------------------------

                                    Εργα τού κ. Γεωργίου Γεωργαλά.      Σειρά  «ΟΙ ΡΙΖΕΣ», Εκδ. «ΠΕΛΑΣΓΟΣ» ΑΘΗΝΑΙ
-Ινδοευρωπαίοι  ή  Αιγαίοι ;                                                                                 -Η προιστορική εξάπλωσις  τών Αιγαίων.
-Ποίοι  Ησαν ;                                                                                                   -Ερευνες γύρω από τόν Ομηρο
-Η Ελληνική συνιστώσα                                                                                     -Οί ΠρωτοΕλληνες
-Τό Χάλκεον  Γένος                                                                                            -Παραϊστορίας έλεγχος
-Ελλήνων Θρησκεία                                                                                            -Χριστιανισμός καί Ελληνικότης

                                               Σειρά  «ΟΙ ΡΙΖΕΣ»  Εκδ. «ΕΡΩΔΙΟΣ»,  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
-Ο Αληθινός Ιησούς                                                                                             -Ελλήνων Κοσμοκρατορία
-Ειδωλομάχοι  καί Χριστιανομάχοι                                                                      -Ορθοδοξίας  απο-ιουδαϊσμός


                                                          Αντί  προλόγου
                                                                                     Γιάννη Δημήτρουλα
Σήμερον τά πάντα καθοδηγούνται από τό κατεστημένο τών Η.Π.Α συμπεριλαμβανομένης καί τής επιστήμης ή οποία καθοδηγείται καί εγκλοβίζεται μέσα σέ προκαθορισμένα όρια γνώσεων πού αυτοί θέλουν. Οί γνώσεις αυτές οδηγούν σέ αδιέξοδα μέ αποτέλεσμα νά μήν διδάσκεται ή αντικειμενική επιστήμη καί οί πραγματικές αλήθειες νά αποκρύπτονται, αποσιωπούνται, ή παραβλέπονται με τρομερές συνέπειες για την ανθρωπότητα.
Μία από τίς επιστήμες αυτές είναι καί ή ιστορία, (καθώς ανθρωπολογία, αρχαιολογία  κ. α.). Τό θέμα είναι υψίστης σημασίας γιά τούς αναγνώστες μας οί οποίοι θά πρέπει νά προσέχουν όταν διαβάζουν ιστορικά κείμενα  άν είναι πραγματική ιστορία,  παρα-ιστορία, ή ψευδο-ιστορία. Πρός τούτο επικαλούμεθα πάλι τόν  κ. Γ. Γεωργαλάν, ό οποίος  μέ τίς γνώσεις του ρίχνει άπλετο φώς σ’αυτό τό σπουδαίο θέμα.

    ΙΣΤΟΡΙΑ,   ΠΑΡΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ,   ΨΕΥΔΟ – ΙΣΤΟΡΙΑ

                                                          Τού  κ. Γεωργίου Γεωργαλά   
Ιστορία                                                                                                                          Επιμέλεια  Γιάννη Δημήτρουλα
Υπάρχει ή ιστορία πού τήν διακρίνω σέ συμβατική καί μή συμβατική.  Η  πρώτη:  περιγράφει καί αφηγείται – δέν ερμηνεύει. Μένει στήν επιφάνεια, δέν προχωρεί σέ βάθος. Αρκείται στίς προφάνιες. Δέν διεισδύει πίσω τους. Ικανοποιείται μέ τίς επίσημες πηγές καί μέ τίς καθιερωμένες απόψεις. Δέν αναζητεί απηγορευμένες πηγές καί αποφεύγει τίς «αιρετικές» απόψεις. Είναι ευπρεπής, καθωσπρεπεική καί συμβιβασμένη μέ καταστάσεις καί χωρίς νά ψεύδεται, δέν τολμά όμως καί νά βρή καί νά προβάλη τίς απωθημένες αλήθειες. Δέν αμφισβητεί, δέν ερευνά, δέν έχει απορίες, δέν σκοτίζεται νά βρή τήν αλήθεια. Οί Ιστορικοί πού συγγράφουν καί διδάσκουν τά «αποδεκτά», τρέμουν σέ κάθε υποψία «αιρέσεως». Περιορίζονται στίς προφάνειες, επιλέγοντας ενσυνειδήτως νά αγνοούν οτιδήποτε βρίσκεται πίσω τους. Ικανοποιούνται μέ τά επιφαινόμενα καί δέν θέλουν, ούτε μπορούν ν’ασχοληθούν  μέ τίς αιτίες. Οπως είναι, επόμενο, οί συμβατικοί είναι θεμελειώδη συστατικά τού κατεστημένου. Η δεύτερη:  ή μή συμβατική ιστορία, είναι κυρίως ερμηνευτική. Δέν αρκείται στίς επιφάνειες. Προχωρεί πέρα καί πίσω από αυτές.Διεισδύει στά σκοτεινά υπόγεια, εξετάζει καί τίς απαγορευμένες πηγές, αποκαλύπτει αποσιωποιημένες αποδείξεις, μελετά καί τούς «καταραμένους» τής επίσημης ιστοριογραφίας. Δέν συμβιβάζεται. Τολμά,  ερευνά, καί άν βρή κάτι τό λέει.  Οί  ιστορικοί πού συγγράφουν μή συμβατική ιστορία είναι αυτοί πού τολμούν νά ερωτούν, νά ψάχνουν καί νά λένε αυτά πού βρίσκουν,  αφού γνωρίσουν καλά τά φαινόμενα, προχωρούν στήν αναζήτησι τών κρυμμένων αιτιών τους. Ερευνούν τό σκοτάδι πού βρίσκεται πίσω από τήν φανερή Ιστορία, φωτίζοντάς το συστηματικά, προχωρώντας βήμα πρός βήμα, προσεκτικά, μεθοδικά. Μπαίνουν στό λαβύρινθο τής άδηλης Ιστορίας αλλά δέν χάνονται σ’αυτόν – δέν τού επιτρέπουν νά καταβροχθίση, ως Μινώταυρος, τήν λογική τους καί τήν κριτική σκέψι τους. Είναι αυτοί πού συγγράφουν τήν αληθινή Ιστορία πού δέν κρύβει  δέν συμβιβάζεται, αλλά καί δέν αυθαιρετεί,  δέν παραλογίζεται.  Επόμενο, οί μή συμβατικοί νά είναι  εκτός κατεστημένου. Είναι οί τίμιοι καί ειλικρινείς ιστοριογράφοι.
                                                 
Παρα- ιστορία
Η παρα-ιστορία έχει πολλούς κλάδους: Είναι ή αποκρυφιστική, ή εναλλακτική, ή φαντασιωτική, ή παραμυθολογική, Ολοι βασίζονται στήν έλξι πού ασκεί στόν άνθρωπο τό μυστηριώδες, τό άγνωστο, τό μεταφυσικό. Τόν παγιδεύουν, αποτρέποντάς τον από τήν Αληθινή Γνώσι. Διότι ή  αληθινή γνώσις είναι επικίνδυνη γιά τό κατεστημένο.
Είναι όργανό τους γιά τόν αποπροσανατολισμό τών διψασμένων γιά γνώσι καί τήν εκτροπή τους σέ σκοτεινά μονοπάτια μιάς ακίνδυνης γι’αυτούς ψευδογνώσεως. Η παρα-ιστορία έχει  ανατολίτικη - σημιτική προέλευσι. Διαδίδει μύθους  όπως τής Εβραϊκής Παντοδυναμίας, τών πανισχύρων μυστικών ομάδων, τών εξωγήινων,τών «αοράτων δασκάλων», τής Κούφιας Γής, τών μυστικών πόλεων κ.λ.π. Οί παρα-ιστορικοί τρελλαίνουν τήν Ιστορία. Τά έργα τους είναι ανθολόγιον αμαθείας. Εχω τήν άποψιν ότι ή Εβραϊκή βίβλος(*) πού εξετάζω στό παρόν έργο μου, είναι κλασσικό δείγμα Παρα-ιστορίας. Οί πληροφορίες της δίδονται κατά τρόπον χαοτικό καί δέν είναι ελέγξιμες. Τά πρόσωπά της είναι μείγμα πραγματικών καί φανταστικών. Παραμύθια παρουσιάζονται σάν γεγονότα. Θαύματα καθορίζουν τήν Ιστορία. Ανθρωποι συνομιλούν μέ τό Θεό, δέχονται επισκέψεις αγγέλων, παλεύουν μέ τό Γιαχβέ, καθοδηγούνται από αυτούς. Ολα τά φοβερά εγκλήματα πού διαπράττουν γίνονται κατά Θείαν εντολήν. Βλέπουν οράματα καί οπτασίες, προφητεύουν, ανεβοκατεβαίνουν στούς ουρανούς, φθάνουν  στό σημείο ακόμη νά συμβουλεύουν καί τό Θεό όταν αυτός……. Παραλογίζεται.

 Ψευδο – ιστορία
Υπάρχει καί ή ψευδο-ιστορία. Αυτή αποφεύγει τά παραστρατήματα τής παρα-ιστορίας. Είναι σοβαροφανής. Τηρεί τούς κανόνες συγγραφής ενός ιστορικού έργου αλλά μόνον τυπικώς. Παρουσιάζει αποδείξεις, αλλά μόνον εκείνες καί όπως τήν συμφέρουν. Τεκμηριώνει τά γραφόμενα της, μέ μισές αλήθειες καί παρασιωπήσεις. Χρησιμοποιεί κείμενα αυθεντικά, αλλά κατά τρόπον αποσπασματικό. Η μορφή της δέ είναι χαοτική. Διαθέτει αρχιτεκτονική, ειρμό, δομή – όμως όλα αυτά υποταγμένα στήν υπηρεσία τού έκ τών προτέρων τεθέντος στόχου. Η ψευδο-ιστορία είναι υπηρέτρια τής σκοπιμότητος. Τέτοιοι είναι οί ψευδο-ιστορικοί πού συγγράφουν καί διδάσκουν τά όσα υπηρετούν τόν σκοπό τους. Ολα μονομερή. Μέ μεθόδους πού εξυπηρετεί τήν μονομανιακήν σκοπιμοθεωρίαν τους. Είναι τεταγμένοι πρός τόν σκοπόν καί τόν υπηρετούν μέ όλα τά μέσα. Τούς θεωρώ ενσάρκωσι τού ψευδο-ανατρεπτικού τρόπου υπάρξεως. 
                                                                  - - - - - - - - - - -

        Παγκοσμιοποίησις - Ορθοδοξία - ‘Ελληνισμός      
             
                                                                                                                                                                             
«Γιά τούς ανθρώπους πού ποθούν τήν δύναμι, ή παρακμή είναι τό μέσον. Επιθυμούν νά νοσήσουν τήν ανθρωπότητα καί νά ανατρέψουν τίς έννοιες τού Καλού καί τού Κακού, τού Αληθούς καί τού Ψεύδους».Φρ. Νίτσε, («Ο Αντίχριστος»)                                                                                     
   «Παγκοσμιοποίησις» είναι τό όραμα τών κοσμοεξουσιαστικών κέντρων. Εννοούν, μίαν ανθρωπότητα μονομορφοποιημένη, πού κάθε μέλος της θά είναι αντίκτυπο τού ενιαίου προτύπου. Αυτός ό αδιαφοροποίητος ανθρωποπολτός θά ελέγχεται, θά χειραγωγείται καί θά κατευθύνεται πανεύκολα. Γι’αυτό θά  πρέπει νά εξαλειφθούν όλες οί ιδιαίτερες ταυτότητες – προσωπικές καί συλλογικές (σημ. Συντάκτου:  συγγνώμη; ταυτότητες είπατε;  Μήπως σάς θυμίζει αυτό τίποτε; ).  
Ισοπέδωσις ατόμων, εθνών, γλωσσών, θρησκειών, τρόπων ζωής, δηλ. κατάργησις τών ποιοτήτων καί υποβιβασμός των σέ ποσότητες. Αυτή ή «ενοποιημένη» υδρόγειος, ή ισοπεδοτικώς  εξομοιωμένη ανθρωπότης, είναι ό «παράδεισος» τών εξουσιαστών, ή «γή τής επαγγελίας»= τής παγκοσμιοποιήσεώς τους. Η  Οικουμένη τής μιάς οικονομίας, γλώσσας, θρησκείας, τού ενός «πολιτισμού». Πρέπει όλοι νά αντιδρούμε, νά συμπεριφερόμεθα, νά λειτουργούμε μέ τόν ίδιο τρόπο – αυτόν πού διευκολύνει τούς κοσμοεξουσιαστές. Ετσι θά φθάσωμε στήν ενιαία πολυφυλετική ανθρωπότητα, στήν πάν-γλώσσα, στήν παν-θρησκεία          καί ώς επιστέγασμα, στήν παγκόσμια  κυβέρνηση τών πολυεθνικών εταιριών καί τών ανεπισήμων αλλά μόνων ουσιαστικών πηγών κυριαρ χίας πού είναι οί οικονομικοί κολοσσοί καί οί οργανώσεις Μπίλντεμπεργκ, Τριμερής, καθώς καί  τό Βατικανό, ό  Τεκτονισμός, ό Σιωνισμός.

Οί  Εθνοκτόνοι 
Ο δρόμος τής «παγκοσμιοποιήσεως» περνά από τήν εθνοκτονία. Οί κοσμοεξουσιαστές, έχοντας αποβάλει τήν εθνική (όπως καί κάθε άλλην) συνείδησι, μισούν τά έθνη. Επιδιώκουν τήν εξάλειψίν τους. Εθνος συν αποτελούν όσοι έχουν συνείδησι ότι απαρτίζουν μία κοινότητα καταγω γής  («όμαιμον»), γλώσσας («ομόγλωσσον»), θρησκείας («ομόθρησκον»),            καί τρόπου ζωής («ομότροπον»). Τό τελευταίον σημαίνει ότι οί συναποτε-λούντες τό έθνος, συμμερίζονται τίς ίδιες Αξίες καί τά ίδια  ήθη  καί  έθι μα, δημιουργήματα  μιάς  κοινής  ιστορικής  διαδρομής. Τό έθνος θεμελι ώνεται  λοιπόν  σέ  ένα  κοινό  παρελθόν  (ιστορία),  παρόν  καί  μέλλον.

Εναντίον  τού  Εθνους
Οί  «παγκοσμιοποιητές»  στρέφονται   ευθέως   εναντίον   τών   στοιχείων  επί    τών  οποίων   εδράζεται   ή  εθνική  συνείδησις.  Επιδιώκουν:
Α)  Τήν μετάλλαξι  ( αλλοίωση)  τών  φυλλετικώς  ομοιογεννών  εθνικών κοινωνιών  σέ  πολυφυλετικές.  Τό  Μέσον;  οί  μεταναστεύσεις,  λαθρο-μεταναστεύσεις, (σημ. Συντάκτου: συγγνώμη; λαθρομεταναστεύσεις είπατε; μήπως σάς θυμίζει αυτό τίποτε;)  μετακινήσεις,  αναμείξεις πληθυσμών από πάσης  πλευράς  ετερογενών.
Β)  Τήν  διάβρωσι, καταστροφή, περιθωριοποίησι, τών εθνικών  γλωσσών        καί  τήν  αντικατάστασί  τους  από  τό  αγγλοειδές  αμερικανικό   ιδίωμα  πού  ήδη  αναλαμβάνει  ρόλον  πανγλώσσας  στό  οποίον  επελαύνει ό  ενιαίος   τρόπος  ζωής  ( American  way  of  life )  πού  υποβαθμίζει  στά  στοιχειώδη  τήν  ανθρώπινη  ύπαρξι.                                                                                                                                                    Γ)  Τήν  υπονόμευσι  τών  θρησκειών (σημ. συντάκτου: κι’αυτό μας θυμίζει κάτι,  καί  πολύ  μάλιστα)   μέ  αιρέσεις,  παραθρησκείες,  νεοθρησκείες, τήν αναμειξί τους καί τελικώς τήν αντικατάστασί τους από μία πανθρησκεία  συγκριτισμού καί θεοκρατίας.
                                                              
Δ)  Τήν  εξάλειψι  τών  ιδιαιτέρων  τρόπων  ζωής  γιά  νά  ελευθερωθή  τό  έδαφος

Ο  ανθελληνισμός
Ο  Ελληνισμός είναι από τούς κύριους στόχους τών «οικουμενιστών». Γιά δύο  λόγους.                                              Α)   Εχει τίς  αρχαιότερες – βαθύτερες ρίζες.                                                                                                                             Β)   Οί Αξίες του ορθώνουν τό μεγαλύτερο εμπόδιο  στην      πορεία πρός τήν ισοπέδωσι: Ελευθερία, κριτική σκέψις,   υπεύθυνο  πρό-σωπο, αμφισβήτησις, έρευνα,  έλεγχος, διάλογος,  διαφωνια,   αδέσμευτη  δημιουργία,  δέν  μπορούν  νά  συνυπάρξουν  μέ τήν  «παγκοσμιοποίησι»  τού  είδους  πού επιδιώκουν  οί  κοσμοεξουσιαστές.  Εξ’ ού  καί  ό   εγγενής   ανθελληνισμός   τους.

Η  τακτική  τών  οικουμενιστών
Οί  «οικουμενιστές» μάς επιτίθενται:
Α)    Μέ  τήν  λαθρομεταναστευσι  αλλοιώνουν  τήν  πληθυσμιακή  μας σύνθεσι, ενώ  παραλλήλως  αφήνουν  σκοπίμως  άλυτο  τό  δημογραφικό, το  οποίον  θά  «λυθή!!  μέ  τήν .... «ένταξι» Αλβανών  καί  Πακιστανών στήν…. .....κοινωνία μας
Β)  Η γλώσσα μας υπέστη σειρά πληγμάτων. Κατάργησις τής  αρχαίας, δημοτική,  μονοτονικό,  «απλοποιήσεις», ατονικό, φωνητική καί εν συνεχεία ....λατινική γραφή.
Γ)  Τό  «ομότροπον» μας κατεδαφίζεται συστηματικώς  εκτιμώντας τήν πολιτισμική εισφορά ......Αλβανών καί .....Μπαγκλαντεσιανών.

Κατά  τής  Ορθοδοξίας 
Καί τό  «ομόθρησκόν» μας, δηλ. ή Ορθοδοξία στήν οποία τυπικώς ανήκει τό 97,5% τών Ελλήνων, εκθεμελιώνεται σταδιακώς μέ ψυχρή μεθοδικότητα: πολιτικός γάμος, αυτόματο διαζυγιο, μείωσις καί αλλοίωσις τού μαθήματος τών θρησκευτικών, αποποινικοποίησις τής μοιχείας, προσπάθεια αρπαγής τής εκκλησιαστικής περιουσίας, ασυδοσία τών αιρέσεων, παραχώρησις προνομίων σέ ιεχωβάδες, μουσουλμάνους, ιουδαίους σέ βάρος τών Ορθοδόξων, ήσαν τά προπαρασκευαστικά στάδια. Τωρα δέ μετά τήν απάλειψιν τού θρησκεύματος από τίς ταυτότητες, αρχίζει ή γενική επίθεσις μέ στόχο τήν ταπείνωσι  καί τήν ήττα τής εκκλησίας, μέ τήν κατάργησι τού μαθήματος τών θρησκευτικών, τών θρησκευτικών αργιών, τής μεταδόσεως θρησκευτικών τελετών από τά Μ.Μ.Ε., τών επισήμων αγιασμών – δοξολογιών, τής παρουσίας κληρικών στίς επίσημες τελετές, αλλά και τό αντίθετο, δηλ. εκπροσώπων τών αρχών τού κράτους στίς θρησκευτικές.
Τελικός σκοπός ή πλήρης αποσύνδεσις Ελληνισμού Ορθοδοξίας, ώστε νά αποβληθή ένα από τά θεμέλια τής Ελληνικότητος καί νά μείνη ελεύθερον τό πεδίον γιά τήν διείσδυσι νεοθρησκειών, αιρέσεων, κ.ο.κ. έως ότου καταλυθή τελείως  τό θρησκευτικό συναίσθημα καί ή Ελλάς καταστή χώρα ά-θρησκευτική, καί α-θεϊστική. Αν επιτύχουν τήν εξουδετέρωσι τής Εκκλησίας, τότε θά βαδίσουν ολοταχώς στήν αλλοίωσι τής κοινωνίας μας σέ πολυφυλετική, πολύγλωσση, άθρησκη, «πολυπολιτισμική»δηλ. θά μάς σύρουν στήν μή Ελληνικότητα. Γι’αυτό όλοι, ασχέτως τού είδους  καί τού βαθμού τής θρησκευτικότητός μας, ώς Ελληνες, πρέπει νά συστρατευθούμε υπό τήν Μαχόμενη Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία, κάτω από τά λάβαρά της, όπως  όταν  επί Βυζαντίου, αποκρούαμε  Αβαρους, Πέρσες, Αραβες, σώζαμε τήν Ευρώπη από τήν Ασιατοποίησι καί τόν εξισλαμισμό καί αποφεύγαμε τόσο τόν εκφραγκισμό όσο καί τόν εκμουσουλμανισμό μας. Στήν παρούσα φάσι τής  Ιστορίας μας, ή Πολιτεία  κατάντησε όργανο μιάς ομάδος  εκδυτικοποιημένων πολιτικών καί επιχειρηματιών. Δέν εκφράζει συνεπώς τήν εθνική μας συνείδησι. Μοναδικός εκφραστής της ή Ορθόδοξη Εκκλησία. Οτιδήποτε  άλλο  υπηρετεί τήν παγκοσμιοποίησι καί κατά συνέπειαν  τόν  ανθελληνισμόν.
                                  
               
                    ’Ιησούς  ό  Γαλιλαίος

                                                    Τού κ. Γεωργίου Γεωργαλά  
                                                                                                                                                                                                    Eπιμέλεια                                                                                                                                                                                                        
                                                                                                                                                                                  Γιάννη Δημήτρουλα
Μετά τήν κατάκτησιν τής Ανατολής από τόν Μέγα Αλέξανδρο, ό εξελληνισμός της άρχισε νά παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Η Παλαιστίνη δέν ήταν εξαίρεσις καί ό εξελληνισμός της πήρε τέτοια έκτασι, ώστε οί πιστοί στίς παραδόσεις των Ιουδαίοι, είδαν ότι κυνδύνευαν νά χαθούν, τό έθνος των καί ή Θρησκεία των. Οταν ό Αντίοχος Δ’ ό επιφανής, είς έκ τών επιγόνων τού Μεγάλου Αλεξάνδρου καί βασιλεύς τής Συρο-Παλαιστίνης – Μεσοποταμίας (175-164 π.χ.) βρισκότανε σέ εκστρατεία  στήν Ανατολή (168 π.χ.) ξέσπασε εξέγερσις τών Ιουδαίων (γνωστή ώς εξέγερσις τών Μακκαβαίων) όπου καί επέτυχαν τήν ίδρυσιν ανεξαρτήτου κράτους, τμήμα τής Ιουδαίας. Αφού προχώρησαν σέ σφαγές σέ κάθε Ελληνικό καί Ελληνιστικό στοιχείο, ακόμα καί κατά τών Ελληνιζόντων συμπατριωτών τους, απαγόρευσαν τό θέατρο, τόν αθλητισμό, τήν ζωγραφικήν, τήν γλυπτικήν, κλείσανε τά γυμναστήρια καί τά στάδια καί όλα τά Ελληνικά καί Ελληνιστικά στοιχεία καί αμέσως επέβαλαν τήν Θρησκείαν τους. Ο φανατικώτερος τών Μακκαβαίων, ό Ιούδας επέδραμε κατά τής Γαλιλαίας καί τήν πέρασε διά πυρός καί σιδήρου. Οί κάτοικοί της επέστησαν αναγκαστικόν εξιουδαϊσμόν ή εκπατρίσθησαν. «Αλλοτε σκότωνε όλους τούς άρρενες καί άλλοτε τούς επέβαλε σέ υποχρεωτική περιτομή». Bob Russell, «Ιστορία τής Δυτικής Φιλοσοφίας» κεφαλ. «Η Θρησκευτική εξέλιξις τών Εβραίων». Οί κυριώτερες Ελληνικές καί Ελληνιστικές πόλεις πού κατεστράφησαν από τούς Μακκαβαίους είναι: Αζωτος, Φιλοτερία, Ανθηδών, Απολλωνία, Δίον, Πέλλα, Ηλιούπολις, Χαλκίς στήν  Ιδουμαία, Ιόππη καί Ιάμνια στήν Φιλισταία. Τήν εξουσία τών Μακκαβαίων κατέλυσαν οί Ρωμαίοι τό 63 π.χ. καί ανεκύρηξαν βασιλέα τόν Ελληνο-Αραβικής καταγωγής, Ηρώδη ό οποίος δέν ήταν ούτε Εβραίος φυλετικώς, ούτε Ιουδαίος θρησκευτικώς. Αυτός επανέλαβε τόν εξελληνισμόν τής περιοχής πού  είχε  διακοπεί  από   τούς  Μακκαβαίους.  Κατήργησε   τήν  περιτομήν, τήν  αργία  τού  Σαββάτου, τήν  απαγόρευσιν  καταναλώσεως  χοιρινών, επέβαλε Ελληνιστικά στοιχεία στό τυπικό τών Ιουδαίων, επεχείρησε νά ταυτίση τόν Γιαχβέ  (Θεό τών Εβραίων) μέ τόν Δία, έκτισε Ελληνο-Ρωμαϊκές πόλεις, γέμισε τή χώρα Στάδια, Θέατρα, Γυμναστήρια, υποσ-τήριξε τά γράμματα καί τίς τέχνες, δηλαδή επανήλθε ό Ελληνικός τρόπος Ζωής, ώς Ελληνο-Ρωμαϊκός πλέον, μέ ανεξιθρησκεία  καί συνύπαρξη τών λαών. Ετσι αισθανόμενοι ασφαλείς μέ τήν Ρωμαϊκή διοίκησι πλέον εγκα-τεστάθησαν πάλι εκτός Ελληνικών πληθυσμών καί πολλοί Συριοι- Αραβες- Λατίνοι- Μεσσοποτάμιοι, γι’αυτό καί εκαλείτο ή Γαλιλαία,  «Γαλιλαία τών Εθνών» είς τήν οποίαν οί Εβραίοι αποτελούσαν μειονότητα καί ουδεμίαν σχέσιν είχε, διοικητικήν, ή θρησκευτικήν μέ τήν Ιουδαία, ή καί μέ άλλες Ιουδαϊκές συνήθειες. Η προτεύουσά της Τιβεριάς, πόλις Ελληνιστική μέ πληθυσμό ανάμεικτο,όπως όλες οί Ελληνιστικές πόλεις τότε.Μέ Ελληνες καί  εξελληνισμένους αλλόφυλους ήσαν καί ή Κανά- Κεσσάρεια- Σκυθόπολις-καί Δώρα στήν Γαλιλαία στίς δέ γειτονικές περιοχές τής Γαλιλαίας ή Δαμασκός- Γέραρα- Καλλιρόη – Γέμαρα- Γάμαρα- Μαχαιρούς- Αντιπατρις- Πανεάς- Ελευθερούπολις μέ όλα τά γνωρίσματα τών Ελληνικών πόλεων, δηλαδή, Δήμο, Βουλή, Σχολεία, Αγορά, Στάδια, Ναούς, Γυμναστήρια, Θέατρα, πράγματα πού δέν υπήρχαν στίς Εβραϊκές πόλεις. Αλλά καί ή λέξης Γαλιλαία είναι Ελληνική: έκ τού Γα = γή καί τού ρήματος Λιλαίομαι= επιθυμώ, δηλ. Γή επιθυμητή, ενώ  γιά  τούς  Εβραίους  ήτο  Γή  τών  ειδωλολατρών. Οί  Ιουδαίοι είχαν  μιά παροιμία  πού έλεγε:  «Τί καλό μπορεί νά έλθη από τή Γαλιλαία αφού καί οί βιαίως εξ’Ιουδαϊσθέντες κάτοικοί της Ελληνίζουν». Ας σημειωθει ότι τό κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον αγνοεί τήν γέννησίν του Ιησού στή Βηθλεέμ πού βρίσκεται στήν Ιουδαία καί θεωρεί Αυτόν καθαρόν Γαλιλαίον από τήν Ναζαρέτ. Αυτά ήσαν  τά γεγονότα, οί συνθήκες στίς χώρες αυτές, καί οί λαοί  πού ζούσαν εκεί  τί πίστευαν  καί ποίο ήταν τό περιβάλλον μέσα είς τό οποίον εγεννήθη ό Ιησούς. Καί ακριβώς επειδή αυτή ήτο ή κατάστασις μπόρεσε νά κηρύξη τίς τόσον αντίθετες πρός τόν αυστηρό Γιαχβισμό ιδέες του.Τό κήρυγμά του τόσο  συγγενές πρός τίς απόψεις τών Ελλήνων, έγινε στή Γαλιλαία καί Γαλιλαίοι ήσαν οί μαθητές καί οπαδοί του, (εκτός Ιούδα τού Ισκαριώτη). Οσο βρισκόταν στή Γαλιλαία  ήτο ασφαλής άν καί αντιμετώπιζε  τίς αντιδράσεις τών εκεί Εβραίων. Οταν πήγε στήν Ιουδαία εξοντώθηκε από τό ιερατείο της, τό οποίο ορθώς από τή δική του σκοπιά  έκρινε τό κήρυγμά του ώς επικίνδυνο γιά τόν Γιαχβισμό.Τό κήρυγμα τού Ιησού ούτε προέρχεται από τήν Εβραϊκή βίβλο, ούτε τήν συνεχίζει, ούτε τήν συμπληρώνει, απλώς τήν ανατρέπει. Αν κάποιος θέλει νά ζητήση τίς ρίζες τού Χριστιανισμού, αυτές δέν θά τις βρή στήν Εβραϊκή βίβλο.Θά τίς βρή στήν Ελληνική Φιλοσοφία καί Θρησκεία.



                                                             ‘Ελληνίζον  κήρυγμα

Παραθέτω ενδεικτικώς μερικές βασικές αντιλήψεις τών Ελλήνων πού ό καθένας τίς αναγνωρίζει καί στό κήρυγμα τού Ιησού.
Χείλων ό Λακεδαιμόνιος:«Τά μέν υψηλά ταπεινών, τά δέ ταπεινά υψών».
Ιησούς: «Οστις δέ, υψώση εαυτόν, θέλει ταπεινωθή καί όστις ταπεινώση εαυτόν, θέλει υψωθή» (Ματθ.ΚΓ.12)
Ησίοδος: «Λείη μέν οδός (πρός τό κακόν)...μακρύς δέ καί όρθιος οίμος είς αυτήν (πρός αρετήν).
Ιησούς: «Ευρύχωρος ή οδός ή φέρουσα είς τήν απώλειαν ...καί τεθλιμμένη ή οδός ή φέρουσα είς τήν ζωήν».
Απολλώνιος Τυανεύς: «Αδύνατον ώς φιλόσοφοι νά μισούμε καί νά μήν βοηθούμε  τόν  συνάνθρωπόν  μας».
Ιησούς: «Αγαπάτε καί τούς εχθρούς υμών».
Σωκράτης: «Σκοπός τού ανθρώπου είναι ή πραγμάτωσις  τού Αγαθού χωρίς νά υπολογίζη τούς κινδύνους πού αυτή ή επιδίωξις συνεπάγεται γιά τήν ζωή του».
Ιησούς: « Σάς στέλνω ώς πρόβατα μεταξύ τών λύκων».
Δημόκριτος:«Κίβδυλοι καί υποκριτές, κάνουν τά πάντα μέ τά λόγια,αλλά στήν πράξι τίποτα, ενώ κάνουν τά αίσχιστα εκφωνούν άριστους λόγους»
Ιησούς: « Ουαί  υμίν  Φαρισαίοι  υποκριταί ».                                                                                                                  
Πίνδαρος:  «Εν ανδρών, έν Θεών  γένος»,  ‘Ο ’Αρατος τό επανέλαβε  «τού γάρ (Θεού)  καί  γένος εσμέν». (είμεθα έκ τού Θεού τό γένος).
Ιησούς:  «Ο Θεός είναι πατέρας μας», άρα είμεθα τού γένους του.
Θρασύμαχος:  « Η  δικαιοσύνη  είναι  ή  πιό  σπουδαία  αρετή».
Ιησούς:  «Μακάριοι  οί  πεινώντες  καί  διψώντες  διά  δικαιοσύνην».
Δημόκριτος:  «’Αγαθόν  ού  τό  μή  αδικείν,  αλλά  τό  μή  θέλειν».
Ιησούς:  « ά  σύ  μισείς,  εταίρω  μή  ποιήσεις». 
Φωκίων:(πίνοντας τό Κώνιον, είπε στόν υιόν του) «Ού μνησικακείν Αθηναίοις». 
Ιησούς:  « Αφες  αυτοίς. Ού  γάρ  οίδασιν  τί  ποιούσιν».

                           Τί είπαν άλλες προσωπικότητες  κατά διαφόρους εποχάς   
                                                       
Beetoven:   «Σωκράτης  καί  Ιησούς  τά  πρότυπά  μου». 
Nitche:  (διά Πλάτωνα)  « Ο  πρό  Χριστού  χριστιανός».
Harnack «Ο Ιησούς  ίσταται  εντός τής σφαίρας τής Ελληνικής σκέψεως...ενέπνεε  τόν καθαρόν αέρα τής Ελληνικότητος καί έπινε από Ελληνική πηγή»  ( “what is Cristianity”. Ediburg 1901).
Ed. Hatch Είς τό έργον του: (“The influence of the Greek ideas on Cristianity” N.Y. 1957), μάς λέγει , ή επί τού Ορους ομιλία (τού Χριστού) είναι ή διακήρυξις ενός νέου νόμου, δηλ. ή κατάλυσις τού Μωσαϊκού.
J. Leipoldt:  «Ο Ιησούς μέ τήν ανύψωσι τής πρός τόν πλησίον αγάπης σέ ύψιστο ηθικό αξίωμα, απέρριψε κάθε Ιουδαϊκό έθιμο πού ερχόταν σέ αντίθεσι  πρός  αυτήν, ενώ βρισκόταν πλησιέστερα πρός τήν  Ελληνική Σκέψι καί ιδιαιτέρως τήν Στωική. Απέρριπτε τίς διατάξεις τής Π.Δ.πού έρχονταν σέ αντίθεσι πρός τήν ανωτέρω αντίληψιν τής ζωής καί έτσι συνέπιπτε μέ τόν Ελληνισμό» (Jesu Verhaltnis zu Griechen und Juden-Leipzing- 1941). Εξ’άλλου ό μέγιστος τών διδασκάλων τής Δυτικής εκκλησίας, ό Αυγουστίνος στίς «εξομολογίσεις του» διαπιστώνει ότι ή Πλατωνική  φιλοσοφία  καί ή Χριστιανική Θεολογία  συμπίπτουν, «όχι κατά λέξιν αλλά κατά πνεύμα». Ό ίδιος στό άλλο του έργο «Η πολιτεία τού Θεού» μάς λέγει:  «Οί Πλατωνικοί είναι οί πλησιέστεροι πρός τόν Χριστιανισμό σέ ότι αφορά στήν λογική καί στήν ηθική».
Ακόμη καί ό αντιχριστιανός  Kelso παρατηρεί ότι ολα τά ηθικά διδάγματα τά είχαν πή οί Ελληνες, ακόμα καί τήν συμβουλή: «νά στρέφεις καί τήν άλλην παρειάν» υπάρχει στόν Πλάτωνα. Ενώ ό χαλκέντερος Ωριγένης αντιπαρατηρεί:  «Ο Πλάτων  απευθυνόταν  στήν υψηλή κοινωνία» καί όχι όπως ό Ιησούς στά πλήθη.
                                                           

                              ‘Ο ’Ιησούς  δέν  ήταν  ‘Εβραίος

Ο Ιησούς δέν ήταν  Εβραίος. Αυτοδιαχωρίζεται λέγοντας πρός αυτούς απευθυνόμενος όπως ένας πού δέν έχει τήν ίδια καταγωγή καί θρησκεία  μέ αυτούς: «κατά  τόν  νόμον  πού  είναι  ιδικός σας......», (Ιωάν.Η.17). «Σείς πράττετε τά έργα τού πατρός σας.....». (Ιωάν.Η.41).«Εσείς έχετε πατέρα τόν διάβολον....».  [ Υμείς (εσείς)  έκ τού πατρός τού διαβόλου εστέ(είσθε)] (Ιωάν. Η.44). Αρνείται ότι κατάγεται από τόν Δαβίδ. «Είμαι υιός τού Θεού καί ουχί τού Δαβίδ».(Λουκ. Κ. 41-46). Αναφερόμενος στούς νόμους τού Μωυσέως, στήν περιτομή, στήν καταγωγή από τόν Αβραάμ, χρησιμοποιεί τό «Υμίν» δηλ. «Εσείς» καί όχι τό «Εμείς».(Ιωάν. ΣΤ.58). Αλλά καί οί Εβραίοι αμφισβητούν τήν Εβραϊκότητα τού Ιησού.     «Αλλοι έλεγον:Αυτός είναι ό Χριστός. Αλλοι έλεγον δέν είναι δυνατόν.... Προεκλήθη λοιπόν διαίρεσις καί  διαφωνία μεταξύ τού λαού δι’αυτόν».  (Ιωάν.Ζ.41-43). Καί επειδή δέ «προφήτης έκ Γαλιλαίας ούκ εγείρεται». (καί επειδή ή Γαλιλαία δέν βγάζει προφήτες), (Ιωάν.Ζ.52). Ενώ αλλού τόν θεωρούν  Σαμαρείτην.(Ιωάν.Η. 48).Αλλού Φιλισταίον, καί διαβάζουμε σέ μιά προσευχή πρός τό Θεό:  «Σέ εξορκίζουμε ακόμα καί στήν ψυχή τού Φιλισταίου Ιησού». (απόκρυφο Ιορδαϊκό Ευαγγέλιο Λ.Θ.8-11 καί 29,2)  
Καί οί Φαρισαίοι μαζύ μέ τούς Γραμματείς φέρονται νά λένε γιά τόν Ιησού: «Καί άν τά τέκνα σου υπερασπισθούν αυτόν τόν Φιλισταίο, τότε σέ απαρνούμεθα» (ΧΧΙΧ,2). Φιλισταίοι μέ τήν κυριολεκτική έννοια τού όρου δέν υπήρχαν πλέον εκείνη τήν εποχή.Υπήχε όμως ακόμη ή ανάμνησις τών Ελλήνων, πού δέν επέτρεπαν στόν Ισραήλ νά κατακτήση ολόκληρη τήν Παλαιστίνη.Συνεπώς ό όρος «Φιλισταίος» χρησιμοποιείται γιά νά δηλώση τόν μή Εβραίο, κάτοικο τής Παλαιστίνης, τόν Ελληνικής καταγωγής ή Ελληνίζοντα Γαλιλαίο.Ο Πιλάτος άκουσε περί Γαλιλαίου καί ρώτησε άν ό Ανθρωπος είναι Γαλιλαίος,καί γνωρίζοντας ότι είναι τής δικαιοδοσίας τού                                                                                           
Ηρώδου τόν έστειλε  στόν  Ηρώδην (Λουκ.Κ.Γ.6-7)  Κατά  τό (απόκρυφο) 
Ευαγγέλιο τού Νικοδήμου, οί υποστηρίζοντες τόν Ιησού  «είναι τέκνα τών 
Ελλήνων».’Αλλοτε: «εδίωκον  τόν Ιησού  οί  Ιουδαίοι  καί  εζήτουν  αυτόν αποκτείναι ότι ταύτα εποίει έν Σαββάτω»  (Ιωάν. Ε.16), δηλ. παρεβίαζε  βασικήν εντολή τού Ιουδαϊσμού καί επίσης επειδή:  «πατέρα ίδιον έλεγε τόν Θεόν»  (Ιωάν. Ε.18) ύβρις ανήκουστη γιά έναν Ιουδαίον. 

                                     ‘Ο  ’Ιησούς  ‘Ελληνίζει

Ο  Ιησούς κατάγεται από τήν Γαλιλαία, διαμένει σ’αυτήν εκεί διδάσκει καί σ’αυτήν καταφεύγει όταν κινδυνεύει. «Ού γάρ ήθελεν έν τή Ιουδαία περιπατείν ότι εζήτουν Αυτόν Ιουδαίοι αποκτείναι». (Ιωάν.7.1). Μία από τίς σύντομες καί ελάχιστες επισκέψεις του στήν Ιουδαία, εξοντώνεται.
 Ο  Ιησούς διαμένει στήν Ελληνιστική Καπερναούμ τής οποίας τό νόμισμα δέ  ήτο τό Εβραϊκό «Σεκέλ» αλλά ή Ελληνική δραχμή.«Ελθόντων δέ αυτών είς Καπερναούμ προσήλθον οί τά δίδραχμα λαμβάνοντες». (Ματθ.17.24)  Δέν υποστηρίζω ότι  ό  Ιστορικός  Ιησούς  ήταν Ελληνας, δέν  ήταν  όμως  καί  φυλετικώς Εβραίος. (καίτοι  μερικοί  θέλουν  νά  πιστεύουν  ότι  ήτο).
Δέν τρέφει σεβασμόν στό νόμο ούτε στήν παράδοση ούτε στά ήθη καί έθιμα τών Εβραίων. Γι’αυτούς είναι  ένα «σκάνδαλο» μία πρόκλησις, μία ύβρις,  Εν τούτοις  ό ίδιος ό Ιησούς  τό έχει  επαναλάβη ότι ήτο υιός  Θεού 
Τίποτε δέν τό αποκλείει όμως νά ήτο ή μήτηρ Αυτού, καθ’ότι κατά τόν Ιωάννην Δαμασκηνόν, ( «όμιλία διά τήν γέννησιν τής Παναγίας») γεννήθηκε στήν Σεπφώριδα  τής Γαλιλαίας, πόλις Ελληνιστική, απείχε μόλις πέντε χιλιόμ. από τήν γενέτειρα τού Ιησού Ναζαρέτ. Ο Ιησούς ήτο  Γαλιλαίος  γεννήθηκε  καί  ανατράφηκε   σέ   περιβάλον   Ελληνιστικό.  Η οικογένειά  του ανήκε  στούς  εξιουδαϊσθέντες  Γαλιλαίους  γεγονός  πού συνέβει 100 έτη πρίν από τήν γέννησίν του. Γι’αυτό ή  «ιουδαϊκότης» του είναι επιφανειακή, δέν έχει ρίζες. Επί πλέον, ζεί σέ περιβάλλον ελληνιστικό γνωρίζει  τά  Ελληνικά  ήθη  καί  έθιμα  καί  προφανώς  έχει  καί  Ελληνική παιδεία – κατέχει  τήν  Ελληνικήν  φιλοσοφία καί ότι πρέπει  νά μιλούσε Ελληνικά είναι ευρέως παραδεκτόν. (Σημείωσις δική μου:  Jesus presumably spoke all three languages, Greek, Hebrew and Aramaic - Ο Ιησούς πιθανόν νά μιλούσε  καί τίς τρείς γλώσσες, Ελληνικά, Εβραϊκά, καί Αραμαϊκά, Times magazine, April 16, 2001 page 57). Οπως ό Ιησούς έτσι καί οί μαθητές του καθώς καί ό Παύλος εκήρυξαν εκτός Ιουδαίας, στόν κόσμο τών Ελλήνων, καί τών εξελληνισμένων, «μή είς τήν διασποράν τών Ελλήνων μέλλει πορεύεσθαι καί διδάσκειν τούς ‘Ελληνας;  (Ιωάν.Ζ.35).
Οσοι δέ από τούς μαθητάς του επέμειναν νά διδάξουν στήν Ιουδαία εξοντώθηκαν. Ολοι τους δέ κατήγοντο από τήν Γαλιλαία, εκτός  τού Ιούδα τού Ισκαριώτου. Είς τήν μετέπειτα εξέληξιν τού Χριστιανισμού τά Ελληνικά στοιχεία επέδρασαν αποφασιστικά  ώς πρός  τήν διαμόρφωσιν τής Ορθοδοξίας  είς  τήν οποίαν  τά  εξ  ιουδαϊσμού στοιχεία νά έχουν πολλά απωθηθεί στό περιθώριο, (αλλά καί πολλά ακόμη παραμένουν). Είναι ή πιό ανθρώπινη εκκλησία καί ή πιό συνδεδεμένη  μέ τήν έννοια τού έθνους, τού Ελληνικού έθνους. Οί άλλες, ό καθολικισμός μέ τό αλάθητο τού Πάπα καί ό Προτεσταντισμός πού ταυτίζεται μέ τήν Εβραϊκή βίβλο έχουν πλήθος Ιουδαϊκών αντιλήψεων.
Τά  όσα  εδίδαξε  (ό Ιησούς) εναρμονίζονται πλήρως μέ τίς Ελληνικές  ιδέες. Οί  θέσεις  του είναι  γενικώς  όμοιες  μέ  αυτές  τής  Ελληνικής φιλοσοφίας καί στό κήρυγμά του σαφώς Ελληνίζει. Πραγματικά από τά πρώτα βήματα  ή νέα θρησκεία, όχι μόνον μιλούσε, έγραφε καί εκήρρυτε στά  Ελληνικά  αλλά  καί  κυρίως  σκεπτόταν,  βασικώς  Ελληνικά.   
 Μέ τήν άνοδο τού Βυζαντίου εξελληνίζεται καί ό Χριστιανισμός όπου ολοκληρώνεται ή Ελληνοποίησί του καί διαπλάθετε ήΟρθοδοξία, ενώ στή Δύση επιβιώνουν καί επικρατούν τά Ιουδαϊκά στοιχεία – Παπισμός, τό αλάθιτον τού Πάπα καί Προτεσταντισμός, αποδοχή τής Εβραϊκής Βίβλου.

 ------------------------------------------------------------------------------------------

                                                     Τό κήρυγμα τού Ιησού
                                                                         (Γιάννη Δημήτρουλα)

Ο Ιησούς δέν μίλησε στήν υψιλή κοινωνία όπως ό Πλάτων, αλλά κατέβηκε χαμηλά, στό πλήθος.  Τά κηρύγματά του ήσαν απλά, κατανοητά καί ανθρώπινα. Τά είπε όχι τόσο  «φιλοσοφώντας»  όσο «αγαπώντας» γιατί ήθελε νά γίνουν βίωμα στίς ανθρώπινες μάζες.  Μίλησε σέ φτωχούς καί αγράμματους, αρρώστους καί αδυνάτους, τυφλούς καί δαιμονισμένους, παράλυτους καί λεπρούς καί πάσης φύσεως δυστυχισμένες υπάρξεις. Τούς έδωσε ελπίδα, τούς ενεφύσησε τήν πίστη καί τήν αγάπη, γιάτρεψε αρρώστους, χάρισε τό φώς σέ τυφλούς καί ζωήν σέ νεκρούς, τούς έδειξε τό δρόμο τού Θεού, τούς υπέδειξε τί πρέπει νά κάνουν  όχι μόνον διά τόν εφήμερο βίο, αλλά  καί διά τήν μέλλουσαν  ζωήν διά τήν οποίαν δέν είχαν ακούση ποτέ. Τούς δίδαξε ακόμη πώς πρέπει νά ζούν μέ αγάπη καί φιλαλληλία, νά δίδουν κι’αυτοί τροφή σέ πεινασμένους καί νερό σέ διψασμένους, νά ντύνουν γυμνούς καί νά παρηγορούν ασθενείς. Αυτές είναι οί χριστιανικές πράξεις πού θέλει από εμάς ό Ιησούς. Καί συμπληρώνει: «Οσα επράξατε γιά έναν εξ’αυτών τών ελαχίστων δελφών μου τό επράξατε είς εμέ».

                                           Ιουδαϊκές επιδράσεις

Εν τούτοις οί Ιουδαϊκές επιδράσεις καί επιπτώσεις παραμένουν καί σήμερα ακόμη  στήν  Ορθοδοξίαν  μας,  ενώ  στά  Ευαγγέλια  τά  στοιχεία  αυτά έχουν εξοβελισθεί σέ σημαντικό βαθμό καί αντικατασταθεί από τά Ελληνικής αλλά καί Χριστιανικής προελεύσεως αντίθετά τους, υψιλή ηθική, αγάπη γιά τόν άνθρωπο, ημερότητα. Η Παλαιά διαθήκη κακώς θεωρήθηκε ή αναγνώρισίς της ώς Θείου λόγου ότι αποτελεί τίς ρίζες τού Χριστιανισμού καί τόν πρόδρομο τής Καινής Διαθήκης, ενώ στήν πραγματικότητα υφίσταται χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ τών δύο Διαθηκών. Η Αποκάλυψις είναι ένα άλλο έντονο Ιουδαϊκό κείμενο. Είναι γραμμένο σέ γλώσσα Ιουδαϊκών αντιλήψεων καί δέν συμβαδίζει μέ τήν Χριστιανική αγάπη καί τά κηρύγματα τού Ιησού καί πού κατά τήν γνώμην τών περισσοτέρων Φιλολόγων – Ιστορικών αποκλείεται νά γράφτηκε από τόν γίγαντα τού Χριστιανισμού, Ευαγγελιστήν Ιωάννην). 
 Αλλά καί η Εκκλησία μας πρέπει, είναι καιρός, νά αποβάλλει τά κατάλοιπα στοιχεία τού Ιουδαϊσμού. Η Παλαιά Διαθήκη ανήκει στόν Ιουδαϊσμό καί ουδεμίαν θέση έχει μέ τήν Καινή Διαθήκη, μά ούτε καί σχέσιν μέ τήν Θείαν Διδασκαλίαν τού Ι. Χριστού.(1)
Εξ’άλλου ο κ. Κ. Μπαρμπής(2)  πολύ σωστά επισημαίνει στό βιβλίο του «Η Εβραϊκη Αμερική καί ή Σιωνιστική απειλή» ότι: «Η μεγαλύτερη ηλιθιότητα τού Χριστιανισμού υπήρξε η σύζευξις (τό πάντρεμα) τής Παλαιάς μέ τήν Καινή διαθήκη, καί αυτό απεδείχθη η μεγαλύτερη επιτυχία τού Σιωνισμού».
Προπάτορές μας δέν είναι ο Αβραάμ καί ο Ισαάκ, ούτε επιθυμούμε νά ομοιάσωμεν τού Αβραάμ καί τής Σάρρας όταν νυμφευόμεθα. Οί προπάτορές μας είναι: ο Ορφεύς, ο Διόνυσος, ο Ηράκλειτος καί πρίν αυτών οί: Δευκαλίων, Ραδάμανθης, Προμηθέας, Αμφικτύων, Ελυμος, Ερμης καί οί οποίοι ανάγονται στά βάθη τής ιστορίας καί προϊστορίας τής Ελληνικής φυλής.
(1) βλέπε: «Παλαιά Διαθήκη – κριτική ιστορικότητος». Κωνσταντίνου Πλεύρη, εκδόσεις ‘Ηλεκτρον’ Αθήναι 2004.
(2) Βλέπε:  «Η Εβραϊκή Αμερική καί η Σιωνιστική απειλή». Κώστα Μπαρμπή εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ Θεσσαλονικη 2004.
        «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ»   Γεωργίου Γεωργαλά, Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ  Αθηναι, 2000.
                                                                


Ο  ‘Ελληνικός βίος  τού  Ιησού
τού κ. Γεωργίου Γεωργαλά
                                                                                                                                                                                Επιμέλεια
                                                                                                                                                                                 Γιάννη Δημήτρουλα
Γιά τούς Ελληνες ουσία τής αρετής είναι ή προσφορά πρός τούςσυνανθρώπους. Καί κυριωτάτη προσφορά είναι ή παροχή γνώσεως, ό φωτεισμός τού πνεύματός των. («ουδείς εκών κακός»). Στούς Ιουδαίους δέν υπάρχει τέτοια αντίληψις. Οί Προφήτες τους δέν «φωτίζουν». Απειλούν. Προλέγουν δεινά πού προκύπτουν από τήν μή εκπλήρωσιν τών υποχρεώσεων πού οί Εβραίοι είχαν αναλάβει εναντι τού Γιαχβέ, μέ τό «συμβόλαιον» πού συνυπέγραψαν στό Σινά, Γιαχβέ καί Μωυσής. Οί Προφήτες δέν παρέχουν γνώσιν. Τρομο-κρατούν γιά νά εξαναγκάσουν τούς «δούλους τού Γιαχβέ» νά υπακούουν στίς εντολές του. Ολοι οί προφήτες τού Ιουδαϊσμού ήσαν ασκητικοί,  τρα-χείς, αυτοβασανιζόμενοι. Διεκρίνοντο γιά  τόν  αυστηρό ασκητισμό τους καί τήν αυστηρή τήρησι τού Νόμου καί τόν τύπων του. Ο Ιωάννης ό βαπτιστής ζεί στήν έρημο, τρέφεται υποτυπωδώς, φορά τρίχινο ρούχο, γενικώς συμπεριφέρεται όπως αρμόζει σέ έναν Ιουδαίο προφήτη. Ο Ιησούς όμως ούτε  ασκητής είναι, ούτε αναχωρητής, ούτε τηρητής τού Νόμου καί τών τύπων του. Γι’αυτό τόν κατηγορούν οτι τρώγει καί πίνει ανενοχλήτως, συναναστρέφεται μέ  αμαρτωλούς, δέν τηρεί τό Σάββατο καί τίς νηστείες. Ο Ιησούς παραβιάζει όλους αυτούς τούς κανόνες. Ζεί ελληνικώς. Λιτά, απλά, αλλά όχι ασκητικά, ούτε αυτοβασανίζεται. Μετέχει σέ πανηγύρια, γάμους,δείπνα, τρώγει απ’όλα, αρέσκεται στό κρασί. Τό έν Κανά θαύμα, μέ τήν μετατροπή τού ύδατος είς οίνον, αποτελεί βλασφημίαν γιά τούς πιστούς Ιουδαίους. Μόνον Ελλην καί μάλιστα Διονυσιακός θά μπορούσε νά θέλη ένα τέτοιο θαύμα. Φαίνεται επίσης  ότι φροντίζει τήν εμφάνισί του. Φορά «άρρητον χιτώνα, υφαντόν από επάνω έως κάτω», πού οί στρατιώτες θεω-ρούν πολύτιμο καί δέν τόν σχίζουν. Ο Benedetto Croce γράφει: «ό Ιησούς αγάπησε καί θέλησε τήν χαρά καί τήν ευτυχία». Ακόμη, αγαπά  τήν φύση, τά άνθη, τά ζώα, τά παιδιά. Ο Ιησούς έδειξε εμπράκτως, μέ τόν βίο του, ότι ή οδός πρός   ένωσιν μέ τόν Θεόν μπορεί νά υπάρχει καί εντός τών συνθη-κών τής κανονικής  ανθρωπίνης ζωής.  Η νέα διδασκαλία εμφανίζεται στήν ελληνίζουσα Γαλιλαία, από τόν ελληνίζοντα Γαλιλαίον Ιησού πού καταφα-νώς είναι κάτοχος παιδείας Ελληνικής. Από τά πρώτα βήματα ή νέα θρησκεία όχι μόνον μιλούσε, έγραφε, εκήρυττε στά ελληνικά, αλλά σκεπτόταν βασικώς ελληνικά. Οί ευαγγελιστές καθώς καί ό Παύλος, ανήκουν στήν ελληνική φιλολογία. Τό πνεύμα τού Ιησού είναι ελληνικό: αντιδογματικό, απελευθερωτικό, ανθρωπιστικό, ανακαινιστικό! Ακολουθώντας το οί μαθητές του μάχονται κατά τών σκληρών φυλετικών καί δογματικών δομών τού Ιουδαϊσμού, καί αντλούν από τήν Ελληνική Σκέψι..Γι’αυτό ό Χριστιανισμός τελικώς διεδόθη καί επεκράτησε μόνον στίς περιοχές όπου είχε μεγάλη διάδοσι ή  Ελληνική παιδεία καί είχε αποκτήσει ρίζες ό Ελληνι-κός Πολιτισμός, ενώ εξοβελίσθη από τόν χώρον τού Ιουδαϊσμού. Οπου δέν υπήρχαν αυτές οί προυποθέσεις, τό κήρυγμα τού Ιησού δέν βρήκε απή-χησι καί ό Χριστιανισμός δέν ευδοκίμησε.  Η ουσία  τού  Χριστιανισμού  δέν  είναι  ούτε  Εβραϊκή, ούτε  ασιατική. Αντιθέτως, ό  Χριστιανισμός  είναι  ή  λιγότερο  ανατολική  απ’όλες  τίς θρησκείες. Καί  είναι  ή  μόνη  πού  απέτυχε  νά  ριζώση  στούς  Σημίτες καί στούς   Ασιάτες. Δέν  υπάρχει  σημιτική  ή  ασιατική  χώρα  όπου  οί  Χριστιανικές ιεραποστολές νά σημείωσαν αξιόλογη επιτυχία. Διότι ή ελληνική ουσία τού Χριστιανισμού βρίσκεται στούς αντίποδες τού ανατολισμού όπου παρά τίς προσπάθειες, δέν μπόρεσε τελικώς νά ριζώση ό Ελληνικός Πολιτισμός.                                                                                                             
 Ο  W. R. Inge  Πρύτανης τού Πανεπ, St. Paul διαπιστώνει: «Χωρίς  αυτό  πού  αποκαλούμε  οφειλή  μας  πρός  τούς  Ελληνες  δέν  θά  είχαμε τήν Θρησκείαν  μας».  Προσθέτει:   «Η  επισήμανσις  τής   συνέχειας  τής   Ελλη-                                                              
 νικής θρησκευτιής σκέψεως καί πρακτικής είναι ιδιαιτέρως σημαντική   καί πρέπει να υπογραμμισθή, διότι ή εκπαίδευσίς μας, αγνοεί τήν ύστερη ελληνική φιλοσοφία τής θρησκείας καί ανάγει τό χριστιανικό δόγμα στήν     Παλαιστίνη  μέ  τήν  οποία  στήν πραγματικότητα πολύ  μικρήν σχέσιν έχει».
Ο Ιουστίνος  στίς απολογητικές υπέρ τού Χριστιανισμού εργασίες του μιμείται τούς διαλόγους τού Πλάτωνος. Καί ταυτίζει τόν Χριστό μέ τόν λόγο τών Ελλήνων. Ο Ηράκλειτος καί οί Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι τά πάντα προήρχοντο καί κατ’ευθύνοντο από τόν λόγον πού είναι ό εκδη-λούμενος Θεός(*). Η αλληγορική μέθοδος ερμηνείας πού τόσο χρησιμοποιήθηκε από τούς Χριστιανούς λογίους προέρχεται από τούς Στωικούς πού τήν χρησιμοποίησαν γιά τήν ερμηνεία τής Ελληνικής Μυθολογίας. Ο Χριστός χρησιμοποιεί συνεχώς τήν Ελληνική μέθοδο τής αλληγορίας ή οποία καθιερώνεται στούς απολογητές τού Χριστιανισμού. Πολλά στοιχεία τού Χριστιανισμού μαρτυρούν τήν μή Ιουδαϊκή πρέλευση.Ο Θάνατος –Ανάστασις, τού Θεού είναι έννοια αδιανόητη γιά τούς Εβραίους. Ο Οσιρις καί ό Διόνυσος  τεμαχίζονται πρίν αναστηθούν, η Περσεφόνη κατέρχεται υπό τήν χθόνα πρίν επανέλθη στήν επιφάνειά της. ό Αδωνις, ό Αττης φονεύονται, ενταφιάζονται ανασταίνονται. Οχι όμως ό Γιαχβέ, ό απρόσιτος, τού οποίου απαγορεύεται ακόμη καί νά προφερθή τό όνομα. Τό μαρτύριο καί ό θάνατος τού Θεού είναι βλασφημία γιά τούς Εβραίους καί ή ανάσ-τασις κάτι αδύνατον.Οί Χριστιανοί θρηνούν τόν εσταυρωμένον Θεόν, όπως οί Ελληνες θρηνούσαν τόν Διόνυσο ή τόν Αδωνι καί οί Αιγύπτιοι τόν Οσιρι, πράγματα εντελώς ακατανόητα γιά τούς Εβραίους. Οί  Ελληνικές καί αιγυπτιακές σφίγγες είναι όντα πού συνδυάζουν τόν λέοντα, τόν ταύρο, τόν αετό καί τόν άνθρωπο. Στίς χριστιανικές εκκλησίες κάθε ένας από τούς τέσσαρις Ευαγγελιστές, εικονίζεται συνοδευόμενος μέ ένα από αυτά τά τέσσερα ζώα πού συμβολίζουν τά τέσσερα στοιχεία πού κατά τήν Κοσμο-λογία τών Ελλήνων συναποτελούν τόν Κόσμον (πύρ, γή, αήρ, ύδωρ). Ο Ιπ. Δάκογλου μάλιστα επισημαίνει τά τέσσερα στοιχεία συμβολίζουν καί τά τέσσερα υποστηλώματα τού θόλου στούς χριστιανικούς  ναούς. («Ο Μυστικός Κώδικας τού Πυθαγόρα», Νέα Θέσις 1996,Δ’283-285). Ο Νίτσε χαρακτηρίζει τόν Πλάτωνα «πρό Χριστού χριστιανό», αφού σ’αυτόν βρίσκονται οί ρίζες τής θεολογίας, μεταφυσικής καί πολιτικής φιλοσοφίας καθώς καί ό μυστικισμός τού χριστιανισμού. Ο Κλήμης ό Αλεξανδρεύς γράφει ότι ό Πλάτων  συνέγραφε  «κατά  θείαν  έμπνευσιν».
Καί  γιατί  νά  αναζητούν τίς  προβλέψεις  γιά τόν Χριστό στούς προφήτες τού Ισραήλ, όταν ό Πλάτων προφητεύει: «Ο δίκαιος μαστιγώσεται, στρεβλώσεται  δεδήσεται... πάντα κακά παθών» («Πολιτεία» Β’360-364).Οί Ελ-ληνες καί ελληνίζοντες θεώρησαν τόν Ιησού «σοφιστήν» μέ τήν έννοια τού ελληνίζοντος φιλοσόφου. Ο Λουκιανός  («Περί Περεγρίνου τελευτής» 11,13) καί ό Πορφύριος («Κατά Χριστιανών») τόν αποκαλούν «σοφιστήν. 

 (*)  ( Σημείωσις Γιάννη Δημήτρουλα:  Tό κατά Ιωάννην Ευαγγέλιό (1-3) αρχίζει: «Εν αρχή ήν ό Λόγος, καί ό λόγος ήν πρός τόν Θεόν, καί Θεός ήν ό Λόγος. Ούτος ήν έν αρχή πρός τόν Θεόν. Πάντα  δι’αυτού εγένετο, καί χωρίς αυτού  εγένετο, ουδέ έν ό γέγονεν». Ερμηνεία: «Κατά τήν αρχήν υπήρχεν ό Υιός τού Θεού πού εγενννήθη από τόν Πατέρα ώς ζωντανός λόγος καί ό λόγος υπήρχεν αχώριστος από τόν Θεόν. Καί ήτο Θεός τέλειος ό λόγος. Ούτος υπήρχεν εξ αρχής ηνωμένος πρός τόν Θεόν. Ολα τά δημιουργήματα έγιναν διά τής συνεργασίας του μέ τόν Πατέρα καί άνευ Αυτού δέν έγινε τίποτα απ’όσα έχουν γίνει». Η Καινή Διαθήκη, μετά συντόμου ερμηνείας, υπό  Παν.Ν.Τρεμπέλα).  
 Επίσης σ’ αυτόν (τόν Ιωάννη) αποδίδεται καί η ακόλουθη παράγραφος: Πρόκειται γιά τό πραγματικό χωρίο τού ‘’Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, ΙΒ’,20-36,   από τό οποίο αφαιρέθηκε, ολόκληρη παράγραφος πού διέσωσε, ευτυχώς,  ο Επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος: Μετά τή φράση «ελήλυθεν η  ώρα ίνα  δοξασθή ο Υιός τού ανθρώπου»  (τήν οποία είπε ο Χριστός, όταν ο  Ανδρέας  καί  Φίλιππος  τόν  πληροφόρησαν  ότι  μιά  ομάδα  Ελλήνων  επιθυμούν  νά τόν συναντήσουν) ο Θεάνθρωπος είχε προσθέσει: «Ελλάς γάρ μόνη ανθρωπογένει, φυτόν ουράνιον καί βλάστημα θείον, ηκριβωμένον (εξακριβωμένο), λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην. Νύν εδοξάσθη ο Υιός τού ανθρώπου». 

‘’Διότι μόνον η Ελλάς φέρει στον κόσμο ανθρώπους, οι οποίοι είναι γένος ουράνιο και βλαστός θεϊκός  και δημιουργεί λογική σκέψη, η οποία έχει την ικανότητα να κατακτήσει τις επιστήμες’’.

(Κώστα Μπαρμπή;  «Εβραίοι καί Παγκόσμια Εξουσία» Αθήναι 2002.
                                                                                                                                                                                                    
Σέ μία επιστολή του πρός  «Υιόν  Σεραπίωνα», κάποιος  Ιουδαίος ονόματι Μαρά  αναφέρει  τόν  Ιησού μαζί  μέ  τούς  Ελληνες φιλοσόφους όπως τόν  Πυθαγόρα καί τόν Σωκράτη.                                                                                                                                                                                                                        
Ο  Γιαχβέ  είναι  μονάρχης  καί  «τά  τέκνα  τού  Ισραήλ  είναι  δούλοι  μου» (Λευιτικόν ΧΧV, 55). Αρα ώς δούλοι οφείλουν νά συμπεριφέρονται. Καί  οί εκπρόσωποί του ώς τέτοιοι μιλούν. Ο Ιησούς όμως ομιλεί όχι ώς δούλος αλλά ώς ελεύθερος άνθρωπος. Ούτε χρησιμοποιεί πουθενά τόν όρον  «δούλος τού Θεού», ακριβώς όπως οί Ελληνες ουδέποτε τόν εχρησιμοποίησαν. Ο Γιαχβέ είναι εθνικοφυλετικός θεός, αρχηγός – φύλαρχος πού κυβερνά τούς  «δούλους» του ζηλότυπα, («διότι Κύριος ό Θεός σου είναι πύρ καταναλίσκον, Θεός  ζηλότυπος» Δευτερονόμιον, Δ.24). Ο Ιησούς όμως δέν περιγράφει πουθενά τέτοιον Θεό – φύλαρχο. Καί ζητεί αγάπην πρός τόν Θεόν. Λέγει: «Αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου έν όλη τή καρδία σου καί έν όλη τή ψυχή σου καί έν όλη τή διανοία σου. Αύτη εστί πρώτη καί μεγάλη εντολή» (Ματθ.κβ’, 37-39). Ομως ή πρώτη εντολή τού Νόμου είναι άλλη: «Εγώ ειμί Κύριος ό Θεός σου, ούκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλήν εμού». Αρα ό Ιησούς αντικαθιστά τήν κυριώτερη εντολή τού  «Νόμου» μέ μία νέα, δική του. Ας σημειώσουμε ότι αναφέρεται σέ «καρδιά, ψυχή, καί διάνοια», υιοθετώντας έτσι τήν Ελληνικήν αντίληψιν ότι ό άνθρωπος συναποτελείται από τρία στοιχεία: σώμα, ψυχή, πνεύμα. Η προσήλωσις τών Ιουδαίων στόν Νόμο, ώς  απόλυτη καί τελειωτική αλήθεια, δέν επέτρεπε τέτοιες  αλλαγές  πού  αποτελούσαν  «κατάλυσιν»  του.                              .                                     Συνεπώς  ό  Ιησούς  ζεί  καί  ενεργεί  ελληνοτρόπως,  όχι  ώς  Ιουδαίος. 

***********************
Οί Ιουδαίοι ανέμεναν έναν «προφήτη» πού θά τούς έστελνε ό Θεός, δηλ. έναν εκλεκτόν άνθρωπο, όχι Θεόν, ούτε ενσάρκωσιν, ούτε υιόν Θεού. Ο Παύλος όμως εκήρυξεν ότι ό Ιησούς ήταν «παίς Θεού» (Πράξ. 3,22-26), ενανθρωπίσας Θεός καί ώς έκ τούτου «πρωτότοκος πάσης κτίσεως» (Κολοσ. 1, 15-20). Η ιδέα αυτή, βρίσκεται σέ ασυμφιλίωτη διάστασι πρός τόν Ιουδαϊσμό γιά τόν οποίον συνιστά υπερτάτην ύβριν καί βλασφημίαν, ενώ αντιθέτως είναι κατ’αρχήν αποδεκτή από τούς πιστούς τών άλλων θρησκειών, περιλαμβανομένης τής τών Ελλήνων, οί οποίοι θεώρησαν πολλούς ήρωές των «υιούς Θεών». (Ηρακλής, Περσεύς κ.ά.) Η πίστις στήν θεϊκή  φύσι τού Χριστού έγινε επίσημο δόγμα τής Εκκλησίας τό 325 μ.χ. μέ τήν Α’ Σύνοδο τής Νικαίας. Ομως οί Σημίτες ουδέποτε τήν απεδέχθησαν καί από αυτούς προήλθαν αιρέσεις μονοφυσικές.
Τό συμβούλιο λοιπόν κατεδίκασε τόν Ιησού είς τό όνομα τού Γιαχβέ διότι αυτός ακολουθεί δρόμον Ελληνικόν. «Φωτίζει». Διδάσκει, συμβουλεύει, συγχωρεί, ανέχεται. Χρησιμοποιεί παραβολές καί αλληγορίες αντί γιά φοβέρες. Ευεργετεί όπως οί Ελληνες ήρωες ημίθεοι, αντί νά εξωντώνει όπως ό Ηλίας καί νά προλέγει καταστροφές όπως ό Ιεζεκιήλ. Καί τελειώνει όπως όλοι σχεδόν οί μεγάλοι ήρωες τών Ελλήνων αυτοί πού πρόσφεραν στούς ανθρώπους, μέ τρόπο τραγικό: Προμηθεύς, Ηρακλής, Μίνως, Θησεύς, Αιγεύς, Ορφεύς, Οιδίπους, Σωκράτης, Φωκίων «ό χρηστός», Θεμιστοκλής, Μιλτιάδης, Αντιφών («ό Πλέον ενάρετος τών Αθηναίων» κατά Θουκιδίδην Η 67), Φειδίας. Φυσικόν, διότι  «πολλές καί Μεγάλες  αιτίες  υπάρχουν γιά  νά  εξοντωθούν οί λίγες τέλειες  φύσεις.....Ο Αριστος  είναι ώς άνθρωπος μεταξύ αγρίων θηρίων». (Πλάτων «Πολιτεία» 189). Γι’αυτό  διώχθηκαν  πολλαπλώς  Αριστείδης  (ώς  «δίκαιος»), Αριστοτέλης,                                                             
Πρωταγόρας,  Κίμων,  Θηραμένης,  Φοιλοποίμην,  Ξενοφών  Στίλπων Μεγαρίτης, Θεόδωρος   Κυρηναίος,  Αναξαγόρας. Τό  εναντίον  τού  Ιησού κατηγορητήριο, είναι παρόμοιο μέ εκείνο κατά τού Σωκράτους, πού έλεγε: « Ενεργεί    αντιθέτως   πρός   τούς   νόμους,   διότι   δέν   αναγνωρίζει   τούς Παραδεγμένους  από  τό  κράτος  θεούς  καί  αντ’ αυτών  εισάγει  καινά δαιμόνια........  διαφθείρει    τούς   νέους.  Προτεινόμεν   ποινή:     « Θάνατος».



(Σημείωσις Γιάννη Δημήτρουλα)                         Απλές σκέψεις 

Οπως είδαμε είς τό παρόν άρθρο, οί  Ιουδαίοι προφήτες διεκρίνοντο  διά  τόν αυστηρό ασκητισμό τους. Επίσης κατηγορούν τόν Ιησού ότι δέν τηρεί τό Σάββατο καί τίς νηστείες. Ο Ιησούς όμως ούτε ασκητής είναι, ούτε τίς νηστείες τους τηρεί, μά ούτε έχει καί καμία σχέσι μέ αυτά, ούτε καί τό κήρυγμά  του. Αυτά  πρέπει  νά  είναι  στοιχεία  Ιουδαϊκών  αντιλήψεων  πού δυστυχώς, δέν ξέρω άν υπάρχουν ακόμη καί  σήμερα καλόγηροι  νά εξασκούν τόν ασκητισμό,  αλλά  ξέρω  όμως, όπως  καί  εσείς,  ότι  ή  νηστεία είναι...... μεταξύ  μας. Οταν  όμως  ένας  ζεί  λιτά, απλά, όπως   ό Ιησούς  (καί  τρώει  σάν άνθρωπος ), η γνώμη μου είναι, πώς  δέν  χρειάζεται  ούτε  ή  νηστεία.  
Επίσης είδαμε, ο Γιαχβέ έχει  «τά τέκνα τού Ισραήλ δούλους του»,  γι’αυτό καί τόν αποκαλούν «Κύριον» ενώ ό Ιησούς μάς θέλει τέκνα τού Θεού γι’αυτό καί  τόν  αποκαλούμεν «Πατέρα». Ο  Ιησούς  πουθενά  δέν  χρησιμοποιεί τόν όρον «δούλος τού Θεού». Οπότε βλέπουμε εδώ πάλι  κάτι  κατάλοιπο στοιχείο Ιουδαϊκής αντιλήψεως όταν ή  εκκλησία μας λέγει: «βαπτίζεται ό δούλος τού Θεού.....» ή όταν: «αρραβωνίζεται  ό δούλος τού Θεού, τήν δούλην τού Θεού.....». Τό ίδιο ισχύει καί γιά τό: «Αγαπήσης Κύριον τόν Θεόν σου έν όλη τή καρδία σου....κ.λ.π.». τού Ματθαίου, ό οποίος ναί μέν έχει Ελληνική παιδεία, ανήκει στήν Ελληνική φιλολογία, έγραψε στήν Ελληνική, αλλά άς μήν ξεχνάμε ότι είναι φυλετικώς Εβραίος καί εκφράζεται στήν Εβραϊκή αντίληψι: «Κύριον τόν Θεόν σου». Ενώ στήν έκφρασι: «Εγώ ειμί Κύριος ό Θεός σου, ούκ  έσονταίσοι θεοί έταιροι...κ.λ.π.», είναι σωστό διότι εδώ ομιλεί  ό Γιαχβέ. 
  
               
--------------------------------------------------------------- 
ΠΗΓΕΣ ΜΟΥ                                              
Βιβλιογραφία: ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΑΛΑ
«Ο Αληθινός  Ιησούς»      Εκδόσεις  Ερώδιος,   Θεσσαλονικη    2003   
«Ειδωλομάχοι καί Χριστιανομάχοι»                         ‘’              ‘’           
«Ορθοδοξίας  απο-Ιουδαϊσμός»            ‘’              ‘’            ‘’              ‘’                
Θεσσαλονίκη:    Ερμού  61,  τηλ.  282 782 .   Αθήναι:  Αχιλλέως  Παράσχου  127,  τηλ.  6440  021                         .